Postanowienie SN z 20 lipca 2010, sygn. III SPP 15/10
Data orzeczenia
20 lipca 2010
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Romualda Spyt
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 20 lipca 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Romualda Spyt (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Bogusław Cudowski
SSN Zbigniew Myszka
w sprawie ze skargi J. H.
na przewlekłość postępowania Sądu Apelacyjnego w [….]
w sprawie I ACa …/09,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 lipca 2010 r.,
przekazuje sprawę do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w
[…].
Uzasadnienie
Skarżący J. H., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wniósł skargę
na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez
nieuzasadnionej zwłoki i stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie
prowadzonej przez Sąd Apelacyjny I Wydział Cywilny pod sygn. akt I Aca …/09,
oraz o zasądzenie od Skarbu Państwa kwoty 15.000,00 złotych z odsetkami
ustawowymi od dnia wniesienia skargi do dnia zapłaty i kosztów zastępstwa
procesowego świadczonego z urzędu.
2
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w dniu 30 października 2009 r. wniósł
o doręczenie mu uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 29 października
2009 r. oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 30
kwietnia 2009 r. oddalającego jego powództwo o ochronę dóbr osobistych. Pomimo
to, że skarżący nie zmieniał miejsca zamieszkania, Sąd Apelacyjny doręczył mu
uzasadnienie wyroku dopiero w dniu 19 stycznia 2010 r., co, zdaniem skarżącego,
tamowało postępowanie w sprawie, gdyż bez wyroku Sądu Apelacyjnego skarżący i
jego pełnomocnik nie byli w stanie sporządzić należytej skargi kasacyjnej.
Ponadto w skardze zarzucono także opieszałość postępowania przed
Sądem pierwszej instancji: pozew o ochronę dóbr osobistych został złożony przez
skarżącego w dniu 27 lipca 2004 r., natomiast wyrok Sądu pierwszej instancji został
wydany dopiero 30 kwietnia 2009 r.
Roszczenie o zapłatę sumy pieniężnej uzasadniono tym, że postępowanie w
przedmiotowej sprawie trwało dłużej, niż jest to konieczne dla wyjaśnienia istotnych
okoliczności faktycznych i prawnych co odbiło się negatywnie na psychice i zdrowiu
fizycznym skarżącego – w szczególności w toku postępowania przed Sądem
pierwszej instancji (w lecie 2007 r. skarżący doznał wylewu).
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Skarżący wniósł o „stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie
prowadzonej przez Sąd Apelacyjny w […] I Wydział Cywilny pod sygn. akt I ACa
…/09”. Spełnił zatem warunek formalny wskazany w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z
dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania
sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, Dz. U. Nr 179, poz.
1843 ze zm.). Warunek ten polega na identyfikacji konkretnej sprawy – przez
określenie jej sygnatury i sądu przed, którym jest prowadzona. Natomiast warunek
drugi - przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie (art. 6 ust. 2 pkt. 2)
określa zakres zaskarżenia, a mianowicie, których etapów postępowania skarga
dotyczy. Wypełniając go, skarżący powołał zarzut niesporządzenia przez sędziego
uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 29 października 2009 r. w terminie
określonym w Kodeksie postępowania cywilnego, co opóźniło wniesienie skargi
3
kasacyjnej do Sądu Najwyższego. Z treści uzasadnienia skargi wynika także, że
obejmuje ona również postępowanie przed Sądem Okręgowym, bowiem skarżący
zarzuca, że postępowanie w sprawie toczyło się niezwykle opieszale z powodu
szeregu trudności w doręczeniu wezwań i pism procesowych jednemu z
pozwanych, jednakże można mieć zastrzeżenia „co do staranności procedowania”.
Pozew został złożony w dniu 27 lipca 2004 r. Na pewne uchybienie wskazuje
między innymi ponowne otwarcie rozprawy z uwagi na niedoręczenie
zawiadomienia jednemu z pozwanych. Nie bez znaczenia było tolerowanie przez
Sąd Okręgowy praktyk pełnomocnika pozwanych, który „dokonywał oczywistej
obstrukcji wymiaru sprawiedliwości”. W konsekwencji tych działań wyrok wydany
został dopiero 30 kwietnia 2009 r., pomimo że nie była to sprawa skomplikowania
ani pod względem prawnym, ani faktycznym. Tok rozprawy przed Sądem pierwszej
instancji miał szkodliwy wpływ na stan zdrowia skarżącego, który w lipcu 2007 r.
doznał wylewu. Z przywołanej treści wynika zatem, że wniesiona skarga dotyczy
zarówno postępowania przed Sądem Apelacyjnym jak i przed Sądem Okręgowym.
Zgodnie z obowiązującym od 1 maja 2009 r. (wprowadzonym ustawą z dnia
lutego 2009 r. o zmianie ustawy o skardze na naruszenie prawa strony do
rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, Dz.U.
Nr 61, poz. 498), a więc aktualnym w niniejszej sprawie, brzmieniem art. 4 ustawy z
dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania
sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, Dz. U. Nr 179, poz.
1843 ze zm.), sądem właściwym do rozpoznania skargi jest sąd przełożony nad
sądem, przed którym toczy się postępowanie (ust. 1), jeżeli skarga dotyczy
przewlekłości postępowania przed sądem rejonowym i sądem okręgowym -
właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny (ust. 1a), jeżeli skarga
dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem
apelacyjnym - właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny (ust. 1b),
jeżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem apelacyjnym lub
Sądem Najwyższym - właściwy do jej rozpoznania jest Sąd Najwyższy (ust. 2). Z
uwagi na powołane przepisy właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi jest
Sąd Apelacyjny.
4
Przekazanie skargi Sądowi Najwyższemu jest więc niezasadne, a ponieważ
nie jest ono wiążące (art. 200 § 2 k.p.c.), to należało w tym zakresie przekazać
skargę Sądowi Apelacyjnemu (art. 200 § 2 k.p.c. w związku z art. 4 ust. 1b oraz art.
8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r.).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.