Wyrok z 29 grudnia 2014, sygn. I C 208/14

Strona powodowa, żądając uznania czynności za bezskuteczną, zobligowana była zatem do wykazania, iż pozwany, nabywając od dłużnika udział wynoszący 5/12 części w gospodarstwie rolnym niezabudowanym położonym w P. , zdawał sobie sprawę, iż S. K. działa ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Sąd zważył przy tym, iż okoliczności niniejszej sprawy nie pozwalają na zastosowanie przepisu art. 527 § 3 k.c., zgodnie z którym w przypadku gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli korzyść majątkową uzyskała osoba będąca w bliskim z nim stosunku, domniemywa się, że osoba ta wiedziała, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. W ocenie Sądu nie sposób bowiem zgodzić się twierdzeniem strony powodowej, iż z racji wyłącznie więzów krwi uznać należy, iż pozwany był osobą bliską względem dłużnika i tym samym wiedział, że S. K. działał z zamiarem pokrzywdzenia swoich wierzycieli. Zauważyć należy, iż świadek I. K. zeznała, iż ani ona, ani jej mąż nie wiedzieli o zobowiązaniach brata pozwanego. Przeciwko uznaniu relacji braci za bliskie przemawia przy tym fakt, iż w okresie zarówno zaciągnięcia zobowiązania przez S. K., jak i zawarcia pozornej umowy darowizny, nie zamieszkiwali oni wspólnie, pozwany wraz z żoną nie odwiedzał brata i bratowej w K. R. (byli tam wyłącznie raz). Na osłabienie ich relacji wskazywała również okoliczność, iż każdorazowa wpłata na poczet należności z tytułu przeniesienia własności udziału w gospodarstwie rolnym potwierdzana była pisemnym oświadczeniem stron umowy, co niewątpliwie nie jest powszechną praktyk wśród osób bliskich.., zgodnie z którym w przypadku gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli korzyść majątkową uzyskała osoba będąca w bliskim z nim stosunku, domniemywa się, że osoba ta wiedziała, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. W ocenie Sądu nie sposób bowiem zgodzić się twierdzeniem strony powodowej, iż z racji wyłącznie więzów krwi uznać należy, iż pozwany był osobą bliską względem dłużnika i tym samym wiedział, że S. K. działał z zamiarem pokrzywdzenia swoich wierzycieli. Zauważyć należy, iż świadek I. K. zeznała, iż ani ona, ani jej mąż nie wiedzieli o zobowiązaniach brata pozwanego. Przeciwko uznaniu relacji braci za bliskie przemawia przy tym fakt, iż w okresie zarówno zaciągnięcia zobowiązania przez S. K., jak i zawarcia pozornej umowy darowizny, nie zamieszkiwali oni wspólnie, pozwany wraz z żoną nie odwiedzał brata i bratowej w K. R. (byli tam wyłącznie raz). Na osłabienie ich relacji wskazywała również okoliczność, iż każdorazowa wpłata na poczet należności z tytułu przeniesienia własności udziału w gospodarstwie rolnym potwierdzana była pisemnym oświadczeniem stron umowy, co niewątpliwie nie jest powszechną praktyk wśród osób bliskich.