Postanowienie z 27 sierpnia 2018, sygn. XVII Amz 80/16

POSTANOWIENIE

Dnia 27 sierpnia 2018 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSO Dariusz Dąbrowski

Protokolant: st. sekretarz sądowy Jadwiga Skrzyńska

po rozpoznaniu w dniu 27sierpnia 2018 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z zażalenia Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o wydanie gwarancji pochodzenia

na skutek zażalenia powoda na postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie (...)

postanawia:

1.  oddalić zażalenie,

2.  zasądzić od Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 1440 zł (jeden tysiąc czterysta czterdzieści złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

SSO Dariusz Dąbrowski

Sygn. akt XVII Amz 80/16

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 lipca 2016 roku Nr (...) pozwany – Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, na podstawie art. 219 w związku z art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), oraz art. 125 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 120 ust. 1 oraz art. 121 ust. 1-2 i 4 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2015 r. poz. 478 z późn. zm.) oraz art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku powoda – Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P., z dnia „25 stycznia 2015 r.” o wydanie gwarancji pochodzenia, który wpłynął do Urzędu Regulacji Energetyki w dniu 7 marca 2016 r., odmówił Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej w P. (zwanemu dalej: „RZGW”), wydania gwarancji pochodzenia dla energii elektrycznej wytworzonej w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., w ilości 13151,783 MWh, w instalacji odnawialnego źródła energii (WOC) - elektrowni wodnej o łącznej mocy zainstalowanej 4 MW, zlokalizowanej w miejscowości Ł., przyłączonej do sieci dystrybucyjnej (...) S.A. Oddział (...).

Za podstawę swojego rozstrzygnięcia pozwany uznał okoliczność, iż wniosek o wydanie gwarancji pochodzenia dla energii elektrycznej wytworzonej w okresie od dnia 1 stycznia 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku w instalacji odnawialnego źródła energii, powód przedłożył operatorowi systemu elektroenergetycznego w dniu 1 lutego 2016 roku, a zatem w terminie przekraczającym 30 dni od dnia zakończenia okresu wytworzenia danej ilości energii elektrycznej objętej tym wnioskiem. Tym samym w ocenie pozwanego powód przekroczył termin wskazany w przepisie art. 121 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o odnawialnych źródłach energii. W związku z tym, zdaniem pozwanego, wydane przez niego postanowienie jest zgodne z przepisem art. 125 ust. 1 pkt 1 ustawy o odnawialnych źródłach energii, w myśl którego Prezes URE odmawia wydania gwarancji pochodzenia, jeżeli wniosek został przedłożony operatorowi systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego lub przesyłowego elektroenergetycznego po upływie terminu wskazanego w art. 121 ust. 2 ustawy.

Powód - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w P. („RZGW”) złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Zarzucając mu naruszenie art. 57 § 4 kpa w zw. z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne poprzez jego pominięcie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nakazanie Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki wydania gwarancji pochodzenia dla energii elektrycznej wytworzonej w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., w ilości 13151,783 MWh zgodnie z wnioskiem z 25 stycznia 2016 r.

W uzasadnieniu powód wskazał, iż omyłkowo datowany wniosek na 25 stycznia 2015 r., zamiast 25 stycznia 2016 r., wysłano drogą pocztową w dniu 28 stycznia 2016 r. do właściwego operatora systemu elektroenergetycznego, któremu został on doręczony 1 lutego 2016 r. Powód podniósł, że postanowienie odmawiające wydania gwarancji pochodzenia ze względu na niedochowanie 30 dniowego terminu na złożenie wniosku nie uwzględnia istotnej okoliczności, iż ostatni dzień tego terminu przypadał na sobotę, dzień równorzędny z dniem ustawowo wolnym od pracy w świetle uchwały Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r. o sygn. I OPS 1/11, toteż wniosek został doręczony operatorowi w następny, najbliższy dzień powszedni tj. 1 lutego 2016 r. Jednocześnie powód zauważył, że jak stanowi art. 57 § 4 kpa, jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. W dalszej kolejności powód wywiódł, że skoro zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne do postępowania przed Prezesem URE stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, to złożony przez niego wniosek winien być uznany za złożony w terminie 30 dni od dnia zakończenia wytworzenia objętej wnioskiem ilości energii elektrycznej, co miało miejsce 31 grudnia 2015 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny:

Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w P. („RZGW”) prowadzi działalność w zakresie wytwarzania energii elektrycznej w instalacji odnawialnego źródła energii (WOC) - elektrowni wodnej o łącznej mocy zainstalowanej 4 MW, zlokalizowanej w miejscowości Ł., przyłączonej do sieci dystrybucyjnej (...) S.A. Oddział (...), na podstawie koncesji nr (...) wydanej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki dnia 7 stycznia 2011 r. (k. 1 akt adm.).

Wnioskiem z dnia 25 stycznia 2016 r., niewłaściwie datowanym na 25 stycznia 2015 r., RZGW zwrócił się za pośrednictwem operatora systemu elektroenergetycznego - (...) S.A. Oddział (...) o wydanie gwarancji pochodzenia energii elektrycznej wytworzonej w ww. odnawialnym źródle energii. We wniosku tym RZGW ubiegał się o wydanie gwarancji pochodzenia energii elektrycznej o mocy zainstalowanej 4 MW, w ilości 13 151,783 MWh, wytworzonej w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. (k. 1- 3 akt adm.).

Przedmiotowy wniosek wpłynął do (...) S.A. Oddział (...) w dniu 01 lutego 2016 r. (k. 1 akt adm.).

Operator systemu elektroenergetycznego - (...) S.A. Oddział (...) potwierdził, iż przedmiotowy wniosek o wydanie gwarancji pochodzenia został mu przedłożony w dniu 01 lutego 2016 r., poświadczył przy tym ilość MWh energii elektrycznej wytworzonej w źródle RZGW.

Następnie przedmiotowy wniosek wpłynął do Prezesa URE.

Powyższe okoliczności nie są sporne pomiędzy stronami.

W tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2015 r., poz. 478 z późn. zm.), gwarancja pochodzenia energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii w instalacjach odnawialnego źródła energii jest dokumentem poświadczającym odbiorcy końcowemu, że określona w tym dokumencie ilość energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej lub sieci przesyłowej została wytworzona z odnawialnych źródeł energii w instalacjach odnawialnego źródła energii.

Zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy o odnawialnych źródłach energii, gwarancję pochodzenia wydaje się na pisemny wniosek wytwórcy energii elektrycznej wytworzonej z odnawialnych źródeł energii.

Wniosek o wydanie gwarancji pochodzenia, zgodnie z art. 121 ust. 2 powołanej ustawy o odnawialnych źródłach energii, należy złożyć do operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego lub operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego, na którego obszarze działania została przyłączona instalacja odnawialnego źródła energii, w terminie 30 dni od dnia zakończenia wytworzenia danej ilości energii elektrycznej objętej wnioskiem.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż ustanowiony w przytoczonym przepisie art. 121 ust. 2 ww. ustawy termin przedłożenia przez podmiot zajmujący się wytwarzaniem energii elektrycznej w odnawialnym źródle energii powyższego wniosku do operatora systemu elektroenergetycznego ma niewątpliwie charakter terminu materialnoprawnego, albowiem został on określony w przepisach materialnych i stanowi on o ukształtowaniu praw i obowiązków materialnoprawnych podmiotu. Tym samym uchybienie temu terminowi wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym. Takie stanowisko, aczkolwiek wyrażone na gruncie uchylonego już podobnego przepisu art. 9e ust. 4b ustawy Prawo energetyczne dotyczącego terminu złożenia wniosku o wydanie świadectwa pochodzenia potwierdzającego wytworzenie energii elektrycznej w instalacji odnawialnego źródła energii, znajduje odzwierciedlenie w bogatym orzecznictwie (np. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2014 r. o sygn. VI ACz 2513/14, postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2016 r. o sygn. VI ACz 2558/15).

W niniejszym przypadku oznacza to, że uchybienie terminowi do złożenia wniosku o wydanie gwarancji pochodzenia powoduje wygaśnięcie prawa do złożenia danego wniosku a w konsekwencji do otrzymania gwarancji pochodzenia energii.

Tym samym skoro zgodnie z danymi zawartymi we wniosku powoda o wydanie gwarancji pochodzenia, wytworzenie energii elektrycznej objętej tym wnioskiem nastąpiło w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., powód przedkładając przedmiotowy wniosek operatorowi systemu elektroenergetycznego dopiero w dniu 1 lutego 2016 r., przekroczył zatem, przewidziany ustawą 30 dniowy termin biegnący od dnia zakończenia wytwarzania energii elektrycznej, którego koniec przypadał na 30 stycznia 2016 r.

Jednocześnie w tym miejscu zauważyć trzeba, że wobec skutków jakie wywołuje skonstruowanie przez ustawodawcę terminu na złożenie wniosku jako terminu materialnoprawnego, nie powoduje zachowania terminu do złożenia wniosku jego ewentualne nadanie w placówce pocztowej, jak twierdzi powód w dniu 28 stycznia 2016 r., czyli jeszcze przed upływem 30 dniowego terminu. Ostatecznie bowiem wniosek wpłynął do operatora systemu elektroenergetycznego 01 lutego 2016 r., tak więc powód nie dochował oznaczonego w ustawie terminu. Podmiot składający wniosek musi się wszak „zmieścić” w terminie 30 dni, tak aby wniosek dotarł do operatora systemu elektroenergetycznego w ciągu tego okresu. Ponadto znaczące jest w tym względzie posłużenie się przez ustawodawcę w art. 121 ust. 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii wyrazem „złożyć” oznaczającym bezpośrednie składanie pisma/wniosku, tu do operatora systemu, a nie wyrazem „wnieść” używanym w przypadku stosowania terminów procesowych, dla zachowania których wystarczające jest nadanie pisma w terminie w placówce pocztowej.

Prowadzi to w dalszej kolejności do konkluzji, że wobec omówionej powyżej klasyfikacji 30 dniowego terminu z art. 121 ust. 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii nie mają do niego zastosowania przepisy o sposobie obliczania terminów zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego, mimo, że w myśl art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 z późn. zm.) do postępowania przed Prezesem URE stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 2-4, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Upływ terminu materialnoprawnego wywołuje wszak definitywną utratę prawa, toteż nie można go przedłużyć, przywrócić, również poprzez stosowanie przepisów kpa. Nie ma zatem znaczenia okoliczność, że ostatni dzień 30 dniowego terminu przypadał na sobotę, zrównaną z dniem wolnym od pracy oraz, że w myśl art. 57 kpa jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Przepis ten odnosi się bowiem do terminów procesowych.

W świetle powyższego Sąd uznał, że powód uchybiając terminowi z art. 121 ust. 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii ostatecznie utracił prawo do uzyskania gwarancji pochodzenia za wytworzenie ilości energii objętej spóźnionym wnioskiem. Jak wynika bowiem z treści art. 125 ust. 1 pkt 1 ustawy o odnawialnych źródłach energii Prezes URE odmawia wydania gwarancji pochodzenia - w przypadku, gdy wniosek o wydanie gwarancji pochodzenia został złożony operatorowi systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego lub operatorowi systemu przesyłowego elektroenergetycznego po upływie terminu, o którym mowa w art. 121 ust. 2. Tym samym w myśl wskazanego art. 125 ust. 1 pkt 1 ustawy o odnawialnych źródłach energii ustawodawca uzależnił możliwość uzyskania gwarancji pochodzenia od terminowego złożenia stosownego wniosku operatorowi systemu elektroenergetycznego.

Słuszna jest więc decyzja pozwanego o odmowie wydania gwarancji pochodzenia ze względu na przekroczenie przez powoda terminu materialnoprawnego. Skoro termin ten był powiązany z przyznaniem oznaczonemu podmiotowi określonych praw, skutkiem jego niezachowania jest wygaśnięcie prawa o charakterze materialnoprawnym, w związku z czym konieczna jest odmowa przyznania powodowi gwarancji pochodzenia.

Z powyższych względów Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniesionego przez powoda zażalenia, oddalił je na podstawie art. 479 ⁵³ § 1 k.p.c. w zw. z art. 479 ⁵⁵ k.p.c.

O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na mocy art. 98 i 99 kpc zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Stronie pozwanej jako wygrywającej spór Sąd przyznał więc od powoda zwrot kosztów wynagrodzenia pełnomocnika procesowego w wysokości 1440 zł, ustalonego na podstawie § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).

SSO Dariusz Dąbrowski