Wyrok z 8 czerwca 2021, sygn. I C 2/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 czerwca 2021 r.

Sąd Okręgowy w Opolu I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący sędzia Beata Hetmańczyk

Protokolant: stażysta Kinga Szkwarkowska

po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2021 r. w Opolu

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) S.A. z siedzibą w W.

przeciwko (...) Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w O., P. S., D. S.,

o zapłatę

I.  powództwo oddala;

II.  zasądza od powoda (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz każdego z pozwanych kwoty po 10817 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Na oryginale właściwy podpis

Sygn. akt C 2/20

UZASADNIENIE

Powód (...) S.A. w W., w pozwie przeciwko pozwanym: (...) sp. z o.o. w likwidacji w O., P. S. i D. S., wniósł o zasądzenie solidarnie od pozwanych kwoty 232 532,33zł wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie od dnia 28.11.2019r. do dnia zapłaty, liczonymi od kwoty niespłaconego kapitału, który w dacie wniesienia powództwa wynosi 140 768,38zł wg stopy procentowej wynoszącej czterokrotność oprocentowania kredytu lombardowego NBP z uwzględnieniem ograniczenia wynikającego z przepisu art. 481 §2 ^{( 1)} kc.

Powód wniósł również o zasądzenie solidarnie od pozwanych zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych i opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa w kwocie 17zł.

W uzasadnieniu podniósł, że swoje roszczenie wywodzi z kredytu obrotowego udzielonego pozwanej spółce na kwotę 350 000zł, który został poręczony przez pozostałych pozwanych. Spółka nie uregulowała jednak swoich zobowiązań, dlatego powód wypowiedział umowę.

W odpowiedzi na pozew, pozwana spółka wniosła o oddalenie powództwa z uwagi na przedawnienie roszczenia w całości oraz o zasądzenie od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i 17 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Pozwana podniosła zarzut przedawnienia, który uzasadniła tym, że wierzytelność wynikająca z kredytu stała się wymagalna w dniu 10.03.2016r., i zgodnie z art. 118 kc trzyletni termin przedawnienia upłynął w dniu 10.03.2019r., czyli nim powód wystąpił z pozwem.

Pozwani P. S. i D. S., również wnieśli o oddalenie powództwa z powodu przedawnienia roszczenia powoda, podnosząc w uzasadnieniu takie same argumenty jak pozwana spółka.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Umową sporządzoną w dniu 29.04.2015r., podpisaną w dniu 30.04.2015r., powód udzielił pozwanej spółce - (...) sp. z o.o. w O. kredytu – linii kredytowej w rachunku bieżącym do kwoty 350 000zł.

Umowa została poręczona przez P. S. i D. S., tj. odpowiednio przez prezesa zarządu i prokurenta spółki.

Pismem z dnia 29.01.2016r., poprzedzonym wezwaniem do zapłaty z dnia 19.11.2015r., powód wypowiedział umowę kredytową z zachowaniem 30 – dniowego terminu wypowiedzenia.

Pismo z wypowiedzeniem zostało zaadresowane i nadane do D. S.. Pozwany nie podjął listu, dlatego po upływie 14 dni przesyłka została w lutym 2016r. zwrócona do banku

dowód:

umowa z dnia 30.04.2015r. – k. 29-32

umowa poręczenia – k. 35

wezwanie do zapłaty z 19.11.2015r. – k. 63

wypowiedzenie z 29.01.2016r. – k. 67

dowody doręczenia – k. 67

W dniach 7.07.2017r. – 27.07.2017r. strony prowadziły korespondencję w sprawie ugody zaproponowanej przez powoda. Pozwani poprosili bank o wyznaczenie miejsca i dnia celem przeprowadzenia rozmów oraz o informację o zobowiązaniu spółki. Pozwani sporządzili również własny projekt ugody.

dowód: korespondencja- k. 117

Sąd zważył co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie:

Pozwani podnieśli zarzut przedawnienia, który w ocenie Sądu był zasadny.

Spór w sprawie ostatecznie sprowadził się do rozstrzygnięcia, czy w sprawie należy stosować art. 118 kc w poprzednim brzmieniu, czy w brzmieniu nadanym nowelizacją z dnia 9.07.2018r.

Należy jeszcze podkreślić, że powód przyznał okoliczności podane przez pozwanych, a mianowicie, że termin wypowiedzenia umowy kredytowej upłynął w dniu 10.03.2016r. Kwestię te należy podkreślić, ponieważ z dołączonych przez powoda dokumentów nie sposób odczytać datę zwrotu pisma z wypowiedzeniem, gdyż data dzienna jest nieczytelna. Ponieważ jednak data 10.03.2016r. była między stronami bezsporna, Sąd skupił się na ustaleniu przepisów właściwych do oceny podniesionego przez pozwanych zarzutów przedawnienia.

Zgodnie z obecnym brzmieniem art. 118 kc, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata.

Między stronami sporne było rozumienie ostatniej części tego przepisu, zgodnie z którą koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Przepis w tym brzmieniu wszedł w życie w dniu 9.07.2018r. i zgodnie z art. 5 ustawy nowelizującej, tj. ustawy o zmianie ustawy – kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw z dnia 13.04.2018r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1104):

1.  Do roszczeń powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych stosuje się od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

2.  Jeżeli zgodnie z ustawą zmienianą w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, termin przedawnienia jest krótszy niż według przepisów dotychczasowych, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Jeżeli jednak przedawnienie, którego bieg terminu rozpoczął się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nastąpiłoby przy uwzględnieniu dotychczasowego terminu przedawnienia wcześniej, to przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu.

Pozwani twierdzili, że wyłącznie z art. 5 ust. 2 należy zastosować w ich przypadku, natomiast powód twierdził, że to ograniczenie dotyczy tylko tych sytuacji, w których należałoby przyjąć skrócony (z dziesięciu lat) sześcioletni termin przedawnienia.

Sąd w tym sporze przychyla się do stanowiska pozwanych.

Przedawnienie roszczenia powoda rozpoczęło swój bieg w dniu 11.03.2016r. W dniu wejścia w życie omawianej nowelizacji (9.07.2018r.), roszczenie powoda nie było jeszcze przedawnione, gdyż trzyletni termin upłynął dopiero w dniu 10.03.2019r. Zgodnie z nowymi przepisami, bieg przedawnienia nastąpiłby w dniu 31.12.2019r.

W tej sytuacji Sąd uznał, że przepisy intertemporalne z art. 5 ust. 2 dotyczą właśnie takiej sytuacji, gdyż termin przedawnienia roszczenia powoda już rozpoczął się w dacie wejścia w życie omawianej nowelizacji i na podstawie dotychczasowych przepisów zakończyłby się wcześniej, niż wynikałoby to ze sposobu liczenia wg znowelizowanego przepisu.

Na tej podstawie Sąd uznał, że roszczenie powoda przedawniło się z upływem dnia 10.03.2019r., zatem nie może skutecznie zrealizować swojego żądania, gdyż spóźnił się ze złożeniem pozwu (4.12.2019r.).

Sąd uznał również, że nie doszło do przerwania biegu przedawnienia.

Z art. 123 kc wynika, że może to nastąpić

1)  przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia;

2)  przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje;

3)  przez wszczęcie mediacji.

Maile stron w związku z windykacją banku i zaproponowaną przez bank ugodą, nie spełniają przesłanek podanych w tym przepisie. Z korespondencji nie wynika, by pozwani uznali roszczenie, a treść wiadomości wyklucza, by strony przystąpiły do mediacji.

W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd uznał, że roszczenie powoda nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż uległo przedawnieniu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł jak w sentencji.

Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 98 kpc, ponieważ powód przegrał proces w całości.

Na oryginale właściwy podpis

za zgodność: