Wyrok z 20 sierpnia 2019, sygn. V W 331/19

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 sierpnia 2019 r.

Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny

w składzie:

Przewodniczący Sędzia Klaudia Miłek

Protokolant: Tomasz Janiak

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2019 r. sprawy, przeciwko Ł. W. s. A. i A. ur. (...) w P.

obwinionego o to że:

W dniu 28 lutego 2018r. tj. siedem dni od daty otrzymania wezwania do wskazania użytkownika pojazdu wysłanego na adres zameldowania, będąc właścicielem pojazdu marki F. o numerze rejestracyjnym (...), wbrew obowiązkowi na żądanie Straży Miejskiej, nie wskazał komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 19 stycznia 2018r. ok. godz. 10.45.

tj. za wykroczenie z art. 96§3 KW w zw. z art. 78 ust. 4 Ustawy z dnia 20.06.97r. Prawo o ruchu drogowym Dz. U. nr 108 poz 908 z późn. zm.

orzeka

I.  Obwinionego Ł. W. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu.

II.  Zasądza od (...) W. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 ( sto) złotych tytułem kosztów postępowania.

Sygn. akt V W 331/19

UZASADNIENIE

Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 19 stycznia 2018r. ok. godz. 10.45 przy ul. (...) w W. Straż Miejska zarejestrowała wykroczenie drogowe polegające na postoju na chodniku bez pozostawienia min. 1,5 metra przejścia dla pieszych popełnione przez kierującego pojazdem marki F. o numerze rejestracyjnym (...).

Z uwagi na powyższe Straż Miejska podjęła czynności wyjaśniające i w wyniku ich ustaliła, iż właścicielami pojazdu jest A. W. i Ł. W., których wezwała następnie do wskazania kierującego pojazdem lub użytkownika pojazdu w wymienionym wyżej dniu. Pierwsze i drugie wezwanie wysłane do A. W. nie zostało podjęte w terminie. Wezwanie skierowane do Ł. W. zostało doręczone w dniu 21 lutego 2018r. Do dnia 28 lutego 2018r. Ł. W. nie wskazał, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w dniu 19 stycznia 2018r.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:

1.  notatki urzędowej strażników Straży Miejskiej - k. 1

2.  dokumentacji fotograficznej – k. 2

3.  wezwań do wskazania użytkownika pojazdu - k. 3, 5, 7, 9

4.  zpo – k. 4, 6, 8, 10

5.  dokumentacji – k. 21-22

Obwiniony Ł. W. w toku całego postępowania konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Stanowisko wyrażone przez obwinionego w nadesłanym oświadczeniu do tutejszego Sądu opierało się na twierdzeniu, iż obwiniony od dnia 5 stycznia 2017 r. nie jest współwłaścicielem samochodu osobowego marki F. o numerze rejestracyjnym (...). Ponadto, obwiniony w załączeniu przesłał kopię wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2017r. sygn. akt. XXIV C 772/16 na okoliczność potwierdzenia złożonych wyjaśnień. Ł. W. wskazał, iż jedynym prawnym właścicielem samochodu osobowego marki F. o numerze rejestracyjnym (...) jest A. W..

Sąd zważył, co następuje:

Wyjaśnienia obwinionego zasługują w pełni na uwzględnienie. Przedstawione przez obwinionego wyjaśnienia są spójne i logiczne, a także zbieżne z przedstawioną dokumentacją.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom Ł. W., które potwierdza wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2017 roku. Obwiniony oświadczył, iż na podstawie wyroku dotyczącego podziału majątku Ł. W. i A. W., jedynym prawnym właścicielem pojazdu marki F. o numerze rejestracyjnym (...) od 5 stycznia 2017 roku jest wyżej wymieniona A. W.. Obwiniony w sposób wiarygodny przedstawił posiadany zasób wiedzy na temat okoliczności sprawy. Ponadto, jego wyjaśnienia potwierdza przedłożona w sprawie dokumentacja.

Przeprowadzone na rozprawie głównej dowody w postaci dokumentów, ze względu na swój charakter i rzeczowy walor, nie budziły wątpliwości co do ich wiarygodności oraz faktu, na którego okoliczność zostały sporządzone oraz ze względu na okoliczności, które same stwierdzały. Sąd nie znalazł powodów, które podważałyby ich wiarygodność. W związku z powyższym uczynił je podstawą dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych.

Należy na wstępie podkreślić, że w niniejszym postępowaniu bezsporne jest, iż w dniu 19 stycznia 2018r. przy ul. (...) w W. Straż Miejska ujawniła wykroczenie drogowe polegające na postoju na chodniku bez pozostawienia min. 1,5 metra przejścia dla pieszych przez kierującego pojazdem marki F. o numerze rejestracyjnym (...).

Nie ulega wątpliwości także, iż pojazd marki F. o numerze rejestracyjnym (...) nie stanowi własności ani współwłasności obwinionego Ł. W..

Zgodnie z art. 96 § 3 kw, karze grzywny podlega ten, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Wykroczenie określone w art. 96 § 3 kw ma na celu m.in. ustalenie kierującego pojazdem w razie popełnienia przestępstwa lub popełnienia wykroczenia z udziałem tego pojazdu. Przepis ten odnosi się wprost do obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec.

Wykroczenie stypizowane w art. 96 § 3 kw w związku z odesłaniem do art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym ma charakter indywidualny. Przytoczony artykuł precyzyjnie i enumeratywnie wskazuje osoby, na które zgodnie z jego dyspozycją nałożony został obowiązek udzielenia informacji na wezwanie uprawnionego organu. Zgodnie z wyszczególnieniem, obowiązek taki ciąży jedynie na właścicielu lub posiadaczu pojazdu. Biorąc pod uwagę wyjaśnienia obwinionego, które Sąd obdarzył walorem wiarygodności i zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był on właścicielem ani posiadaczem przedmiotowego pojazdu. Skutkiem powyższego obwiniony nie może odpowiadać za zarzucane mu wykroczenie. Dyspozycja art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym odnosi się jedynie do właścicieli i posiadaczy pojazdu.

Konsekwencją powyższego było wydanie wyroku uniewinniającego.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 118 § 2 kpow.

Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.