Zarządzenie z 8 września 2015, sygn. IX GC 4873/14

UZASADNIENIE

Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. kwoty 20.821,79 zł wraz z odsetkami w wysokości ustawowej od następujących kwot:

14,33 zł od dnia 24 października 2013 r. do dnia zapłaty,

2.089,46 zł od dnia 23 listopada 2013 r. do dnia zapłaty,

18.718,00 zł od dnia 18 grudnia 2013 r. do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu wskazał, iż dochodzi wynagrodzenia z tytułu usług świadczonych na rzecz pozwanego na podstawie umów o świadczenie usług w systemie Predator C. S. oraz zapłaty roszczenia pieniężnego tytułem zwrotu kosztów udzielenia szczególnych warunków umowy, a kwota ta stanowi iloczyn liczby terminali Predator C. zainstalowanych w pojazdach pozwanego oraz liczby pełnych miesięcy, które pozostały do upływu okresu, na jakie poszczególne umowy zostały zawarte.

Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

(...) Sp. z o.o. w W. łączyły z J. F., jako poprzednikiem prawnym (...) Sp. z o.o. w B. umowy o świadczenie usług w systemie Predator C. S.. Na mocy przedmiotowych umów spółka (...) zobowiązała się do uruchomienia i utrzymywania w systemie Predator C. konta umożliwiającego odbiór i kolekcję danych transmitowanych z terminala Predator C. oraz do zapewnienia dostępu do tych danych, w zamian na wynagrodzenie określone w § 3 umowy. Wynagrodzenie to wynosiło 75 zł netto za każdy podłączony terminal. Postanowienia umowy uzupełniał Regulamin świadczenia usług. Umowy zawarte zostały na czas oznaczony 36 miesięcy (umowy wraz z regulaminem – k. 19-90, umowa cesji wierzytelności – k. 91).

Zgodnie z ustaleniami stron, wszelkie płatności winny być przez abonenta dokonywane w terminie 14 dni od daty wystawienia faktury (§ 16 ust. 1 regulaminu). K. mógł też rozwiązać umowę w razie nieuregulowania zobowiązań w oznaczonym terminie płatności – na podstawie § 21 ust. 3 pkt a) regulaminu, a w przypadku rozwiązania umowy przed upływem okresu na jaki została zawarta, abonent zobowiązany był zwrócić K. koszty udzielenia szczególnych warunków umowy - § 12 ust. 3 (niesporne).

W związku z powyższym powód wystawiał na rzecz pozwanego faktury VAT. Pozwany do dnia dzisiejszego pozostaje w zwłoce odnośnie należnych płatności (niesporne; faktury VAT – k. 93-99).

Pismem z dn. 4 grudnia 2013 r. K. wypowiedział zawarte umowy pomiędzy stronami ze skutkiem natychmiastowym z powodu nieuregulowania zaległości w oznaczonym terminie płatności oraz wezwał abonenta do zapłaty kwoty 18.718 zł naliczonej na podstawie § 12 ust. 3 regulaminu. Wysokość zadłużenia wynikających z wystawionych faktur VAT ustalona została na kwotę 9.077,47 zł. Oświadczenie o wypowiedzeniu wraz z notą obciążeniową doręczone zostało abonamentowi w dniu 20 grudnia 2013 r. (rozwiązanie umowy – k. 99, nota obciążeniowa z załącznikami – k. 100-13, zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 102-103).

Do dnia dzisiejszego pozwany pozostaje w zwłoce odnośnie płatności kwoty 2.103,79 zł, wynikającej z wystawionych faktur VAT (niesporne).

Powołany wyżej stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o określone wyżej dokumenty, które nie budziły wątpliwości co do ich wiarygodności, a także na podstawie okoliczności bezspornych.

Nie miał znaczenia dowód z zeznań świadka R. F.. Przyczyny nieuregulowania zobowiązania leżące poza stosunkiem prawnym łączącym strony są bez związku z przedmiotem rozpoznania.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo było w całości uzasadnione, tj. co do kwoty 20.821,79 zł. Zasądzono jednak na rzecz powoda kwotę 18.718 zł z odsetkami w wysokości ustawowej od dnia 18 grudnia 2013 r. do dnia zapłaty, ponieważ w pozostałej części nakaz zapłaty wydany w dniu 30 września 2014 r. przez tut. Sąd nie został zaskarżony (stał się prawomocny).

Roszczenie swoje wobec pozwanego powód wywodził umów świadczenia usług w systemie Predator C. S. zawartych z pozwanym. W sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia bezsporny był fakt, iż powodową spółkę i pozwanego łączyły wskazane umowy oraz że pozwany nie uregulował dochodzonych niniejszym pozwem należności, z tytułu wynagrodzenia za usługi świadczone przez powoda, a polegające na uruchomieniu oraz utrzymywaniu w systemie Predator C. kont, umożliwiających odbiór i kolekcję danych transmitowanych z terminali Predator C. oraz na zapewnieniu dostępu do przechowywanych w systemie, pochodzących z terminali danych.

Strony pozostawały w sporze odnośnie zasadności naliczenia przez powoda kosztów udzielenia szczególnych warunków umowy (kara umowna). Pozwany wywodził, iż prowadził z powodem rozmowy w celu ugodowego rozstrzygnięcia sporu, a powód zgodził się zawiesić dochodzenie kwoty 18.718 zł.

W myśl art. 750 k.c. do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Zgodnie natomiast z art. 735 § 1 k.c. jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie. Jako podstawę prawną do oceny dochodzonego roszczenia Sąd przyjął art. 750 k.c. w zw. z art. 734 k.c. i następnymi.

Art. 483 § 1 k.c. stanowi, że można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy pieniężnej.

Odnosząc się de meritum zarzutów strony pozwanej stwierdzić należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Wierzyciel bowiem w każdym momencie ma prawo wystąpić na drogę sądową, podczas gdy dłużnik pozostaje w zwłoce odnośnie spełnienia świadczenia. Tym samym powództwa nie sposób było uznać jako niezasadne, mając na uwadze fakt, iż roszczenie powoda stało się wymagalne. Bez znaczenia tu jest fakt, iż powód rzekomo zrezygnował z dochodzenia należności z kary umownej, albowiem są to jedynie twierdzenia pozwanego, niepoparte żadnymi dowodami, a powód faktu tego nie potwierdził.

Na uwagę zasługuje zarzut strony pozwanej braku zasadności żądania zwrotu kosztów udzielenia szczególnych warunków umowy – w wysokości 49 zł za każdy zamontowany terminal, za każdy pełny miesiąc, który pozostał do upływu okresu, na jaki umowa została zawarta (§ 12 ust. 3 regulaminu). Sąd stoi na stanowisku, iż zamierzony cel wskazanego uregulowania umownego nie należy rozpatrywać jedynie w zakresie kary umownej. Przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę, iż strony zobowiązały się, że każda z zawartych umów będzie trwała określoną ilość czasu (36 miesięcy). Warunek ten jednak nie został spełniony z winy pozwanego, ponieważ zaprzestał on dokonywania płatności za wystawiane faktury na rzecz powoda. W takiej sytuacji znalazł zastosowanie § 21 ust. 3 lit a. regulaminu, zgodnie z którym powodowi przysługiwało prawo natychmiastowego rozwiązania umowy w przypadku, gdy abonent nie ureguluje zobowiązań wobec K. w oznaczonym terminie płatności – i taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Sąd doszedł do przekonania, iż skoro pozwany nie wywiązał się ze swojego zobowiązania, w wyniku czego powód poniósł szkodę, należy mu się w związku z tym wynagrodzenie. Zgodnie bowiem z art. 415 k.c., kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Wynagrodzenie to zostało określone w § 12 ust. 3 regulaminu, który to paragraf określa wysokość kosztów udzielenia szczególnych warunków umowy. Nie jest ono zastrzeżone na wypadek niespełnienia zobowiązania pieniężnego, lecz właśnie wskutek zerwania umowy przed upływem zastrzeżonego terminu z czym wiązało się przyznanie ulgi. Obowiązkiem pozwanego było zatem utrzymywanie w stanie gotowości do przyjmowania świadczenia ze strony powoda – utrzymanie umowy we wskazanym okresie w stanie aktywnym – jest to ściśle rzecz biorąc zobowiązanie niepieniężne. Powołane zastrzeżenie umowne to bardziej umowne odszkodowanie, do którego tylko posiłkowo można stosować przepisy o karze umownej.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że ziściły się przesłanki obciążenia pozwanego przez powoda kosztami udzielenia szczególnych warunków umowy i dlatego też zasądził na rzecz powoda z tego tytułu kwotę 18.718 zł.

O odsetkach Sąd orzekł w oparciu o brzmienie art. 481 k.c., zgodnie z którym wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi, przy czym jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe. Termin ich naliczania uzasadniony był na podstawie art. 455 k.c.

O kosztach procesowych Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. Mając na względzie, że pozwany przegrał sprawę w całości, Sąd zasądził od niego na rzecz powoda kwotę 3.459 zł, na którą składają się: kwota 1.042 zł tytułem opłaty od pozwu, kwota 2.400 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z zgodnie z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) oraz kwota 17,00 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

ZARZĄDZENIE

- odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego.