Wyrok SN SD z 12 marca 2007, sygn. SNO 8/07
Data orzeczenia
12 marca 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział VI
Przewodniczący
SSN Józef Dołhy
Tagi
Podstawa prawna
SNO 8/07
Przewodniczący: sędzia Józef Dołhy (sprawozdawca).
Sędziowie SN: Marian Buliński, Irena Gromska-Szuster.
S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y na rozprawie z udziałem
Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego oraz protokolanta
po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2007 r. sprawy sędziego Sądu Rejonowego w
związku z odwołaniem obwinionego od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu
Dyscyplinarnego z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt (...)
I. u t r z y m a ł w m o c y zaskarżony w y r o k ;
II. kosztami postępowania odwoławczego obciążył Skarb Państwa.
U z a s a d n i e n i e
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 16 listopada 2006 r. uznał
obwinionego sędziego Sądu Rejonowego za winnego tego, że w okresie od dnia 28
listopada 2001 r. do końca czerwca 2006 r., pełniąc obowiązki przewodniczącego II
Wydziału Karnego Sądu Rejonowego oraz będąc referentem spraw nie podejmował
czynności zmierzających do ich załatwienia w rozsądnym terminie, a ponadto
prowadząc sprawy naruszał przepisy Kodeksu postępowania karnego w zakresie
przeprowadzenia dowodów, przygotowywania rozpraw oraz podejmowania błędnych
decyzji w toku postępowania sądowego i stosowania wadliwej praktyki na
posiedzeniach pojednawczych oraz jako przewodniczący II Wydziału Karnego
poprzez brak nadzoru nad podległym Wydziałem dopuścił do niewykonania zaleceń
polustracyjnych, a w szczególności:
sprawie II K 27/01 Sądu Rejonowego, która wpłynęła do tamtejszego Sądu w
dniu 28 listopada 2001 r. dopuścił się naruszeń prawa procesowego, skutkiem
czego postanowienie zostało wydane dopiero w dniu 7 listopada 2005 r. i w
dodatku błędne, a ostatecznie merytorycznie sprawę załatwił dopiero dnia 30
czerwca 2006 r.,
jako przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego a także jako
referent spraw nie podejmował żadnych czynności zmierzających do ich
załatwienia, doprowadzając do tzw. „starzenia się” spraw, a ponadto
podejmując czynności naruszał przepisy postępowania karnego w zakresie
przygotowania rozpraw, postępowania dowodowego oraz czynności w toku
postępowania sądowego w sprawach Sądu Rejonowego:
2
a) II K 256/03,
b) II K 30/03, II K 220/03,
c) II K 51/04, II K 70/04, II K 86/04, II K 98/04, II K 154/04, II K 176/04,
II K 184/04, II K 187/04,
d) II K 12/05, II K 54/04, II K 73/05, II K 91/05, II K 115/05, II K 109/05,
II K 123/05, II K 151/05, II K 154/05, II K 157/05, II K 163/05, II K
169/05, II K 173/05, II K 177/05, II K 181/05, II K 182/05, lII K 187/05,
II K 191/05,
e) II K 28/06, II K 32/06,
w okresie od dnia 8 lipca 2005 r. do końca marca 2006 r., pełniąc obowiązki
przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego poprzez brak
nadzoru nad podległym mu Wydziałem, jak również nad sprawami
pozostającymi w jego referacie dopuścił do niewykonania zaleceń
polustracyjnych Prezesa Sądu Okręgowego z dnia 8 lipca 2005 r. – VII W
4102-7/05, VII W 4109-3/05, o których mowa ponownie w zaleceniach
polustracyjnych Prezesa tego Sądu z dnia 18 maja 2006 r. – VII W 4102-3/06
i VIII W 4109-3/06,
tj. przewinienia służbowego z art. 107 § 1 ustawy – Prawa o ustroju sądów
powszechnych, i za to na podstawie art. 109 § 1 pkt 4 cyt. ustawy wymierzył
obwinionemu karę dyscyplinarną przeniesienia na inne miejsce służbowe w obszarze
Sądu Apelacyjnego w A.
Od powyższego wyroku obwiniony wniósł odwołanie, zarzucając rażącą
niewspółmierność (surowość) orzeczonej kary dyscyplinarnej.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:
Odwołanie nie jest zasadne.
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny trafnie wskazał, że przypisane sędziemu
przewinienie służbowe ma charakter czynu ciągłego, popełnionego w okresie od dnia
28 listopada 2001 r. do końca czerwca 2006 r. Wśród okoliczności decydujących o
stopniu zawinienia obwinionego sędziego Sąd Dyscyplinarny pierwszej instancji
słusznie uwzględnił, że naruszenie przepisów postępowania, prowadzące do
przewlekłości w rozpoznaniu spraw, miało charakter permanentny i rażący.
Sąd pierwszej instancji uwzględnił zatem znaczny stopień szkodliwości
przewinienia, rażący stopień zawinienia oraz rozmiary szkody wyrządzonej dobru
wymiaru sprawiedliwości, jak również dotychczasową karalność dyscyplinarną,
wymierzając karę dyscyplinarną przeniesienia na inne miejsce służbowe.
W świetle tych okoliczności nie sposób uznać, iż orzeczona wobec obwinionego
kara dyscyplinarna zawiera cechy rażącej niewspółmierności w sensie surowości.
3
Z tych motywów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny utrzymał w mocy zaskarżony
wyrok.