Postanowienie SN z 15 kwietnia 2011, sygn. I BP 11/10
Data orzeczenia
15 kwietnia 2011
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział I
Przewodniczący
SSN Zbigniew Korzeniowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 15 kwietnia 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Korzeniowski
w sprawie z powództwa W. S., A. S. i A. Ś.
przeciwko Funduszowi Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w W. Biuru
Terenowemu w K.
z udziałem interwenienta ubocznego Syndyka Masy Upadłości O. P. Sp. z o. o. w
upadłości w S.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 kwietnia 2011 r.,
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
interwenienta ubocznego na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w K.
z dnia 14 października 2008 r., sygn. Akt […],
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy K. Wydział Pracy postanowieniem z 14 października 2008 r.
zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że zasądził od strony pozwanej
na rzecz interwenienta ubocznego syndyka masy upadłości „O. P.” sp. z o.o. w
upadłości w S. 60 zł tytułem kosztów postępowania. W pozostałym zakresie
zażalenie oddalono.
Na to orzeczenie interwenient uboczny wniósł pismem z 11 października
2010 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
2
zaskarżając je w części – w zakresie, w jakim oddala zażalenie skarżącego
(dotychczasowego interwenienta ubocznego), tj. oddala wniosek o zasądzenie
kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed Sądem I instancji ponad
kwotę 60 złotych, jak również w całości oddala wniosek o zasądzenie kosztów
zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa procesowego: 1)
art. 98, art. 99, art. 102, art. 107 oraz 109 § 2 k.p.c., a także § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 3 i
5, § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września
2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez
Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego
ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) – dalej zwane
rozporządzeniem, 2) art. 219 k.p.c. w związku z art. 108 k.p.c., 3) art. 108 § 1 k.p.c.
w związku z art. 98 k.p.c. i art. 99 k.p.c. oraz § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 3 i 5 oraz § 12
ust. 2 pkt 1 rozporządzenia.
Skarżący wskazał na niezgodność zaskarżonego postanowienia z: art. 98,
art. 99, art. 102, art. 107, art. 108 § 1, art. 109 § 2 i art. 219 k.p.c., a także z § 2 ust.
1 i 2, § 6 pkt 3 i 5, § 11 ust. 1 pkt 2 oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia oraz
podniósł, że wydanie przedmiotowego orzeczenia spowodowało wyrządzenie
szkody polegającej na nieotrzymaniu przez skarżącego (dotychczasowego
interwenienta ubocznego) części zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w
postępowaniu apelacyjnym ustalonych według stawki minimalnej, tj. ponad kwotę
60 zł, jak również całości kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu
zażaleniowym. Wysokość szkody w połączonych sprawach została wyliczona przy
przyjęciu minimalnych stawek przewidzianych w rozporządzeniu. Ponadto skarżący
wskazał, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny,
ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo upadłościowe i
naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie z dniem 25 września
3
2010 r., zmienione zostały przepisy w zakresie skargi o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia. Według art. 4241
§ 1 k.p.c. w nowym
brzmieniu można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem jedynie
prawomocnego wyroku kończącego postępowanie w sprawie.
W przypadku postanowień od dnia 25 września 2010 r. znajduje
zastosowanie regulacja przepisu art. 4241b
k.p.c., dodanego przez powyższą
ustawę zmieniającą, zgodnie z którym w przypadku prawomocnych orzeczeń, od
których skarga nie przysługuje, odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez
wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się
bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu
ze skargi, chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych.
Przepisy powyższe mają zastosowanie do przedmiotowej skargi, gdyż
została ona wniesiona 13 października 2010 r. – data stempla pocztowego, czyli po
zmianie dokonanej z dniem 25 września 2010 r. Ustawa zmieniająca nie zawiera
przepisów przejściowych, z których wynikałby obowiązek stosowania art. 4241
§ 1
k.p.c. w dotychczasowym brzmieniu do skarg wniesionych w sprawach
prawomocnie zakończonych przed dniem wejścia w życie przedmiotowej
nowelizacji (postanowienie Sądu Najwyższego z 4 lutego 2011 r., I BP 48/10). W
związku z powyższym ma zastosowanie generalna zasada dotycząca działania
nowych przepisów procesowych wprost od daty ich wejścia w życie (zob. podobnie
wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 listopada 2006 r., K 30/06 OTK-A 2006 nr 10,
poz. 149).
Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z 22 lipca 2010 r. (druk sejmowy
nr 2525) celem ustawodawcy było ograniczenie obowiązku orzekania o
niezgodności z prawem przez Sąd Najwyższy jedynie do przypadków niezgodności
z prawem prawomocnego wyroku. Z kolei w odniesieniu do innych orzeczeń
ustawodawca zdecydował się uprościć drogę dochodzenia odszkodowania przez
wyłączenie obowiązku uzyskania rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (zob.
postanowienia Sądu Najwyższego z: 3 listopada 2010 r. II BP 10/10, 14
października 2010 r. I CNP 24/10, 21 października 2010 r., I CNP 19/10, 9 listopada
2010 r., IV CNP 59/10, 9 listopada 2010 r., IV CNP 60/10).
4
Biorąc powyższe pod uwagę, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia podlegała, jako niedopuszczalna, odrzuceniu (art. 4248
§ 1 k.p.c.).