Postanowienie SN z 4 kwietnia 2013, sygn. II BP 12/12
Data orzeczenia
4 kwietnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział II
Przewodniczący
SSN Zbigniew Hajn
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 4 kwietnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Hajn
w sprawie z powództwa Z.N.
przeciwko N. W. Polska S.A.
o odszkodowanie z umowy o zakazie konkurencji,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 kwietnia 2013 r.,
skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w W.
z dnia 21 września 2010 r.,
odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 21 września 2010 r. Sąd Okręgowy w W. po rozpoznaniu sprawy
z powództwa Z. N. przeciwko N. W. Polska S.A. o odszkodowanie z umowy o
zakazie konkurencji na skutek apelacji wniesionej przez pozwanego od wyroku
Sądu Rejonowego VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 24
marca 2010 roku zmienił zaskarżony wyrok w punkcie I, III, IV, V w ten sposób, że
powództwo oddalił oraz zasądził od powódki na rzecz pozwanego koszty
zastępstwa procesowego.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego
powódka jako podstawę skargi wskazała naruszenie prawa materialnego tj. art. 395
§ 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. oraz art. 1012
§ 2 k.p. Uprawdopodabniając
szkodę powódka wskazała, iż skarżony wyrok Sądu Okręgowego w W.
spowodował konieczność zwrotu pozwanemu odszkodowania zasądzonego przez
2
Sąd pierwszej instancji w kwocie 4.770 zł, jak również obowiązek zapłaty kosztów
zastępstwa procesowego za obie instancje w kwocie 1.350 zł. Z powodu trudnej
sytuacji materialnej powódka musiała zaciągnąć pożyczkę w Banku na łączną
kwotę 5.603,81 zł, która w całości została przeznaczona na spłatę długu na rzecz
pozwanego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 4245
§ 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia, od
którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w
części; 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; 3) wskazanie przepisu
prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne; 4) uprawdopodobnienie
wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga
dotyczy; 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe; 6) wniosek o stwierdzenie
niezgodności orzeczenia z prawem. Ponadto § 2 stanowi, że skarga powinna
czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego. Każde z
sześciu wymagań z art. 4245
§ 1 k.p.c. jest indywidualne i niezależne, a zatem
każde powinno być wyraźnie wyodrębnione i wypełnione. Brak choćby jednego z
nich powoduje, że skarga jest dotknięta istotną wadą, nienaprawialną w trybie
właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu.
W rozpoznawanej skardze nie powołano przepisu prawa, z którym
zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 4245
§ 1 pkt 3). Wymóg ten jest
samoistny i niezależny od wymogu wskazania podstaw skargi o stwierdzenie
niezgodności. Należy podkreślić, że postawienie przez ustawodawcę jako dwu
odrębnych wymagań przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania
przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w
pełni świadomym i uzasadnionym. Jak podkreślił Sąd Najwyższy w postanowieniu z
27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05 (OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140), instytucja skargi,
o której mowa, została ustanowiona w celu stworzenia możliwości realizacji
uprawnień wypływających z art. 4171
§ 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77 ust. 1
Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkody
3
wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy wykonywaniu władzy
publicznej. Jest w tej sytuacji oczywiste, że niezgodność z prawem, uzasadniająca
odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia skargi –
jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest
niezgodne. Po drugie, przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie
muszą być – i często nie są – tożsame z przepisami (przepisem), z którym
orzeczenie jest niezgodne. Z tych przyczyn, zważywszy także na względy czysto
normatywne, tj. na konstrukcję art. 4245
k.p.c., należy przyjąć, że nie stanowi
spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245
§ 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się do
podstaw skargi lub ich uzasadnienia. W przedmiotowej skardze powołano podstawy,
ale nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,
należy zatem uznać, że skarga nie spełnia omawianego wymagania. (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2006 r., I BP 11/06, OSNP
2007 nr 21-22 poz. 319; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2006 r.,
I CNP 12/06, niepubl.).
Z powyższych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę na podstawie
art. 4248
§ 1 i § 2 k.p.c.