Postanowienie SN z 14 lutego 2007, sygn. II CZ 117/06
Data orzeczenia
14 lutego 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Helena Ciepła
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 14 lutego 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Helena Ciepła (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Barbara Myszka
SSN Hubert Wrzeszcz
w sprawie z wniosku G.R.
przy uczestnictwie I.R.
o podział majątku wspólnego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2007 r.,
zażalenia wnioskodawcy
na postanowienie Sądu Okręgowego w P.
z dnia 2 października 2006 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie i oddala wniosek adw. J.L. o przyznanie
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
2
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 2 października 2006 r. odrzucił
zażalenie wnioskodawcy G.R. na postanowienie tego Sądu z dnia 8 września 2006
r., odrzucające skargę kasacyjną, z powodu nie uiszczenia należnej opłaty w
wysokości 200 zł.
Skarżący w zażaleniu na to postanowienie zarzucił, że został zwolniony od
obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, zatem przyznane zwolnienie odnosi się
do całego postępowania w sprawie, a nie do poszczególnych instancji sądowych.
W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stanowisko Sądu Okręgowego o odrzuceniu zażalenia nie może być
skutecznie zwalczane albowiem znajduje ono uzasadnienie w przepisie art. 1302
§ 3 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty
pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego,
środki odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną,
skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw
od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie
referendarza sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej
obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia.
W przedmiotowej sprawie skarżący został zwolniony jedynie częściowo od
kosztów sądowych, mianowicie od wpisu od apelacji (k. 383). Nie mogą więc
odnieść skutku jego zarzuty przedstawione w zażaleniu, że zwolnienie to rozciąga
się na całe postępowanie, a tym samym, że nie miał obowiązku uiszczenia opłaty
od skargi kasacyjnej.
Jakkolwiek skarżący w skardze kasacyjnej zawarł kolejny wniosek
o zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty od skargi kasacyjnej, jednakże
wniosek ten został słusznie zwrócony bowiem do wniosku nie zostało dołączone
oświadczenie obejmujące szczegółowe dane o stanie rodzinnym, majątku,
dochodach i źródłach utrzymania osoby ubiegającej się o zwolnienie od kosztów,
3
jak tego wymaga art. 102 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach
cywilnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem
wniosek o zwolnienie od kosztów strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę
prawnego złożony bez dołączenia wspomnianego oświadczenia, przewodniczący
zwraca bez wzywania o uzupełnienie braków formalnych wniosku.
W tym stanie rzeczy według art. 10 ustawy opłatę należy uiścić przy
wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie.
Złożony przez pełnomocnika wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej
pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie mógł być uwzględniony.
Zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
(Dz.U. z 2002 r. Nr 163. poz. 1348 ze zm.) zasądzając opłatę za czynności
adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład
jego pracy, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się
do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Zarzuty zażalenia, że skarżący został w całości
zwolniony od kosztów sądowych, w konfrontacji z aktami sprawy, z których wynika,
że został zwolniony tylko od opłaty od apelacji dowodzą, że pełnomocnik
skarżącego nie zapoznał się dokładnie z tymi aktami. Ich dokładna znajomość
doprowadziłaby go niewątpliwie do wniosku o niecelowości wnoszenia zażalenia.
W konsekwencji, wniesienie zażalenia nie może być uznane za profesjonalne
prowadzenie sprawy. Strona, bez względu na to czy udzieliła pełnomocnictwa
adwokatowi, czy też został on ustanowiony dla niej z urzędu, ma prawo spodziewać
się i wymagać, by czynności te wykonane zostały nie tylko z pełną znajomością
przepisów ale również z należytą starannością (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 14 sierpnia 1997 r., II CZ 88/97, OSNC 1998, z. 3, poz. 40).
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji (art. 39814
w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c.).