Uchwała SN z 12 grudnia 2002, sygn. SNO 50/02
Data orzeczenia
12 grudnia 2002
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział VI
Przewodniczący
SSN Jacek Sobczak
Tagi
Podstawa prawna
SNO 50/02
Przewodniczący: sędzia SN Jacek Sobczak (sprawozdawca).
Sędziowie SN: Helena Ciepła, Marian Kocon.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie w sprawie sędziego
Sądu Rejonowego w związku z zażaleniem Prokuratora Rejonowego na uchwałę
Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 8 października 2002 r. sygn.
akt (...) w przedmiocie odmowy zezwolenia na pociągnięcie sędziego Sądu
Rejonowego do odpowiedzialności karnej po wysłuchaniu sędziego i jego
obrońcy
u c h w a l i ł: uchylić zaskarżoną uchwałę i sprawę przekazać Sądowi
Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania.
U z a s a d n i e n i e
Wnioskiem z dnia 12 września 2001 roku, na podstawie przepisów art. 50 §
1 i art. 92 ustawy z dnia 30 września 1993 roku – „Prawo o ustroju sądów
powszechnych” (Dz. U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25 z późn. zm.), Prokurator
Rejonowy, wystąpił do Sądu Dyscyplinarnego przy Sądzie Najwyższym w
Warszawie o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego
Sądu Rejonowego za to, iż w dniu l3 lipca 2001 roku około godz. 18.45 w A.
(...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten
sposób, iż będąc w stanie nietrzeźwości (2,78 promila alkoholu w wydychanym
powietrzu) kierował samochodem osobowym marki „Alfa Romeo” o numerze
2
rejestracyjnym (...), tj. o popełnienie przestępstwa określonego w art. 178a § 1
k.k.
Sąd Dyscyplinarny przy Sądzie Najwyższym w Warszawie uchwałą z dnia
11 października 2001 roku, wydaną w sprawie o sygn. akt (...) nie uwzględnił
wniosku Prokuratora Rejonowego o wydanie uchwały zezwalającej na
pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Rejonowego.
W związku z zażaleniami Prokuratora Rejonowego oraz Zastępcy
Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Apelacyjnego wniesionymi odnośnie do
uchwały Sądu Dyscyplinarnego z dnia 11 października 2001 roku, sygn. akt (...),
Wyższy Sąd Dyscyplinarny w Warszawie, uchwałą z dnia 23 kwietnia 2002
roku, w sprawie o sygn. akt (...), uchylił zaskarżoną uchwałę i sprawę z wniosku
Prokuratora Rejonowego o zezwolenie na pociągnięcie sędziego Sądu
Rejonowego do odpowiedzialności karnej sądowej, przekazał Sądowi
Apelacyjnemu, do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu uchwały wskazany organ dyscyplinarny zawarł zalecenia,
zawierające kierunki pogłębienia i uzupełnienia materiału dowodowego sprawy.
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, ponownie rozpoznając sprawę,
uchwałą z dnia 8 października 2002 roku, wydaną w sprawie o sygn. akt (...),
odmówił zezwolenia na pociągnięcie sędziego Sądu Rejonowego do
odpowiedzialności karnej sądowej.
Na uchwałę Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego zażalenie złożył
Prokurator Rejonowy wnosząc o uchylenie wspomnianej uchwały i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania. W niezwykle szczegółowym uzasadnieniu
zażalenia zarzucono Sądowi Apelacyjnemu błąd w zakresie prawidłowości
wartościowania przydatności dowodu z badań na zawartość alkoholu oraz
błędną ocenę dowodów z zeznań funkcjonariuszy Policji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie Prokuratora Rejonowego okazało się w pełni zasadne z przyczyn
wywiedzionych w treści jego uzasadnienia. Wywody te Sąd Najwyższy
3
całkowicie i bez reszty podziela stwierdzając, że legły one u podstaw uchylenia
zaskarżonej uchwały. Za niedopuszczalną i nieuzasadnioną konstatację uznaje
jednak końcowy fragment uzasadnienia zażalenia, w którym w sposób wysoce
demagogiczny stwierdzono, że „Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny stawia
ponad prawem powszechnie obowiązującym sędziego i narusza zasadę równości
obywateli wobec prawa”. Sformułowanie to wysoce krzywdzące Sąd
Apelacyjny zdaje się dowodzić albo całkowitego niezrozumienia instytucji
immunitetu sędziowskiego – co wydaje się niemożliwe – albo osobistego
zaangażowania emocjonalnego autora zażalenia. Tak czy inaczej tego typu
sformułowania nie powinny się nigdy znaleźć w piśmie procesowym.
Podzielając w pozostałym zakresie wywody zawarte w zażaleniu Sąd
Najwyższy zmuszony jest wskazać Sądowi Apelacyjnemu na konieczność
bardziej wnikliwego rozważania wyników badania alkomatem i powiązania ich
z treścią innych dowodów, szczególnie zeznań świadków i oświadczeń
sędziego, a także z opinią biegłego. Jednoznaczne stanowisko zawarte w
uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, że zebrane dowody nie uzasadniały
dostatecznie podejrzenia, że sędzia Sądu Rejonowego popełnił przestępstwo z
art. 178a § 1 k.k. jest co najmniej przedwczesne i na obecnym etapie nie może
się ostać. Wręcz przeciwnie większość dowodów zgromadzonych w sprawie
zdaje się przeczyć tak sformułowanej tezie.
W tym stanie rzeczy należało uchylić zaskarżoną uchwałę i sprawę
przekazać Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego
rozpoznania.