Postanowienie SN z 4 kwietnia 2007, sygn. V CNP 5/07
Data orzeczenia
4 kwietnia 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Stanisław Dąbrowski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 4 kwietnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący)
SSN Gerard Bieniek
SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)
w sprawie ze skargi M. B.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w C.
z dnia 29 października 2004 r.,
w sprawie z powództwa "W." W. W.
Spółka Jawna w C.
przeciwko M. B.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 4 kwietnia 2007 r.,
odrzuca skargę.
2
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy Sąd Gospodarczy w C. nakazem zapłaty wydanym w
postępowaniu upominawczym 29 października 2004 r. orzekł, że pozwany M. B. ma
zapłacić powodowi „W. T.” W. W. Spółka jawna w terminie dwóch tygodni od
doręczenia powyższego orzeczenia kwotę 28.209,91 zł z ustawowymi odsetkami
od dnia 8 października 2004 r. i kosztami postępowania. Wnosząc spóźniony
sprzeciw od nakazu zapłaty pozwany zgłosił wniosek o przywrócenia terminu do
wniesienia tego środka zaskarżenia. Sąd Rejonowy wniosek ten oddalił,
a następnie postanowieniem z dnia 14 marca 2005 r. odrzucił sprzeciw od
nakazu zapłaty.
Pozwany wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem nakazu
zapłaty (przepisami prawa materialnego: art. 359 § 1 i 2, art. 481 § 2, art. 58 § 2 i 3
i art. 3531
k.c. oraz przepisami postępowania: art. 499 pkt 1 i 2 k.p.c.) twierdząc, że
w następstwie jego wydania poniósł szkodę. Zarzucił, że - wskutek bezzasadnej
odmowy przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu - nie mógł skorzystać
z przysługującego mu zwyczajnego środka prawnego do zaskarżenia niezgodnego
z prawem orzeczenia. Podniósł też, że nie ma podstaw do zaskarżenia nakazu
zapłaty skargą o wznowienie postępowania, bądź też skargą kasacyjną.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 4241
§ 2 k.p.c. dopuszczalność skargi o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej instancji
uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: istnienia
wyjątkowego wypadku, występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym
charakterze (wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego
lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela), nieskorzystania
przez strony z przysługujących im środków prawnych (chyba że jest możliwa
zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków
prawnych). Konstruując skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia skarżący ma obowiązek uczynić to w sposób
3
odpowiadający wymaganiom nie tylko przewidzianym dla wszystkich pism
procesowych, ale także określonym w art. 4245
§ 1 pkt 1 – 6 k.p.c.
W rozpoznawanej sprawie bezsprzecznie skarżący nie wniósł zażalenia na
postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 14 marca 2005 r. odrzucające sprzeciw od
nakazu zapłaty. W skardze nie podjął nawet próby wykazania, że nie jest możliwa
zmiana lub uchylenie nakazu zapłaty w drodze przysługujących mu środków
prawnych. Twierdził jedynie, że nie wniósł sprzeciwu od nakazu zapłaty pozostając
w przekonaniu (usprawiedliwionym uzgodnieniami z powodem), że powód cofnął
pozew po wydaniu tego orzeczenia. Okoliczności te nie mogą, rzecz jasna,
stanowić podstawy do przeprowadzenia oceny, czy zachodzi szczególny
przypadek, o którym mowa w art. 4241
§ 2 k.p.c., usprawiedliwiający
nieskorzystanie przez skarżącego z przysługujących mu środków prawnych.
Ich powołanie nie pozwala uznać, że skarga spełnia wymaganie przewidziane
w art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c.
Skarżący nie dostrzegł, że postanowienie odrzucające sprzeciw od nakazu
zapłaty zostało mu doręczone - wbrew dyspozycji art. 133 § 3 k.p.c. - osobiście,
zamiast jego pełnomocnikowi (k. 62 i k. 29). Wadliwość ta sprawia, że termin do
zaskarżenia wymienionego postanowienia nie rozpoczął wobec skarżącego
swojego biegu. Oznacza to, że skorzystanie przez niego z możliwości wniesienia
zażalenia na to postanowienie (po prawidłowym jego doręczeniu) może otworzyć
drogę do uchylenia lub zmiany rozstrzygnięcia objętego skargą.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c.
orzekł, jak w sentencji.
jz