Postanowienie SN z 10 listopada 2010, sygn. III SK 30/10
Data orzeczenia
10 listopada 2010
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Andrzej Wróbel
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 10 listopada 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Andrzej Wróbel
w sprawie z powództwa Telekomunikacji Polskiej Spółki Akcyjnej w Warszawie
przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
o zmianę cennika usług,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 10 listopada 2010 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia
20 listopada 2009 r.,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na
rzecz powoda kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) zł tytułem
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 listopada 2009 r., zmienił
wyrok Sądu Okręgowego– Sądu Ochrony Konkurencji Konsumentów z 28 stycznia
2009 r., w punkcie pierwszym w ten sposób, ze uchylił decyzje Prezesa Urzędu
Komunikacji Elektronicznej (dalej jako Prezes Urzędu) z dnia 2 lipca 2007 r.
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy zmienił decyzję Prezesa Urzędu w ten
sposób, że umorzył postępowanie administracyjne w sprawie toczącej się w
związku z przedłożeniem przez Telekomunikację Polską (dalej jako powódka)
projektu zmiany cennika usługi powszechnej.
2
Prezes Urzędu zaskarżył wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w
całości. Wnosząc o przyjęcie jej do rozpoznania podniósł, że w sprawie istnieje
istotne zagadnienie prawne polegające na potrzebie wyjaśniania, czy wyrok Sądu
drugiej instancji zmieniający wyrok Sądu pierwszej instancji i uchylający zaskarżoną
decyzję jest rozstrzygnięciem na niekorzyść strony pozwanej wyłącznie wnoszącej
apelację, w sytuacji gdy sąd pierwszej instancji wyrokiem zmienił zaskarżona
decyzję i umorzył postępowanie administracyjne, a ponadto w sprawie zachodzi
potrzeba wykładni przepisy art. 91 ust. 1-3 Prawa telekomunikacyjnego oraz art. 9
ust. 4 i 5 dyrektywy o usłudze powszechnej poprzez wyjaśnienie, czy uprawnienie
Prezesa Urzędu do nałożenia obowiązku dostosowania stawek oraz analizy cen
zawartych w cennikach istnieje po wycofaniu przez przedsiębiorcę projektu cennika
usługi powszechnej.
Powódka w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej odrzucenie, jako
niedopuszczalnej, ponieważ wyrok Sądu Apelacyjnego nie jest orzeczeniem
kończącym postępowanie w sprawie, ewentualnie o wydanie postanowienia o
odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Uzasadniając ten ostatni
wniosek powódka podniosła, że Prezes Urzędu nie przedstawił wywodów
porównujących jego sytuację prawną po wydaniu wyroku przez Sąd Okręgowy z
sytuacją procesową, w jakiej znajduje się w następstwie wyroku Sądu
Apelacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Skarga kasacyjna Prezesa Urzędu nie kwalifikowała się do przyjęcia celem
jej merytorycznego rozpoznania.
Zdaniem Sądu Najwyższego w obecnym składzie od wyroku Sądu
Apelacyjnego w niniejszej sprawie przysługuje skarga kasacyjna, mimo iż jest to
wyrok zmieniający wyrok Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że zaskarżona
odwołaniem decyzja zostaje uchylona, co powoduje że Prezes Urzędu będzie
zobowiązany do wydania kolejnej decyzji. Przedmiotem niniejszej sprawy jest
rozstrzygnięcie kwestii dopuszczalności kształtowania przez Prezesa Urzędu praw i
obowiązków przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w sytuacji, gdy po wszczęciu
3
postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu zmiany cennika usług
telekomunikacyjnych, przedsiębiorca wycofał przedłożony do zatwierdzenia projekt.
Wyrok Sądu Apelacyjnego rozstrzyga przedmiotową kwestię w taki sposób, że nie
jest możliwe wydanie przez Prezesa Urzędu takiej decyzji wskutek ponownego
rozpoznania sprawy, która umożliwiałaby wniesienie kolejnego odwołania do sądu,
zgodnie z zapatrywaniami prawnymi wyrażonymi w postanowieniu SN z dnia 8
stycznia 2010 r., sygn. akt III SK 39/09 oraz postanowieniu SN z 12 lutego 2009 r.,
sygn. akt III SK 32/08). Sąd Najwyższy w obecnym składzie skłania się jednak ku
poglądowi, zgodnie z którą w postępowaniach z odwołania od decyzji Prezesa
Urzędu pod pojęciem „sprawy” należy rozumieć spór wynikły między przedsiębiorcą
telekomunikacyjnym a Prezesem Urzędu, zainicjowany wydaniem przez tego
ostatniego decyzji nakładającej na przedsiębiorcę obowiązki, stwierdzającej
naruszenie przepisów Prawa telekomunikacyjnego, bądź rozstrzygającej o
uprawnieniach przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Podstawą dla powstania
przedmiotowego sporu jest wydanie decyzji o określonej treści. W tych
okolicznościach orzeczenie Sądu drugiej instancji skutkujące powstaniem po
stronie Prezesa Urzędu konieczności wydania nowej decyzji o odmiennej treści jest
orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie, co pośrednio wynika z wyroków
Sądu Najwyższego z 10 listopada 2010 r., sygn. akt III SK 27/08; III SK 18/08, III
SK 3/09, a także wyroków z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SK 1/2010 oraz 14
czerwca 2010 r., sygn. akt III SK 6/2010.
Przechodząc do oceny wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
oraz jego uzasadnienia Sąd Najwyższy stwierdza, że zagadnienie sformułowane
przez Prezesa Urzędu odpowiada wymogom stawianym w orzecznictwie Sądu
Najwyższego wnioskowi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, który
uzasadniany jest istnieniem istotnego zagadnienia prawnego. Jak trafnie jednak
podniosła w odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka, uzasadnienie
przedmiotowego wniosku w tym zakresie nie nawiązuje do wskazanego
zagadnienia z punktu widzenia specyfiki spraw z odwołania od decyzji Prezesa
Urzędu. Nie wyjaśnia bowiem, dlaczego zmiana wyroku Sądu Okręgowego
uchylającego decyzję i umarzającego postępowanie na wyrok uchylający decyzję
jest rozstrzygnięciem na niekorzyść apelującego Prezesa Urzędu. Ponadto,
4
związek przedmiotowego zagadnienia z okolicznościami sprawy jest pozorny.
Zdaniem Sądu Najwyższego w obecnym składzie, zmiana wyroku Sądu pierwszej
instancji polegająca na uchyleniu decyzji Prezesa Urzędu wynika z konieczności
sanacji częściowej wadliwości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Przepis art.
47964
§ 2 k.p.c. upoważnia sąd ochrony konkurencji i konsumentów – w przypadku
uwzględnienia odwołania – do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji i wydania
orzeczenia co do istoty sprawy. Umorzenie postępowania administracyjnego nie
rozstrzyga sprawy co istoty, zatem nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć, jakie
stosownie do art. 47964
§ 2 k.p.c. może wydać Sąd Okręgowy, zatem w
przypadkach gdy sąd orzekający w sprawie z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu
stwierdza, że organ regulacji komunikacji elektronicznej nie miał w okolicznościach
stanu faktycznego podstaw do wydawania zaskarżonej decyzji, władny jest jedynie
uchylić przedmiotową decyzję. Dokonana przez Sąd Apelacyjny zmiana wyroku
Sądu Okręgowego nie prowadzi zatem do pogorszenia sytuacji prawnej Prezesa
Urzędu w rozumieniu art. 384 k.p.c.
Zdaniem Sądu Najwyższego w obecnym składzie nie zachodzi również
potrzeba dokonania wykładni art. 91 ust. 1-3 Prawa telekomunikacyjnego oraz art.
9 ust. 4 i 5 dyrektywy 2002/22 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca
2002 r. w sprawie usługi powszechnej i praw użytkowników odnoszących się do
sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.Urz. WE z 2002 r., L 108/51, dalej jako
dyrektywa 2002/22) w zakresie objętym wnioskiem o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania. Zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej państw członkowskich, w
braku odpowiednich unormowań w prawie unijnym, uregulowanie kwestii z zakresu
szeroko rozumianego prawa procesowego należy do kompetencji państw
członkowskich. Przepis art. 9 ust. 4 i 5 dyrektywy 2002/22 nie zawiera unormowań
dotyczących samego przedkładania cenników. Nie ogranicza również uprawnień
„wyznaczonego przedsiębiorstwa” do decydowania o losach projektu cennika
przedłożonego do ewentualnego zatwierdzenia krajowemu organowi
regulacyjnemu. Kwestia dopuszczalności wycofania przedłożonego projektu
cennika usług telekomunikacyjnych oraz skutków takiego wycofania jest poza
zakresem powołanych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej przepisów prawa
5
unijnego. Nie zachodzi zatem potrzeba dokonania wykładni przepisów prawa
polskiego w sposób zgodny lub zorientowany na dyrektywę 2002/22.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji
postanowienia.