Wyrok z 5 lipca 2018, sygn. VI Ka 452/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :

Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko

protokolant: protokolant sądowy stażysta Katarzyna Pawelec

po rozpoznaniu dnia 28 czerwca 2018 r.

sprawy D. H. syna J. i J. ur. (...) w W.

obwinionego o wykroczenie z art. 87 § 1 kw

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie

z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt III W 1634/16

zmienia zaskarżony wyrok i uniewinnia D. H. od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia, koszty procesu w sprawie przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn.akt VI Ka 452/ 18

UZASADNIENIE

D. H. został obwiniony o to, że w dniu 17 czerwca 2015r około godzina 17.50 w W. przy ulicy (...), znajdując się w stanie po użyciu podobnie działającego środka do alkoholu tj. kokainy kierował samochodem marki V. (...) o nr rej. (...) na drodze publicznej tj. o wykroczenie
z art. 87 § 1 k.w.

Po rozpoznaniu sprawy sygn. III W 1634/16 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2018r. obwinionego D. H. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i za to na podstawie art. 87 § 1 k.w. wymierzył mu karę 500 zł grzywny. Na podstawie art. 87 § 3 k.w. orzekł zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku. Na podstawie art. 29 § 3 k.w. zobowiązał obwinionego do zwrotu posiadanego dokumentu - prawa jazdy do właściwego wydziału komunikacji oraz na podstawie art. 118 §1 k.p.w. i art. 627 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 150 zł tytułem kosztów postępowania.

Od powyższego wyroku obrońca obwinionego wniosła apelację Zaskarżyła wyrok
w całości. Na podstawie art. 109 § 2 k.p.w. w zw. z art. 427 § 1 k.p.k. oraz art. 438 k.p.k. zarzuciła:

I.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
a będący skutkiem naruszenia art. 7 k.p.k. w zw. z art 410 k.p.k. polegający na wadliwym i nie znajdującym potwierdzenia w ujawnionym w toku rozprawy głównej materiale dowodowym przyjęciu, że obwiniony D. H. w dniu 17 czerwca 2016 r. około godziny 17. 50 kierował samochodem będąc w stanie po użyciu kokainy, podczas gdy:

a.  brak jest dowodów wskazujących na to, kiedy i w jakich okolicznościach obwiniony miałby zażywać kokainę;

b.  brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, kiedy i w jakich okolicznościach obwiniony miał przyjechać samochodem na ul. (...) w W.;

c.  brak jest dowodów potwierdzających, że do kierowania przez obwinionego pojazdem miało dojść pod wpływem kokainy;

II.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę przeczenia,
a będący skutkiem naruszenia art. 7 k.p.k. w z w z art. 410 k.p.k. i zbyt dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w szczególności zaś niekonsekwentni i całkowicie swobodnej oceny wyjaśnień obwinionego, którym Sąd I instancji
w przeważającej części odmówił wiarygodności, podczas gdy obwiniony konsekwentnie zaprzeczał kierowaniu pojazdem w dniu 17 czerwca 2016 r . nie podał kiedy konkretnie przyjechał na ul (...) gdzie doszło do jego zatrzymania, a w sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że kierował tym pojazdem tego samego dnia zwłaszcza zaś po użyciu kokainy;

Obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia .

Sąd okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja wniesiona przez obrońcę obwinionego jest zasadna i skutkowała uniewinnieniem D. H. od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Sąd I instancji w motywach pisemnych zaskarżonego wyroku stwierdził, że na podstawie zeznań świadków policjantów A. S. (1) i A. S. (2) nie można jednoznacznie stwierdzić, że obwiniony podczas próby zatrzymania dokonanej przez funkcjonariuszy policji, faktycznie kierował samochodem. Argumentował swoje stanowisko w ten sposób, że w okolicznościach oporu obwinionego, który nie zastosował się do polecenia opuszczenia pojazdu nie można kategorycznie wykluczyć sytuacji, że do przemieszczenia się samochodu V. (...) doszło w sposób samoistny, na skutek zwolnienia hamulca ręcznego w czasie, gdy obwiniony był już przytrzymywany przez interweniujących policjantów. Uznał jednak, że obwiniony prowadził ten pojazd po drodze publicznej będąc w stanie po użyciu kokainy gdyż przyjechał samochodem na ulicę (...) w odwiedziny do swojej matki i zaparkował samochód w miejscu, w którym policjanci podjęli interwencję. O ile nie budzą wątpliwości ustalenia Sądu I instancji o prawdopodobnym samoistnym przemieszczeniu się samochodu podczas interwencji policjantów to już stwierdzenie, że obwiniony prowadził pojazd po użyciu kokainy obarczone jest dowolnością i nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym. Policjanci nie zauważyli pojazdu obwinionego poruszającego się po ulicy (...). Zauważyli już zaparkowany pojazd
z mężczyzną, którym okazał się obwiniony, który spał na fotelu kierowcy zaś obok niego leżało na siedzeniu zawiniątko, wyglądające jak opakowanie po narkotykach. Policjanci podejrzewali, że obwiniony może posiadać środki odurzające
w samochodzie. Przypuszczenia te okazały się zasadne, co potwierdza prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Północ w Warszawie sygn. III K 831/16. Sąd I instancji, w swoich rozważaniach o winie obwinionego w niniejszej sprawie oparł się na wyjaśnieniach złożonych przez D. H., który zaprzeczy aby w dniu 17 czerwca 2016r. zażył kokainę twierdząc, że po zaparkowaniu samochodu na ulicy (...) palił heroinę a następnie usnął
w pojeździe i spał aż do momentu interwencji policjantów. Sąd I instancji argumentował, że skoro obwiniony twierdzi, że w zaparkowanym samochodzie palił heroinę a z opinii biegłego toksykologa wynika jednoznacznie, że we krwi obwinionego wykryto podczas badania bezoiloekgoninę – aktywny metabolit kokainy, w stężeniu 232,78 ng/ml to należy przyjąć, że kokainę przyjął wcześniej i po jej użyciu kierował samochodem przemieszczając się po ulicy (...) do miejsca zaparkowania samochodu. Ten tok rozumowanie jest jednak błędny. Z opinii toksykologa bezsprzecznie wynika, że o godzinie 22.40 w dniu 17 czerwca 2016r. wykryto we krwi obwinionego jedynie aktywne metabolity kokainy. Nie wykryto heroiny chociaż przeprowadzono badania na jej obecność./k- 28/ Niewątpliwie heroina musiałaby zostać przez biegłego wykryta gdyby obwiniony zażył ten narkotyk w zaparkowanym samochodzie w czasie poprzedzającym interwencję policjantów. Skoro badanie toksykologiczne nie wykazało obecności heroiny
w sytuacji gdy musiałoby dojść do jej wykrycia to należy przyjąć, że obwiniony nie używał tego narkotyku bezpośrednio przed zatrzymaniem przez policjantów. Stwierdzony we krwi obwinionego aktywny metabolit kokainy- benzoiloekgonina, utrzymuje się w organizmie do 7,4 godziny. Więc, jak wynika z opinii biegłego, obwiniony niedługi czas przed interwencją policjantów zażył kokainę. Nie można jednak ustalić czy po użyciu kokainy prowadził samochód w czasie dojazdu do miejsca parkowania na ulicy (...) w W., czy też zażył kokainę już po zaparkowaniu samochodu. Krew do badania pobrano od obwinionego w dniu 17 czerwca 2016r. o godzinie 22.40. Według Sądu I instancji D. H. prowadził pojazd około godziny 17.50. więc narkotyk utrzymywał się w jego organizmie przez blisko 5 godzin do chwili pobrania krwi. Zasadnie zarzuca obrońca w apelacji, że z żadnego dowodu nie wynika, w jakim czasie przed zatrzymaniem obwiniony miał prowadzić samochód. Nie wynika to z wyjaśnień obwinionego zaś policjanci widzieli już zaparkowany pojazd. Nie można więc wykluczyć, że obwiniony zażył kokainę już w zaparkowanym pojeździe, a następnie spał do momentu interwencji policjantów. Wobec powyższego na podstawie art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. należało obwinionego uniewinnić od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 87 §1 k.w. Kosztami procesu sąd odwoławczy na podstawie art. 118 §2 k.p.w. obciążył Skarb Państwa.