Wyrok z 4 lutego 2015, sygn. V W 5297/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 lutego 2015 roku

Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny

w składzie:

Przewodnicząca: SSR Anna Walenciak

Protokolant: Agnieszka Gutowska

po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2015 i 4 lutego 2015 roku na rozprawie

sprawy przeciwko M. M. s. Z. i K. z domu K. ur. (...) w Z.

obwinionego o to, że:

w dniu 27.09.2013r. o godz. 9:40 w W., al. (...) kierując pojazdem marki S. (...) o nr rej. (...) nie ustąpił pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na oznakowanym przejściu dla pieszych, omijając pojazdy które zatrzymały się w celu przepuszczenia pieszych.

tj. za wykroczenie z art.: 90 kw w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym

orzeka:

I.  obwinionego M. M. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 90 kw w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i za to na podstawie art. 90 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwieście) złotych.

II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 100 (sto) złotych tytułem zryczałtowanych kosztów postępowania.

Sygn. akt V W 5297/13

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 27 września 2013 roku o godz. 9:40 M. M. kierował samochodem marki S. (...) o nr rej. (...) jadąc lewym pasem ruchu Al. (...) w kierunku G.. Pomimo tego, że przed przejściem dla pieszych, na dwóch sąsiednich pasach ruchu zatrzymały się samochody, w tym radiowóz, zasłaniając M. M. widok na prawą stronę przejścia dla pieszych - M. M. prowadzonym przez siebie samochodem przejechał przez oznakowane przejście dla pieszych w momencie, gdy przez przejście to przechodził pieszy, nie ustępując pierwszeństwa pieszemu. Obserwujący zachowanie M. M. funkcjonariusze Policji P. Z. i Ł. C., zatrzymali kierowany przez niego pojazd. M. M. odmówił przyjęcia zaproponowanego mu mandatu karnego.

Stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: wyjaśnień obwinionego M. M. /k. 10-11, 57-58/, zeznań świadka Ł. C. /k. 2 oraz e-protokół rozprawy z dnia 4 lutego 2015 r. od godz. 00:03:23 do godz. 00:08:19 k. 62-63/, a także notatek urzędowych /k. 1, 53/.

Obwiniony M. M. k. 10-11, 57-58 nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Wyjaśnił, że przedstawiona we wniosku o ukaranie sytuacja nie miała miejsca, gdyż na przejściu dla pieszych nie było żadnego pieszego.

W złożonych wyjaśnieniach obwiniony wskazał, że w dniu zdarzenia około godziny 10, gdy jechał z W. do pracy do G., został zatrzymany przy użyciu sygnałów świetlnych przez funkcjonariuszy policji poruszających się oznakowanym radiowozem policyjnym. Wskazał, że uznał powyższe zdarzenie za rutynową kontrolę drogową oraz podał, że dopiero później na podstawie uzyskanych informacji dowiedział się, iż nie była to rutynowa kontrola. Odnosząc się do zarzucanego czynu obwiniony wyjaśnił, że zatrzymał się na światłach sygnalizacji świetlnej bezpośrednio przy parkingu (...) i (...) przy al. (...) na skrajnym lewym pasie ruchu. Wskazał, że obok jego samochodu na środkowym pasie ruchu zatrzymał się radiowóz policyjny. Podał on nadto, iż gdy nastąpiła zmiana sygnału sygnalizacji świetlnej oba pojazdy ruszyły – jechały wówczas w jednej linii. Obwiniony wskazał, że prawdopodobnie poruszał się wówczas trochę szybciej niż radiowóz policyjny. Podkreślił on przy tym, iż powyższe okoliczności miały miejsce w odległości około 400 metrów od sygnalizacji świetlnej do przejścia dla pieszych. Obwiniony oświadczył również, iż gdy przejeżdżał przez przejście dla pieszych, nie widział już z prawej strony radiowozu. Zauważył on bowiem, iż policjanci zatrzymali się bezpośrednio przed samym przejściem dla pieszych. Obwiniony wyjaśnił, że gdy dojeżdżał do przejścia dla pieszych radiowóz uniemożliwiał mu obserwacje prawej strony jezdni. Wskazał że gdy przejechał przez przejście dla pieszych w lusterku wstecznym widział, że na przejściu nie było żadnego pieszego. Podał on również, iż kąt widzenia był na tyle duży, że przed wjazdem na przejście dla pieszych widział całe przejście. M. M. podał, że sytuacja nie przyczyniła się jednak do tego, by zatrzymał się przed wjazdem na pasy.

M. M. ma 28 lat. Jest prawnikiem, aplikantem adwokackim i pracuje w Kancelarii Adwokackiej w G.. Jest żonaty, nie ma dzieci. Nie był karany sądownie. Nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. /k. 57 wyjaśnienia obwinionego M. M. /

Sąd zważył, co następuje:

Uwzględniając przeprowadzone i ujawnione w sprawie dowody, Sąd ocenił, że wykazały one winę i sprawstwo obwinionego w sposób nie budzący wątpliwości.

Fakt nieustąpienia przez obwinionego pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na oznakowanym przejściu dla pieszych oraz ominięcia pojazdów, które zatrzymały się w celu przepuszczenia pieszych, wynika bezpośrednio z zeznań interweniującego w następstwie stwierdzonego wykroczenia funkcjonariusza Policji Ł. C., który wraz z funkcjonariuszem Policji P. Z. w dniu zdarzenia pełnił służbę w patrolu zmotoryzowanym.

Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia obwinionego w zakresie w jakim obwiniony potwierdził swoją obecność w miejscu zdarzenia, a także przejazd przez przejęcie dla pieszych oraz w zakresie w jakim podał, że gdy dojeżdżał do przejścia dla pieszych radiowóz uniemożliwiał mu obserwacje prawej strony jezdni. Sąd uznał za niewiarygodne wyjaśnienia obwinionego w zakresie w jakim nie przyznał się do winy i sprawstwa w zakresie zarzuconego mu wykroczenia. W tym zakresie wyjaśniania stoją w sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami naocznego świadka funkcjonariusza Policji Ł. C., który zrelacjonował sposób zachowania obwinionego, polegający na nieustąpieniu pieszemu pierwszeństwa na pasach, pomimo zatrzymania się przed przejściem przez inne pojazdy. W zakresie w jakim obwiniony się nie przyznał, podając, że na pasach nie było pieszego, jego wyjaśnienia są także sprzeczne z inną częścią wyjaśnień, w których obwiniony podał, że prawa strona przejścia dla pieszych była dla niego niewidoczna, ponieważ radiowóz mu ją zasłonił. Obrazuje to, że obwiniony wjechał na przejście dla pieszych, bez upewnienia się czy przez przejście przechodzi pieszy, i to pomimo sytuacji zatrzymania się innych pojazdów. Są ocenił, ze wyjaśniania obwinionego kwestionującego swoją winę i sprawstwo pozostające w tej części w sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami naocznego świadka, są podyktowane chęcią uniknięcia odpowiedzialności za wykroczenie oraz brakiem pogłębionej refleksji nad treścią art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym, przewidującym - że kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu.

Zeznania świadka Ł. C. funkcjonariusza Policji k. 2 , k. 62-63 (płyta z nagraniem rozprawy 61) Sąd uznał za logiczne i spójne. Świadek jest osobą obcą dla obwinionego, która powzięła informacje na temat zachowania obwinionego, w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi. Zeznania tego naocznego świadka obrazują sposób jazdy obwinionego, polegający na nieustąpieniu pierwszeństwa pieszemu już znajdującemu się na przejściu dla pieszych – na pasach, pomimo zatrzymania się przed przejściem dla pieszych przez inne pojazdy. Zeznania drugiego z biorących udział w przedmiotowej interwencji funkcjonariuszy Policji – P. Z. /k. 58-59/ nie miały istotnego znaczenia dla ustaleń faktycznych, albowiem świadek ten nie pamiętał okoliczności zdarzenia, z uwagi na dużą ilość czynności wykonywanych.

Sąd uwzględnił w sprawie notatki urzędowe /k. 1, 53/, potwierdzające przeprowadzenie czynności służbowych przez funkcjonariuszy Policji, opisanych w zeznaniach świadka Ł. C. oraz okoliczność braku monitoringu miejskiego z miejsca zdarzenia k. 53.

Reasumując, Sąd ustalił, że obwiniony M. M. w dniu 27.09.2013r. o godz. 9:40 w W., al. (...) kierując pojazdem marki S. (...) o nr rej. (...) nie ustąpił pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na oznakowanym przejściu dla pieszych, omijając pojazdy które zatrzymały się w celu przepuszczenia pieszych, czym wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 90 kw w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Wykroczenia określonego w art. 90 Kodeksu wykroczeń dopuszcza się ten, kto tamuje lub utrudnia ruch na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym kierujący pojazdem, zbliżając się do przejścia dla pieszych, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu.

M. M. nie ustępując pierwszeństwa pieszemu na oznakowanym przejściu dla pieszych, omijając pojazdy, które zatrzymały się w celu przepuszczenia pieszego znajdującemu się na przejściu, wyczerpał znamiona zarzucanego mu wykroczenia.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do winy M. M.. W chwili popełnienia wykroczenia obwiniony był dojrzały życiowo, w pełni poczytalny. Nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca winę obwinionego.

Sąd ocenił, że szkodliwość społeczna czynu jest wysoka, z uwagi na okoliczność wjazdu przez obwinionego na pasy przejścia dla pieszych pomimo zasłoniętej dla obwinionego prawej części przejścia i pomimo faktu zatrzymania się przed przejściem przez inne pojazdy, ustępujące pieszemu pierwszeństwa. Dokonując wymiaru kary Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 33 kw oraz z art. 24 § 1 i 3 kw. Sąd wziął pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu i cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do obwinionego. Wykroczenie wskazane w art. 90 kw zagrożone jest karą nagany lub grzywny. Sąd uznał, że karą adekwatną jest orzeczona w pkt I sentencji wyroku kara grzywny w wysokości 200 zł, w ocenie Sądu kara ta stanowić będzie dolegliwość o charakterze represyjno-wychowawczym, skłaniającą do przestrzegania porządku prawnego i oddziałującą wychowawczo, powodując, że obwiniony przeanalizuje swoje postępowanie, uświadamiając sobie konieczność uważnego prowadzenia pojazdu i przestrzegania zasad określonych w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Sąd ocenił, że poprzez orzeczenie względem obwinionego kary grzywny, zrealizowane zostaną cele prewencji indywidualnej, i prewencji generalnej, której zadaniem jest kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa i utrwalanie prawidłowych postaw wobec prawa.

Orzeczenie w pkt II sentencji wyroku o zryczałtowanych wydatkach postępowania oraz o opłacie Sąd wydał na podstawie art. 118 § 1 kpw w zw. z § 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia i art. 119 kpw w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych. Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania w wysokości 100 zł i wymierzył mu opłatę w wysokości 30 zł.