Wyrok z 20 stycznia 2014, sygn. I C 236/13

Przechodząc do analizy kwestii zaistnienia przesłanek ewentualnej odpowiedzialności pozwanych Ośrodka Pomocy Społecznej w S. oraz Gminy S. wskazać należy, że poza lakonicznym stwierdzeniem, że decyzje Ośrodka Pomocy Społecznej były niezgodne z prawem, strona powodowa w żaden sposób nie udowodniła, że decyzje którym zarzucana jest niezgodność z prawem zostały w ogóle wydane. Wbrew obciążającej powoda powinności dowodowej wynikającej z art. 6 k.c. powód nie przedłożył Sądowi decyzji, które zostały rzekomo wydane w dniu 01 sierpnia 2010 r. i w dniu 01 października 2012 r. celem potwierdzenia, iż przedmiotowe decyzje w ogóle istnieją a ich treść mogłaby stanowić podstawę domagania się żądania zasądzenia zadośćuczynienia w dochodzonej przez powoda kwocie – 75.000 złotych. Takowych decyzji brak również w załączonych do akt sprawy aktach Ośrodka Pomocy Społecznej w S. Analogiczna sytuacja dotyczy decyzji wydanej jakoby w 2005 roku. Poza ogólnym wskazaniem roku wydania decyzji powód nie określił z jakiego dnia i miesiąca 2005 roku miałaby pochodzić owa decyzja, której zarzuca przymiot niezgodności z prawem i podstawę dochodzenia zadośćuczynienia. Brak przedmiotowych decyzji uniemożliwia Sądowi zweryfikowanie kwoty dochodzonego zadośćuczynienia i określenia rozmiaru doznanej przez powoda szkody.. powód nie przedłożył Sądowi decyzji, które zostały rzekomo wydane w dniu 01 sierpnia 2010 r. i w dniu 01 października 2012 r. celem potwierdzenia, iż przedmiotowe decyzje w ogóle istnieją a ich treść mogłaby stanowić podstawę domagania się żądania zasądzenia zadośćuczynienia w dochodzonej przez powoda kwocie – 75.000 złotych. Takowych decyzji brak również w załączonych do akt sprawy aktach Ośrodka Pomocy Społecznej w S. Analogiczna sytuacja dotyczy decyzji wydanej jakoby w 2005 roku. Poza ogólnym wskazaniem roku wydania decyzji powód nie określił z jakiego dnia i miesiąca 2005 roku miałaby pochodzić owa decyzja, której zarzuca przymiot niezgodności z prawem i podstawę dochodzenia zadośćuczynienia. Brak przedmiotowych decyzji uniemożliwia Sądowi zweryfikowanie kwoty dochodzonego zadośćuczynienia i określenia rozmiaru doznanej przez powoda szkody.