Postanowienie SN z 15 marca 2007, sygn. II CNP 32/07
Data orzeczenia
15 marca 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
Prezes SN Tadeusz Ereciński
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 15 marca 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
Prezes SN Tadeusz Ereciński
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 15 marca 2007 r.
skargi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala
Powiatowego w G.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w S. z dnia 21 września 2004 r., sygn. akt [...]
wydanego w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki
Zdrowotnej Szpitala Powiatowego w G.
przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia
o zapłatę,
odrzuca skargę
Uzasadnienie
2
Wyrokiem z dnia 21 września 2004 r. Sąd Okręgowy w S. oddalił
powództwo Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala
Powiatowego w G. przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia strona powodowa zarzuciła naruszenie art. 2, 7, 77 Konstytucji, art. 4a
ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania
przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych
ustaw (Dz.U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 ze zm.), art. 56 k.c., art. 222, 224 k.p.c.
i wnosiła o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241
§ 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia
sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego
wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego
orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest
możliwe. Wyjątek od wskazanej zasady przewidziano w art. 4241
§ 2 k.p.c.
W sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych,
dopuszczalność skargi uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia dwóch
przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności
z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia
podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw
człowieka i obywatela.
W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie występuje. Strona
skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła wniosek
o doręczenie wyroku Sądu Okręgowego z uzasadnieniem, lecz apelacji nie
wniosła. Nie zaskarżenie wyroku nastąpiło więc nie na skutek wyjątkowych
okoliczności lecz w wyniku świadomej decyzji strony powodowej.
W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06 (OSNC
2006, nr 6, poz. 113) stwierdzono, że nie jest rzeczą Sądu Najwyższego,
przedstawianie bliżej konkretnych okoliczności, które mogłyby przemawiać za
3
potraktowaniem sytuacji jako wyjątkowej w rozumieniu powyższego przepisu,
niemniej jednak można przykładowo wskazać, że istnienie takiego wyjątkowego
wypadku może wchodzić w rachubę w sytuacji, gdy strona nie skorzystała
z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy,
klęski żywiołowej lub uzyskania błędnej informacji od pracownika sądu. Strona
skarżąca tego typu okoliczności nie wskazała.
Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego niewykazanie przez
skarżącego, że zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego, niezaskarżonego
orzeczenia sądu pierwszej instancji, powoduje odrzucenie skargi przez Sąd
Najwyższy (postanowienia z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 41/05, z dnia 6 grudnia
2006 r., V CNP 142/06, z dnia 18 grudnia 2006 r., IV CNP 115/06 oraz z dnia
13 lutego 2007 r., I CNP 85/06, nie publ.).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 4248
§ 2
k.p.c.).