Wyrok SN z 20 stycznia 2011, sygn. III KRS 19/10
Data orzeczenia
20 stycznia 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Andrzej Wróbel
Tagi
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 stycznia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Andrzej Wróbel (przewodniczący)
SSN Halina Kiryło
SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)
Protokolant Anna Gryżniewska
w sprawie z odwołania I. N.
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 28 lipca 2010 roku.,
w sprawie odmowy przywrócenia na poprzednio zajmowane stanowisko ,
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 20 stycznia 2011 r.,
oddala odwołanie.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 16 maja 2010 r. I. N., sędzia Sądu Rejonowego […] w
stanie spoczynku, zgłosiła zamiar powrotu na stanowisko sędziego tego Sądu. W
uzasadnieniu zgłoszenia podała, że jest zdolna do pełnienia obowiązków sędziego,
załączając zaświadczenie lekarskie z dnia 8 marca 2010 r. wystawione przez
kierownika Kliniki 10 Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką, prof. dr hab. n.
2
med. M. H. stwierdzające, że pani I. N. może podjąć pracę na poprzednio
zajmowanym stanowisku.
Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą z dnia 28 lipca 2010 r., odmówiła
uwzględnienia wniosku sędziego.
W odwołaniu do Sądu Najwyższego sędzia I. N. zarzuciła sprzeczność
uchwały z art. 180 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 32 ust. 1
Konstytucji RP oraz art. 1 i art. 2 ust 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 o Krajowej
Radzie Sądownictwa (Dz.U. z 2010 r., Nr 11, poz. 67) poprzez nieuwzględnienie jej
wniosku o przywrócenie na poprzednio zajmowane stanowisko sędziego Sądu
Rejonowego pomimo ustania przyczyn będących przyczyną przeniesienia w stan
spoczynku. Na zasadzie art. 13 ust. 5 k.r.s. wniosła o uchylenie zaskarżonej
uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Krajową Radę
Sądownictwa. W uzasadnieniu wskazała, że mimo wad ustawy Prawo o ustroju
sądów powszechnych dotyczących powrotu na stanowisko sędziego (art. 74 § 1 w
związku z art. 71 § 3), istnieją w systemie prawnym normy pozwalające na
przywrócenie do stanu czynnego sędziego, który został przeniesiony w stan
spoczynku na skutek wypadku przy pracy, na wniosek tego sędziego i wobec
poprawy zdrowia pozwalającej na pełnienie służby sędziowskiej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Odwołanie jest nieuzasadnione. Zgodnie z art. 74 § 1 ustawy z dnia 27 lipca
2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 11, poz. 67),
sędzia przeniesiony w stan spoczynku z powodu zmiany ustroju sądów lub zmiany
granic okręgów sądowych, ma prawo powrócić na stanowisko zajmowane
poprzednio albo otrzymać stanowisko równorzędne poprzednio zajmowanemu,
jeżeli ustały przyczyny będące podstawą przeniesienia w stan spoczynku.
Sąd Najwyższy w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 8 marca
2006 r., III KRS 1/06 (OSNP 2007, nr 7-8, poz. 118), w którym przedmiotem sprawy
była również kwestia zgodności z prawem uchwały Krajowej Rady Sądownictwa
odmawiającej prawa powrotu do czynnej służby sędziowskiej z uwagi na ustanie
trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego stwierdził, że sędzia
przeniesiony w stan spoczynku na podstawie art. 70 § 1 prawa o u.s.p. nie ma
prawa powrotu na poprzednio zajmowane stanowisko w przypadku ustania trwałej
3
niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego. W uzasadnieniu wskazano, że
według wykładni Trybunału Konstytucyjnego zawartej w uchwale z dnia 6 listopada
1991 r., W 2/91 (OTK 1991 nr 1, poz. 20) prawo powrotu sędziego na stanowisko
zajmowane poprzednio stanowi zagwarantowane przez przepisy ustawowe prawo
podmiotowe. Aby tak rozumiane „prawo powrotu” było możliwe, konieczne jest
wskazanie przepisu ustawowego, który je przewiduje. W prawie o u.s.p. takie prawo
przewidziane jest jedynie w dwóch przypadkach, a to w art. 74 i w art. 98 § 3, co
oznacza, że sędzia przeniesiony w stan spoczynku na podstawie art. 70 § 1 prawa
o u.s.p. nie ma prawa powrotu na poprzednio zajmowane stanowisko, także w
przypadku ustania trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego.
Wobec braku zmiany ustawy w tym zakresie, Sąd Najwyższy nie znajduje
podstaw do odstąpienia od tego stanowiska. Wykładnia ustawy zgodnie z
wnioskiem skarżącego musiałaby bowiem być wykładnią contra legem, gdyż
przepisy wyraźnie i wyczerpująco przewidują, kiedy możliwy jest powrót sędziego w
stanie spoczynku do czynnej służby. Dołączenie do tego katalogu sytuacji, w której
ustała trwała niezdolność do pełnienia obowiązków sędziego, może być rozważane
jedynie jako postulat de lege ferenda.
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.