Wyrok z 17 stycznia 2020, sygn. II C 180/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 stycznia 2020 r.

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie II Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	Sędzia SO Piotr Rempoła
Protokolant:	Marlena Łukanowska

po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2020 r. w Warszawie na rozprawie

sprawy z powództwa T. N.

przeciwko W. P.

o zadośćuczynienie

oddala powództwo.

Sędzia SO Piotr Rempoła

Sygn. akt II C 180/18

UZASADNIENIE

T. N. wniósł w dniu 24 października 2014r. pozew o zasądzenie od pozwanego W. P. kwoty 400.000,00 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie zwrot kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie, IV Wydziałem Karnym toczyło się postępowanie o sygnaturze akt (...), a powód domaga się zasądzenia zadośćuczynienia, wskazując, że biegły sądowy W. P. w sprawie karnej dokonał sfałszowania opinii sądowej, czym naruszył jego dobra osobiste.

Pozwany W. P. w odpowiedzi na pozew wniósł oddalenia powództwa (k. 88-91).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

W. P. występował jako biegły sądowy z listy biegłych, który sporządził na zlecenie Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Południe w Warszawie, opinię, w sprawie karnej o sygn. akt (...).

Sąd w sprawie karnej zlecił biegłemu: dokonanie rekonstrukcji czasowo przestrzennej wypadku z dnia 06 sierpnia 2011 roku, ocenę taktyki i techniki jazdy kierowców prowadzących pojazd, uczestniczących w kolizji, ustalenie, w miarę możliwości prędkości pojazdu uczestniczącego w kolizji marki A. (k. 8-36 opinia).

Biegły sądowy W. P. po zapoznaniu się z dowodami z akt postępowania karnego oraz po przeprowadzeniu własnych badań, wskazał wnioski opinii do sprawy o sygnaturze akt (...):

„1) Na podstawie akt sprawy nie ma możliwości dokładnego ustalenia prędkości pojazdów w chwili zderzenia. Uwzględniając uszkodzenia pojazdów oraz miejsce zatrzymania samochodu marki A. wynikające z zeznań kierującego ww. pojazdem oraz śladów na jezdni, wnioskować należy, iż w chwili zderzenia z samochodem marki P. prędkość samochodu marki A. wynosiła nie mniej jak 70 km/h. Kierujący samochodem marki A. przekroczył dozwoloną administracyjnie prędkość 50 km/h o nie mniej niż 20 km/ tj. o nie mniej niż 40%. Prędkość samochodu marki P. (wynikająca z przeprowadzonej symulacji) mogła wynosić ok. 15 km/h.

2) W związku z brakiem śladów hamowania samochodu marki A., nie ma możliwości ustalenia, czy przed zderzeniem, ww. pojazd był hamowany, a jeżeli tak to na jakim odcinku. Tym samym nie mam możliwości ustalenia, czy podczas zbliżania się do skrzyżowania prędkość samochodu marki A. była większa od wyliczonej 70 km/h.

3) Przy wyznaczonych prędkościach jazdy, od momentu ruszenia samochodu marki P. do momentu zderzenia upłynął czas ok. 3,1 sek.

4) W chwili ruszenia samochodu marki P., jadący ze stałą prędkością 70 km/h
samochód marki A. znajdował się w odległości ok. 60 m przed miejscem przyszłego
zderzenia.

5) Gdyby poczynając od odległości 60 m przed miejscem zderzenia, samochód marki A. jechał z dozwoloną administracyjnie prędkością 50 km/h, kierujący ww. pojazdem nie musiałby podejmować żadnych manewrów obronnych, a samochód marki P. wjechałby całym zarysem w jezdnię drogi poprzecznej zanim niehamowany samochód marki A. dojechałby do miejsca kolizyjnego - do wypadku by nie doszło.

6) Przyczyną wypadku było nieprawidłowe zachowanie kierującego samochodem marki P. nr rej. (...) A. Z., który podczas wjeżdżania na skrzyżowanie i wykonywania manewru skrętu w lewo nie zachował szczególnej ostrożności
i nie ustąpił pierwszeństwa kierującemu samochodem marki A. nr rej. (...) P. K., który jechał przez skrzyżowanie na wprost.

7) do wypadku w znacznym stopniu przyczynił się kierujący samochodem marki nr rej. (...) P. K., który zbliżając się do skrzyżowania nie zachował szczególnej ostrożności i przekroczył dozwoloną administracyjnie prędkość”.

(k.20-21 wnioski z badań do opinii)

Biegły W. P. w opinii wyjaśnił, iż w ramach programu do symulacji zderzeń pojazdów (...), przeprowadził symulacje ruchu pojazdów do momentu zderzenia oraz symulacje możliwości uniknięcia wypadku w przypadku jazdy samochodu marki A. z prędkością dozwoloną administracyjnie. Program ten nie zawierał w bazie pojazdów samochodu marki P. (...). Program umożliwia jednak wprowadzenie modelu zastępczego, co polegało na wprowadzeniu przez biegłego danych dotyczących samochodu uczestniczącego w wypadku. Z tego względu, dla odzwierciedlenia rzeczywistych wymiarów samochodu marki P. (...), „ręcznie” zostały wprowadzone do programu dane techniczne ww. pojazdu, uzyskane ze strony internetowej. W opinii, dla porównania przedstawiono dane techniczne samochodu marki P. (...) uzyskane z internetu oraz dane wprowadzone do programu. Biegły podsumowując, analizę możliwości uniknięcia wypadku przeprowadził
w oparciu o rzeczywiste dane techniczne samochodu marki P. (...), wprowadzone przez niego do programu. Wnioski końcowe opinii wynikają z przeprowadzonych analiz matematyczno-fizycznych i przeprowadzonych symulacji komputerowych, z zastrzeżeniem, że wyznaczoną prędkość samochodu marki A. (...) w chwili zderzenia traktować należy jako minimalną. Brak jest możliwości ustalenia rzeczywistej prędkości ww. pojazdu.

(k. 8-36 dokument opinii ze sprawy (...)).

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Południe w Warszawie IV Wydział Karny w sprawie o sygn. akt (...) na rozprawie w dniu 28 lipca 2014 roku oddalił wniosek T. N. o wezwanie biegłego, zaliczył w poczet materiału dowodowego wydaną przez biegłego opinię, oddalił wniosek o powołanie kolejnego biegłego z zakresu ruchu drogowego, wobec niewykazania przez oskarżyciela posiłkowego T. N., wad opinii oraz, że wniosek ten zmierzał do przedłużenia postępowania.

Wyrokiem z dnia 28 lipca 2014r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie sygn. akt (...), uznał oskarżonego A. Z. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 177 par. 1 i 2 k.k., z tym, że dodatkowo ustalił, że do wypadku w znacznym stopniu przyczynił się inny uczestnik ruchu i skazał oskarżonego na karę jednego roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zawieszając wykonanie wyroku na 5 – letni okres próby (k 242- 244 kopia protokołu ze sprawy (...), k.245 wyrok w sprawie IV K 591/12).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów złożonych przez powoda, w tym dokumentów złożonych przez powoda z akt sprawy karnej (...).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo jako bezzasadne podlega oddaleniu. Powód jako podstawę faktyczną powództwa o zapłatę zadośćuczynienia wskazał fakt, że biegły sfałszował w postępowaniu karnym opinię dotyczącą przebiegu wypadku drogowego. Powód w sprawie karnej występował jako oskarżyciel posiłkowy. Sąd rozpoznający sprawę karną uznał, iż oskarżyciel posiłkowy, nie wykazał wad opinii sporządzonej przez biegłego W. P. i z tego powodu Sąd oddalił wniosek oskarżyciela posiłkowego o powołanie innego biegłego.

Z art. 24 k.c. wynika, iż ten, czyje dobro osobiste zostało bezprawnie naruszone może żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie oraz, iż na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Możność żądania zapłaty zadośćuczynienia lub sumy pieniężnej na cel społeczny sprecyzowana została w art. 448 k.c., stanowiącym, iż w razie naruszenia dobra osobistego sąd może na żądanie tego, czyje dobro osobiste zostało naruszone, zasądzić odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na wskazany cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia.

Na podstawie art. 448 k.c. można dochodzić zadośćuczynienia za naruszenie każdego dobra osobistego.

Powód w ogóle nie wykazał jakie jego dobra osobiste zostały zagrożone lub naruszone, a także aby pozwany W. P. przyczynił się do ich zagrożenia lub naruszenia.

Powód w pozwie zarzucał, iż biegły W. P. sfałszował opinię, posłużył się fikcyjnymi danymi pojazdów oraz danymi wyjściowymi i w oparciu o to twierdził, iż zostały naruszone jego prawa i interesy jako pokrzywdzonego w sprawie karnej.

Biegły wykonując opinie w sprawie karnej, działał na podstawie przepisów prawa określających zasady, sposób i tryb wykonania oraz przedstawienia opinii. Jak wynika z treści wykonanej opinii, jej podstawą był materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy karnej natomiast dodatkowe symulacje i badania biegły wykonał używając programów komputerowych. Wykonując i przedstawiając opinię biegły nie naruszył żadnych dóbr T. N., w szczególności dóbr osobistych takich jak m.in. cześć, zdrowie, dobre imię. Biegły działał na podstawie i w granicach prawa. Ta okoliczność wyłącza bezprawność działań biegłego. Sąd karny uznał opinię za rzetelną oraz uznał, że oskarżyciel posiłkowy T. N. w ogóle nie wykazał wad opinii biegłego W. P., a w oparciu o ustalenia opinii wydał prawomocny wyrok skazujący sprawcę za wypadek komunikacyjny. Brak jest zatem podstaw by uznać, opinię biegłego za sfałszowaną.

Z okoliczności sprawy nie wynika aby biegły w jakikolwiek inny sposób przyczynił się do naruszenia dóbr osobistych powoda.

Zgodnie z treścią art. 6 k.c. oraz art. 232 k.p.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Powód w ogóle nie udowodnił jakiego rodzaju jego dobro osobiste zostało naruszone, nie udowodnił związku przyczynowego pomiędzy działaniem W. P. jako biegłego a ewentualnym naruszeniem dóbr osobistych powoda. Ponadto powód nie udowodnił, aby pozwany działał bezprawnie. Powód nie udowodnił też dlaczego zadośćuczynienie od pozwanego biegłego miałoby wynosić 400.000,00 zł.

Z powyższych przyczyn powództwo podlegało oddaleniu.

Na koniec należy jeszcze zwrócić uwagę na nadużywanie uprawnień procesowych przez powoda, który między innymi w niniejszym postępowaniu (ale także w szeregu innych sprawach przed Sądem Okręgowym Warszawa-Praga w Warszawie), stara się przedłużać postępowanie (w sobie tylko wiadomym celu) między innymi, w ten sposób, że upływem terminu awizacji przesyłki zmienia adresy do korespondencji, aby doprowadzić do braku skutecznego doręczenia i w konsekwencji powoduje konieczność ponownego doręczenia przesyłki na inny adres, składa bezpodstawne wnioski o wyłączenie sędziów z pomówieniami o popełnienie przestępstw lub innymi nieistniejącymi przyczynami. Takie działania Sąd uznał za nadużywanie uprawnień procesowych, którym nie można udzielić ochrony, gdyż zmierzały do przedłużenia postępowania i dlatego Sąd zamknął rozprawę w dniu 17 stycznia 2020r. i wydał wyrok.

Zawiadomienie o terminie rozprawy w dniu 17 stycznia 2020r. zostało wysłane dla T. N. pod wskazany przez niego adres korespondencyjny i awizowane po raz pierwszy w dniu 30 września 2019r., a następnie drugi raz awizowane w dniu 8 października 2019r. i uznane za doręczone z upływem dnia 15 października 2019r. (k.426).

Powód pismem nadanym pocztą w dniu 16 października 2019r. po raz kolejny zmienił adres dla doręczeń (k.424-425).

(...)