sygn. III PZ 3/13 12 czerwca 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 12 czerwca 2013, sygn. III PZ 3/13

Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik odrzucono środek zaskarżenia
Przedmiot o zmianę oceny okresowej
Typ sprawy ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap zażalenie
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
dobra osobiste ubezpieczenia społeczne
Role w sprawie
powód pozwany
Data orzeczenia 12 czerwca 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski
Sygn. akt III PZ 3/13
POSTANOWIENIE
Dnia 12 czerwca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)
SSN Bogusław Cudowski
SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa B. K.
przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w […]
o zmianę oceny okresowej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 czerwca 2013 r.,
zażalenia strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w Z.
z dnia 6 lutego 2013 r.,
odrzuca zażalenie.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r. Sąd Rejonowy, Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych oddalił powództwo B. K. o uchylenie oceny okresowej
wystawionej powodowi przez jego pracodawcę – pozwaną Izbę Skarbową w […] –
w trybie art. 81 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227,
poz. 1505 ze zm.) i przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 8
maja 2009 r. w sprawie warunków i sposobu przeprowadzania ocen okresowych
członków korpusu służby cywilnej (Dz. U. Nr 74, poz. 633) za okres od dnia 4
sierpnia 2009 r. do dnia 23 marca 2011 r.
2
Sąd Okręgowy, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uznał, że ocena
okresowa dotycząca wykonywania pracy jest ściśle związana z osobą pracownika i
sprawa o jej zmianę lub uchylenie należy do spraw poddanych właściwości sądu
okręgowego jako sądu pierwszej instancji. Stwierdził nieważność postępowania na
podstawie art. 378 § 1 w związku z art. 379 pkt 6 k.p.c., wskazując, że sąd
rejonowy orzekł w sprawie, w której właściwy był bez względu na wartość
przedmiotu sporu sąd okręgowy i wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r. uchylił
zaskarżony wyrok, zniósł postępowanie przed Sądem Rejonowym i przejął sprawę
do rozpoznania.
Izba Skarbowa wniosła zażalenie, podnosząc, że zasadą wynikającą z art.
262 § 1 pkt 1 k.p. jest rozpoznawanie spraw w pierwszej instancji przez sąd
rejonowy, a sąd okręgowy jest właściwy do rozpoznania sprawy w pierwszej
instancji wówczas, gdy przepis szczególny przyznaje mu tę właściwość. Nie ma
takiego znaczenia art. 83 ust. 5 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie
cywilnej. Wynika z niego, że do rozpoznania sprawy o zmianę oceny okresowej
właściwy jest sąd pracy, sąd rejonowy. Odwołanie do sądu pracy w przedmiocie
oceny okresowej wykazuje większe podobieństwo do spraw o uchylenie kary
porządkowej lub sprostowanie świadectwa pracy, będących sprawami o prawa
niemajątkowe rozpatrywane przez sądy rejonowe, niż do spraw o ochronę dóbr
osobistych, rozpoznawanych przez sądy okręgowe jako sądy pierwszej instancji, w
związku z czym – zarzucając naruszenie art. 386 § 2 k.p.c., art. 17 pkt 1 k.p.c. oraz
art. 379 pkt 6 k.p.c., wniosła o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3941
§ 1 k.p.c. zażalenie do Sądu Najwyższego
przysługuje na postanowienia sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną
oraz na postanowienia sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W sprawach, w
których przysługuje skarga kasacyjna, zażalenie przysługuje także na inne
postanowienia sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie (art. 3941
§
2 k.p.c.).
3
Zasada, że środki odwoławcze przysługują od orzeczeń kończących
postępowanie w sprawie, zamykających pewną całość poddaną pod osąd (por.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1996 r., I CKN 28/96, OSNC 1997 nr 4,
poz. 44, z glosą S. Dalki, OSP 1997 nr 6, poz. 116; analogiczny pogląd był
ugruntowany w judykaturze Sądu Najwyższego także pod rządem art. 424 § 2
dawnego k.p.c. np. w orzeczeniu z dnia 17 września 1936 r., C.II.835/36, "Przegląd
Sądowy" 1937 nr 1, poz. 14, z dnia 20 listopada 1936 r., C.I.2154/36, Zb. Urz. 1937
poz. 437, z dnia 31 maja 1937 r., C.II.53/37, OSP 1938 nr 5-6, poz. 227, albo z dnia
13 maja 1948 r., Po.C.226/48, "Przegląd Notarialny" 1949 nr 4, s. 312) doznała
jednego wyjątku. Po zmianie wprowadzonej od dnia 3 maja 2012 r. przez dodanie
art. 3941
§ 11
k.p.c. (art. 1 pkt 39 lit. b) ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie
ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. Nr
233, poz.1381) w przepisie tym przewidziano zażalenie do Sądu Najwyższego w
razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i
przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Objęto nim tylko uchylenie
kasatoryjne (art. 386 § 6 k.p.c.), a więc z przekazaniem sprawy do ponownego
rozpoznania, a nie uchylenie wyroku z innego powodu, którego w tym przepisie się
nie wymienia. W związku z tym zaskarżony zażaleniem wyrok w przedmiocie
uchylenia wyroku sądu pierwszej instancji, zniesienia postępowania przed tym
sądem i przejęcia sprawy do rozpoznania (art. 386 § 2 k.p.c.) nie należy do
orzeczeń zaskarżalnych do Sądu Najwyższego.
Mając to na względzie Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie jako
niedopuszczalne..) nie należy do
orzeczeń zaskarżalnych do Sądu Najwyższego.
Mając to na względzie Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie jako
niedopuszczalne.