Wyrok z 3 lipca 2018, sygn. VI Ka 1120/17

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :

Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz

protokolant p.o. protokolant sądowy Eryk Nersisyan

przy udziale prokuratora Mariusza Ejflera

po rozpoznaniu dnia 20 czerwca 2018 r.

sprawy P. S. s. S. i E. ur. (...) w Ł.

oskarżonego z art. 278 § 1 i 5 kk w zb. z art. 275 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę

od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie

z dnia 14 marca 2017 r. sygn. akt VIII K 235/14

zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie na rzecz adw. M. M. oraz adw. M. C. kwoty po 1033,20 zł obejmujące wynagrodzenie za obronę z urzędu w pierwszej oraz drugiej instancji, oskarżonych – odpowiednio – A. Z. i P. S. oraz podatek od towarów i usług.

Sygn. akt VI Ka 1120/17

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie

z dnia 20 czerwca 2018r.

Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ
w Warszawie z dnia 14 marca 2017r. został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego P. S.. Apelacja ta nie jest zasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności
w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone w art. 7 kpk. Zarzuty środka odwoławczego sprowadzają się w sposób oczywisty do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu, wyczerpująco uargumentowanymi w uzasadnieniu orzeczenia.

Zarzut błędnego ustalenia, iż to osk. S. dokonał zaboru portfela
z torebki A. D. opiera skarżący na treści wyjaśnień osk. Z., który wziął całą odpowiedzialność na siebie. Przywołuje też depozycje S., konsekwentnie nie przyznającego się do kradzieży, podnosząc, że spójne wyjaśnienia obu oskarżonych są jedynie sprzeczne
z zeznaniami świadków M. G. i P. M.. Rzecz w tym, że owa sprzeczność ma w sprawie charakter fundamentalny. Obaj wskazani funkcjonariusze Policji prowadzili, w ramach obowiązków służbowych, kilkudziesięciominutową (!) obserwację zachowania oskarżonych, których zachowanie najwyraźniej wskazywało na zamiar dokonywania kradzieży kieszonkowych (por. zeznanie M. G. na k. 611 akt sprawy). Nie chodzi tu więc o przypadkowo zaobserwowane zachowanie nie znanych im mężczyzn w zatłoczonym autobusie, kiedy to łatwiej o omyłkę co do tożsamości sprawcy, a o wynik zamierzonej obserwacji konkretnych osób, którzy dokonali kradzieży w odległości ok. 1 m. od P. M. (k. 614). Środek odwoławczy nie wskazuje na jakiekolwiek powody dezawuujące wiarygodność wskazanych świadków; w sytuacji, gdy obserwowane osoby nie były im uprzednio znane, nie dostrzega ich również i sąd odwoławczy. Podnoszona zatem w apelacji rozbieżność zeznań pokrzywdzonej co do koloru kurtki oskarżonego S. nie może rzutować na odmienną od dokonanej przez Sąd I instancji ocenę materiału dowodowego. A. D. nie miała powodu, by obserwować oskarżonego, rozbieżność co do koloru owej kurtki (szara czy czarna), mieści się w granicach zrozumiałego błędu w postrzeganiu, uzasadnionego chociażby tylko nagłością zdarzenia i szybkim oddaleniem się sprawców z miejsca zdarzenia. Stan faktyczny sprawy ustalił Sąd Rejonowy na podstawie konsekwentnej, spójnej i logicznej relacji wskazanych wyżej funkcjonariuszy Policji, a zeznania pokrzywdzonej miały tu jedynie charakter uzupełniający. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów środka odwoławczego, należało zaskarżony wyrok utrzymać w mocy.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych postępowania odwoławczego uzasadnione jest ustaloną przez Sąd Rejonowy trudną sytuacją materialną oskarżonego.