Postanowienie SN z 9 lutego 2011, sygn. III SO 19/10
Data orzeczenia
9 lutego 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Kazimierz Jaśkowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 9 lutego 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)
SSN Jerzy Kwaśniewski
SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku B. W.
o wykładnię postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 2010 r.
w sprawie III SW 383/10,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 lutego 2011 r.,
oddala wniosek.
Uzasadnienie
W dniu 29 listopada 2010 r. B. W. wniósł do Sądu Najwyższego „wniosek o
wykładnię orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 2010 r. Sygn. akt III SW
383/10 przez wskazanie daty podania wyników wyborów do wiadomości publicznej
przez Państwową Komisję Wyborczą”. Postanowieniem tym Sąd Najwyższy
pozostawił bez biegu protest wyborczy B. W., jako niespełniający warunku z art. 73
ust. 1 ustawy z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej
Polskiej (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 72, poz. 467, powoływanej dalej jako
ustawa o wyborze Prezydenta lub ustawa), który wpłynął po upływie 3 dni od dnia
podania wyników wyborów do wiadomości publicznej przez Państwową Komisję
Wyborczą. W uzasadnieniu wniosku domagał się wyjaśnienia, że „skoro termin liczy
2
się od dnia podania wyników wyborów do publicznej wiadomości, to jakiego dnia
nie uwzględnia się przy obliczaniu tego terminu w 2010 r. ?”
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W utrwalonym orzecznictwie art. 352 k.p.c. w zakresie dotyczącym wykładni
orzeczeń sądowych przyjmuje się, że konieczność dokonania wykładni orzeczenia
zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który
może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powstałej powagi
rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Takie niejasności lub
wątpliwości nie dotyczą ani sentencji, ani uzasadnienia postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 27 lipca 2010 r., III SW 383/10, pozostawiającego protest
wnioskodawcy bez dalszego biegu. W uzasadnieniu tego postanowienia skład
zwykły (trzyosobowy) Sądu Najwyższego powołał się i przytoczył treść wpisanej do
księgi zasad prawnych uchwały składu powiększonego siedmiu sędziów Sądu
Najwyższego z dnia 23 października 1995 r., III SW 8/95 (OSNP 1995 nr 25, poz.
304), która zawiera wnioskowaną przez wnioskodawcę wykładnię dotycząca
sposobu liczenia biegu 3-dniowego terminu do wniesienia protestu przeciwko
wyborowi Prezydenta RP. Należy podkreślić wiążący walor prawny wymienionej
zasady prawnej, który polega na tym, że jeżeli jakikolwiek skład Sądu Najwyższego
zamierzałby odstąpić od wykładni dokonanej w uchwale składu powiększonego,
którą wpisano do księgi zasad prawnych, to byłby zobowiązany przedstawić
powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia pełnemu składowi izby (art. 62 § 1
ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym, Dz.U. Nr 240, poz. 2052
ze zm.). Z takiej regulacji wynika brak jakichkolwiek prawnych możliwości
dokonywania przez skład zwykły Sądu Najwyższego dalszej lub innej wykładni
zawartej w wiążącej dla tego składu uchwale (zasadzie prawnej) składu
powiększonego Sądu Najwyższego. W szczególności rozpoznając protest
wnioskodawcy w sprawie o sygn. akt III SW 383/10 skład zwykły (trzyosobowy)
Sądu Najwyższego, który wydał postanowienie z dnia 27 lipca 2001 r., nawet nie
rozważał takiej możliwości, potrzeby lub konieczności, ponieważ i przede
wszystkim pozostawił protest wnioskodawcy bez dalszego biegu, uznając, że
wpłynął on do Sądu Najwyższego po upływie 3-dniowego terminu do jego
wniesienia. W takich okolicznościach sprawy sposób liczenia, a w szczególności
3
dzień (początek) biegu terminu do wnoszenia protestów wyborczych i tak nie miałby
żadnego wpływu na wymienione postanowienie.
Ponadto z tezy wymienionej uchwały składu powiększonego również dla
wnioskodawcy wynika „w sposób niewątpliwy”, że termin do wniesienia protestu
określony w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta
Rzeczypospolitej Polskiej (aktualnie jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 72, poz. 467)
rozpoczyna bieg od dnia następnego po podaniu wyników wyborów przez
Państwową Komisję Wyborczą i kończy się z upływem tego trzydniowego terminu.
Sentencja tej uchwały składu powiększonego jest zatem pełna, jednoznaczna i
precyzyjna, a przeto powinno być oczywiste dla każdego typowego (przeciętnego)
jej czytelnika, za którego można uważać także wnioskodawcę, że - jak to
dodatkowo wyraźnie wyjaśnia zawartość uzasadnienia tej uchwały: „zgodnie z art.
73 ust. 1 tej ustawy protest wnosi się nie później niż w ciągu 3 dni od dnia podania
wyników wyborów do publicznej wiadomości. Skoro termin liczy się ‘od dnia’, to
wynika z tego, że dnia podania wyników wyborów do publicznej wiadomości nie
uwzględnia się przy obliczaniu tego terminu” po to, aby uprawnieni do wnoszenia
protestów mieli zapewnione trzy pełne 24-godzinne dni (trzy pełne doby) na
ewentualne wnoszenie protestów do Sądu Najwyższego.
Powyższe okoliczności sprawiają, że wniosek o wykładnię postanowienia
Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 2010 r., III SW 383/10, okazał się całkowicie i
oczywiście bezzasadny, co doprowadziło do jego oddalenia.