Wyrok z 14 stycznia 2014, sygn. I C 1632/13

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia, 14 stycznia 2014 r.

Sąd Rejonowy w Oleśnicy, Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący SSR Ryszard Jaworski

Protokolant Katarzyna Czerniawska

po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. w Oleśnicy sprawy

przy udziale stron:

powód (...)z siedzibą w W.

pozwany B. S.

o zapłatę

powództwo oddala

Z.

- odpis wyroku dor. pełn. powoda z poucz. o apelacji oraz pozwanemu z poucz. o sprzeciwie

14 stycznia 2014 r.

I C 1632/13

UZASADNIENIE

Powódka wniosła o zasądzenie od pozwanego określonej należności pieniężnej wskazując, że nabyła wierzytelność wobec pozwanego od poprzedniego wierzyciela jakim był (...) Bank S.A. Pozew w tej sprawie skierowany został do elektronicznego postępowania upominawczego a strona powodowa powołała się na dokument w postaci wyciągu ze swoich ksiąg (funduszu inwestycyjnego).

Wobec stwierdzenia braku podstaw do wydania nakazu zapłaty, sprawa została przekazana do sądu właściwości ogólnej dłużnika i powódka wezwana została do usunięcia braków pozwu.

W wykonaniu tego zarządzenia powódka wniosła o zasądzenie dochodzonej kwoty i złożyła wnioski dowodowe dla wykazania jej zasadności (k.11).

Pozwany nie wdał się z spór co do istoty sprawy i nie stawił się na terminie wyznaczonej rozprawy.

W tej sytuacji rozważenia wymagała kwestia, wydania wyroku zaocznego – zgodnie z dyspozycją art. 339 §1 kc. Zgodnie z §2 powołanego przepisu takiej sytuacji przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie chyba, że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

Zdaniem sądu, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, przedstawiona
w cytowanym powyżej przepisie wątpliwość istniała. W istocie powódka powołała się tylko na wystawiony przez siebie dokument określający istnienie zobowiązania i jego wysokości.

W tej sytuacji podjęta została decyzja o przeprowadzeniu postępowania dowodowego - zgodnego z żądaniem powoda – i w jego wyniku ustalono następujący stan faktyczny:

W wyciągu z ksiąg rachunkowych (...)wystawionego 5 lipca 2013r. widnieje informacja o nabyciu od G. (...) bank S.A.wierzytelności wobec pozwanego w kwocie 11.165,81zł, która to wierzytelność wynika z umowy z 25.02.05, o określonym w treści dokumentu numerze. Do tej należności doliczone są w wyciągu odsetki ustawowe na kwotę 465,96zł co razem daje wykazane w pozwie zadłużenie w wysokości 11.631,77zł.

Dowód:

wyciąg z ksiąg funduszu k. 26

Do powyższego dokumentu dołączone zostało wystosowane do pozwanego ostateczne wezwanie do zapłaty z 15.10.12r, na 11.404,83zł (na którą to kwotę składa się 2.422,73zł z tytułu kapitału i 8.982,10zł z tytułu odsetek) a także powołana w treści wyciągu z ksiąg funduszu umowa kredytowa z 24.02.05.

Dowód:

wezwanie k. 27

umowa k. 29

Nadto powódka przedłożyła warunkową umowę sprzedaży wierzytelności zawartą z G. (...) Bank 30.09.11r. oraz załącznik do tej umowy obejmujący zadłużenie pozwanego wobec banku na dzień 12.02.12r. na kwotę 11.185,81zł

Dowód:

umowa k. 31

aneks k. 39

wykaz k. 43

X X X

Na wstępie rozważań dotyczących zgłoszonego przez powódkę roszczenia należy wskazać, że choć miejsce postępowania nie toczyło się w trybie uproszczonym, to ma w nim pełne zastosowanie zasada dotycząca ciężaru dowodu, wyrażona w art. 6kc.

Zatem to powód powinien wykazać istnienie zobowiązania pozwanego i jego wysokość oraz nabycie tej wierzytelności od pierwotnego wierzyciela

W tym zaś zakresie należy wskazać, że w istocie jedynym wnioskiem dowodowym zawartym w pozwie jest powołanie się na wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu. Zgodnie zaś z art. 194 pkt 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych dokumenty te, w postępowaniu cywilnym, nie mają mocy dokumentów urzędowych. Zatem jest to dokument prywatny zawierający jedynie oświadczenie samej strony co do przysługującej jej wierzytelności.

Sam ten dokument zatem nie może być podstawą dokonania ustaleń - i to tym bardziej, że wskazana w nim kwota zaległości jest inna niż wykazywana przy nabyciu wierzytelności. Niewątpliwie wynikać to może z narastania odsetek od należności głównej, ale nie jest nawet zasygnalizowane według jakiej stopy i za jaki okres są one naliczone. Gdyby więc przyjąć, że istotnie wniosek dowodowy dotyczy tylko tego dokumentu – brak byłoby jakichkolwiek podstaw do uznania go za wystarczający do przyznania ustaleń faktycznych.

Jednak należy przyjąć, że skoro do tego dokumentu dołączono umowę kredytową zawartą przez pierwotnego wierzyciela, umowę sprzedaży wierzytelności i wykaz dotyczący długu pozwanego – to tak zredagowany wniosek dowodowy dotyczy wszystkich tych dokumentów.

W odniesieniu do nich należy zaś wskazać, że umowa kredytowa zawarta
z pozwanym dotyczyła kredytu indeksowanego w USD, na kwotę o równowartości 5.176,06zł, a termin spłaty to 25.02.10r. Roszczenie tego rodzaju przedawnia się
– zgodnie z dyspozycją art. 118 kc w terminie 3 lat, a co zatem idzie roszczenie to przedawniło się 26.02.13r. Powódka wniosła pozew 05.07.13r, a zatem po okresie przedawnienia. W niniejszej sprawie zarzut przedawnienia nie został złożony, a zatem strona powodowa mogła dochodzić tego roszczenia, ale też okoliczność, że bank jako podmiot gospodarczy co do którego należy stosować szczególną miarę tzw. „rzetelności kupieckiej” doprowadza do przedawnienia roszczenia należy traktować jako działanie niewłaściwe. Naruszenie takich zasad należy więc uznać jako nadużycie prawa (art. 5kc) gdyż sprzeczne z tą zasadą jest swego rodzaju „multiplikowanie” roszczeń przez nie dochodzenie we właściwym czasie swoich należności, co powoduje narastanie bardzo wysokich należności ubocznych, często znacznie ponad wartość należności głównej. Co do zasady dochodzenie roszczeń przedawnionych nie jest zabronione, ale też w takiej sytuacji należy ostrożnie podchodzić do samej kwestii wykazania spornej wierzytelności.

W tym zaś zakresie – gdyż podstawą oddalenia powództwa nie było naruszenie art. 5kc – należy wskazać, że dowody przedstawione przez powódkę nie pozwalały na dokonanie ustaleń pozwalających na uwzględnienie powództwa. Kwota w wykazie wierzytelności nie odpowiada bowiem dochodzonemu roszczeniu, a brak jest jakiejkolwiek informacji o sposobie jej naliczenia. W istocie w tym zakresie jedynym dokumentem jest wyciąg z ksiąg funduszu, a on sam nie może być podstawą ustaleń opartych na domniemaniu prawidłowości naliczeń, gdyż nie precyzuje samej podstawy faktycznej roszczenia, ani go w sposób właściwy nie „indywidualizuje”.

Z tego też powodu, roszczenia nie można było uznać za zasadne.

Brak orzeczenia o kosztach wynika z faktu, że pozwany żadnych kosztów w toku postępowania nie poniósł.