Wyrok SN z 23 lutego 2005, sygn. II KK 329/04
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną
Typ sprawy
sprawa karna
Etap
postępowanie kasacyjne przed Sądem Najwyższym
Tryb
rozprawa
Tematy
oszustwo / art. 286 § 1 k.k.
Role w sprawie
oskarżony
prokurator
skazany
skazani
Data orzeczenia
23 lutego 2005
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Piotr Hofmański
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (11)
II KK 329/04
Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej –
Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. Nr 155,
poz. 1016 ze zm.) stanowi w art. 4 ust. 3, że w stosunku do sprawców
zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości lub zbrodni komunistycz-
nych nie stosuje się wydanych przed dniem 7 grudnia 1989 r. przepisów
ustaw i dekretów, które przewidują amnestię lub abolicję. Przepis przywo-
łanego artykułu nie obejmuje zatem ustawy o amnestii z dnia 7 grudnia
1989 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 390), bowiem odnosi się tylko do przepisów
amnestyjnych i abolicyjnych, które zostały wydane przed dniem 7 grudnia
1989 r.
Przewodniczący: sędzia SN P. Hofmański.
Sędziowie SN: E. Gaberle, J. Sobczak (sprawozdawca).
Prokurator Instytutu Pamięci Narodowej: R. Janicki.
Sąd Najwyższy w sprawie Pawła T., oskarżonego z art. 189 § 1 k.k. w
zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r., po rozpoznaniu w Izbie
Karnej na rozprawie w dniu 23 lutego 2005 r., kasacji wniesionej przez
obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 20 stycz-
nia 2004 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 11
lutego 2003 r.,
u c h y l i ł zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w B. oraz utrzymany nim
w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. i na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w
2
zw. z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. postępowanie w
sprawie u m o r z y ł (...).
Z u z a s a d n i e n i a :
Wyrokiem z dnia 11 lutego 2003 r., Sąd Rejonowy w B. uznał oskar-
żonego Pawła T. za winnego popełnienia czynu opisanego w art. 189 § 1
k.k. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pa-
mięci Narodowej, i za to na mocy art. 189 § 1 k.k. skazał go na karę roku i
6 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z
art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o In-
stytucie Pamięci Narodowej, i za to na mocy art. 18 § 2 w zw. z art. 271 § 1
k.k. skazał go, na karę roku pozbawienia wolności. Oprócz tego za czyn z
art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 251 k.k. z 1932 r. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z
dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej w zw. z art. 4 § 1
k.k., i za to na mocy 286 § 1 k.k. w zb. z art. 251 k.k. z 1932 r. w zw. z art.
4 § 1 k.k. skazał go na karę roku i 6 miesięcy więzienia. Tym samym wyro-
kiem, na mocy art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego karę
łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (...).
Od wspomnianego wyroku Sądu Rejonowego apelację wniósł obroń-
ca oskarżonego i oskarżony.
Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2004 r., Sąd Okręgowy w B. utrzymał w
mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego, uznając apelacje za oczywi-
ście bezzasadne (...).
Od wyroku Sądu Okręgowego w B. kasację wywiódł obrońca Pawła
T., zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, a mia-
nowicie art. 4 k.p.k., art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k., poprzez niewzięcie pod
uwagę całokształtu materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy,
rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść
3
wyroku, a mianowicie art. 7 k.p.k., poprzez dowolną ocenę zebranego w
sprawie materiału dowodowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy Pawła T. okazała się oczywiście bezzasadna, jed-
nakże z uwagi treść przepisów zawartych w art. 537§ 2 k.p.k. w zw. z art.
439 § 1 pkt. 9 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. Sąd Najwyższy postępowanie
w sprawie umorzył.
Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej –
Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. Nr 155,
poz. 1016 ze zm.) wprowadziła w art. 4 ust. 3 unormowanie, że w stosunku
do sprawców zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości lub zbrodni
komunistycznych nie stosuje się wydanych przed dniem 7 grudnia 1989 r.
przepisów ustaw i dekretów, które przewidują amnestię lub abolicję. Prze-
pis przywołanego artykułu nie obejmuje zatem ustawy o amnestii z dnia 7
grudnia 1989 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 390), bowiem odnosi się tylko do prze-
pisów amnestyjnych i abolicyjnych, które zostały wydane przed dniem 7
grudnia 1989 r. Zgodnie z treścią ust. 1 art. 7 ustawy o amnestii z dnia 7
grudnia 1989 r. ustawy tej nie stosuje się do sprawców skazanych, w wa-
runkach określonych w art. 60 § 2 k.k. z 1969 r., do przestępstw określo-
nych w art. 148 § 1, art. 145 § 3 k.k., w związku z § 2 tego artykułu, jeżeli
następstwem czynu jest śmierć człowieka, oraz w art. 168 § 2, art. 184, art.
208 i art. 210 Kodeksu karnego z 1969 r., do zbrodni określonych w art. 1
pkt 1 dekretu z dnia 31 sierpnia 1944 r. o wymiarze kary dla faszystowsko-
hitlerowskich zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością
cywilną i jeńcami oraz dla zdrajców Narodu Polskiego (Dz. U. z 1946 r. Nr
69, poz. 377 ze zm.) oraz do innych zbrodni wojennych i przeciwko ludzko-
ści. Odnosząc powyższe do kwestii prawnej zaistniałej w przedmiotowej
sprawie, należy stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, by zachodziły
przesłanki wyłączające stosowanie ustawy z dnia 7 grudnia 1989 r. o
4
amnestii. W przedmiotowej sprawie Paweł T. został skazany za popełnienie
przed dniem 12 września 1989 r. trzech przestępstw, które zarówno w opi-
sie, jak i przyjętej kwalifikacji prawnej nie wskazywały, że stanowiły zbrod-
nię przeciwko ludzkości, zaś zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 7 grudnia o
amnestii ustawę tę stosuje się do czynów popełnionych przed dniem 12
września 1989 r.. Ponadto żadne z tych przestępstw nie należało do kate-
gorii podlegających wyłączeniu stosowania ustawy o amnestii, a wymierzo-
ne za popełnienie każdego z nich kary nie przekroczyły 2 lat pozbawienia
wolności (art. 1 ust 1 ustawy z dnia 7 grudnia 1989 r. o amnestii).
Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy ze względu na treść art. 439 §
1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. oraz art. 1 ust 1 ustawy z dnia
7 grudnia 1989r. o amnestii postępowanie w sprawie umorzył.. oraz art. 1 ust 1 ustawy z dnia
7 grudnia 1989r. o amnestii postępowanie w sprawie umorzył.