Postanowienie SN z 17 czerwca 2014, sygn. III SW 48/14
Data orzeczenia
17 czerwca 2014
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział III
Przewodniczący
SSN Katarzyna Gonera
Tagi
POSTANOWIENIE
Dnia 17 czerwca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący)
SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca)
SSN Romualda Spyt
w sprawie z protestu wyborczego K. M.
przeciwko ważności wyborów do Parlamentu Europejskiego,
przy udziale:
1) Przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej,
2) Prokuratora Generalnego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 czerwca 2014 r.,
postanawia:
pozostawić protest bez dalszego biegu.
UZASADNIENIE
Dnia 5 czerwca 2014 r. K. M. wniósł do Sądu Najwyższego protest wyborczy
przeciwko ważności wyborów do Parlamentu Europejskiego. W jego obszernym
uzasadnieniu uczestnik podniósł szereg zarzutów dotyczących rozpatrywania skarg
w trybie wyborczym, dopuszczenia przez Państwową Komisję Wyborczą komitetów
wyborczych nieposiadających wymaganego Kodeksem wyborczym poparcia,
fałszowania list poparcia kandydatów do Parlamentu Europejskiego. Ponadto
wnoszący protest podniósł zarzuty dotyczące składu komisji wyborczych oraz
wadliwości przepisów Kodeksu wyborczego, między innymi dotyczących rejestracji
2
komitetów wyborczych. Ponadto wnoszący protest formułuje w nim krytykę
działalności mediów, organów sądowych i innych instytucji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zasady wnoszenia protestów wyborczych określa ustawa z dnia 5 stycznia
2011 r. Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2011 r. Nr 21, poz. 112 ze zm.). Zgodnie z
art. 82 § 1 tej ustawy przeciwko ważności wyborów, ważności wyborów w okręgu
lub wyborowi określonej osoby może być wniesiony protest z powodu: 1)
dopuszczenia się przestępstwa przeciwko wyborom, określonego w rozdziale XXXI
Kodeksu karnego, mającego wpływ na przebieg głosowania, ustalenie wyników
głosowania lub wyników wyborów lub 2) naruszenia przepisów kodeksu
dotyczących głosowania, ustalenia wyników głosowania lub wyników wyborów,
mającego wpływ na wynik wyborów.
Wszelkie inne zarzuty, w tym na przykład dotyczące własnej oceny
przepisów wyborczych, stanowią wyjście poza przewidziany Kodeksem wyborczym
przedmiot protestu, co czyni go niedopuszczalnym (postanowienie SN z 13
listopada 2007 r., III SW 30/07, niepubl.).
Zgodnie z art. 241 § 3 Kodeksu wyborczego wnoszący protest powinien
sformułować w nim zarzuty oraz przedstawić lub wskazać dowody, na których
opiera swoje zarzuty. Zgodnie z art. 243 § 1 Kodeksu wyborczego Sąd Najwyższy
pozostawia bez dalszego biegu protest niespełniający warunków określonych w
art. 241 (podobnie SN w postanowieniach z 12 października 2000 r., III SW 19/00,
13 października 2000 r., III SW 25/00, III SW 42/00, 17 października 2000 r., III SN
53/00, 18 października 2001 r., III SW 43/01, niepubl.).
Dowodami w sprawie z protestu wyborczego są takie środki, które świadczą
o istnieniu lub nieistnieniu pewnych faktów i które zarazem umożliwiają przekonanie,
że zarzucane w proteście działanie lub zaniechanie jest przestępstwem przeciwko
wyborom w myśl przepisów Kodeksu Karnego albo postępowaniem sprzecznym z
przepisami wyborczymi dotyczącymi głosowania, ustalania wyników głosowania i
wyników wyborów (postanowienie SN z 18 października 2001 r., III SW 85/01,
niepubl.).
3
Wnoszący protest nie wskazał, których komitetów wyborczych dotyczą
wskazane przez niego zarzuty. Nie poparł także swych zarzutów dowodami,
odwołując się jedynie do materiałów załączonych do protestu wniesionego przez R.
W. (III SW 21/14). Stanowisko w sprawie tego protestu Państwowa Komisja
Wyborcza przestawiła w piśmie ZPOW-970-38/14.
Stwierdzono w nim, że „zarzuty protestu opierają się na domniemaniu
wnoszącego protest. Wskazuje on bowiem, że jest w pełni przekonany, że Komitety
Wyborcze (...) „dozbierali” podpisy do wymaganych oraz, że „listy prawdopodobnie
są spisywane”. Wnoszący protest nie wskazał, których komitetów wyborczych
dotyczą wskazane przez niego zarzuty. Nie poparł także swych zarzutów dowodami.
Do protestu dołączone są wprawdzie skserowane wykazy podpisów, które mogą
być wykazami poparcia dla zgłoszenia list. Część spośród tych wykazów dotyczy
zgłoszenia list kandydatów z wyborów do Sejmu i do Senatu z 2011 r. Należy przy
tym podkreślić, że wnoszący protest nie mógł w sposób zgodny z prawem wejść w
posiadanie tych wykazów. Z protestu nie wynika także, by wykazy te zostały użyte
przez komitety wyborcze do rejestracji list”.
Państwowa Komisja Wyborcza w piśmie z 6 czerwca 2014 r. (ZPOW-970-
63/14 w sprawie protestu K. M.) trafnie podniosła, że wbrew twierdzeniom
wnoszącego protest, okręgowe komisje wyborcze, badając wykazy podpisów
załączone do zgłoszeń list kandydatów, dokonują weryfikacji podpisów. W trakcie
tej weryfikacji część podpisów jest uznawana za złożone niezgodnie z przepisami
Kodeksu wyborczego (zob. art. 217 § 1 w związku z art. 338 Kodeksu wyborczego).
Wnoszący protest nie wskazał, ani nawet nie uprawdopodobnił, czy
opisywane przez niego wykazy, o ile są prawdziwe i zostały użyte przez komitety
wyborcze, nie zostały zakwestionowane przez okręgowe komisje wyborcze.
Na podstawie art. 243 § 1 w związku z art. 336 oraz art. 82 § 1 ustawy z dnia
5 stycznia 2011 r. — Kodeks wyborczy pozostawiono protestu bez dalszego biegu.