Postanowienie SN z 9 maja 2007, sygn. IV CNP 39/07
Data orzeczenia
9 maja 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Mirosława Wysocka
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 9 maja 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie ze skargi D.K. i K.K.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w E.
z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt [...],
w sprawie z powództwa A.G.
przeciwko M.G.
o rozwód,
odrzuca skargę
2
Uzasadnienie
Małżonkowie D. i K.K. wnieśli osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności
z prawem wydanego w sprawie rozwodowej prawomocnego wyroku Sądu
Okręgowego w E. z dnia 21 kwietnia 2006 r. w części, w której rozstrzygnięto o
sposobie korzystania przez byłych małżonków A.G. i M.G. z dotychczas
zajmowanego przez nich mieszkania. Skarżący, nie będący stronami
zakończonego procesu rozwodowego, podnieśli, że jako najemcy przedmiotowego
lokalu nie wiedzieli o „rozporządzeniu prawem najmu” i nie wyrazili na to zgody.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skargę należy uznać za niedopuszczalną.
Zgodnie z art. 871
§ 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym
obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zasada ta
nie odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego przepisu.
Także więc w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia zachodzi konieczność wykazania się zdolnością
postulacyjną, analogicznie jak dotychczas w postępowaniu kasacyjnym, czy
też zażaleniowym. Wniesienie skargi przez osobę, która nie ma zdolności
postulacyjnej czyni skargę niedopuszczalną (por. m.in. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77
oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00,
niepubl.) Z tego względu skargę niniejszą wniesioną osobiście należało
uznać za niedopuszczalną z „innych przyczyn” w rozumieniu art. 4248
§ 1 k.p.c.
Niedopuszczalność skargi małżonków D. i K.K. wynika także z innego
względu. Skarżący nie byli stroną postępowania zakończonego zaskarżonym przez
nich wyrokiem, a zatem nie przysługiwało im prawo do wniesienia skargi o
stwierdzenie jego niezgodności z prawem. Jak wyraźnie wynika z treści art. 4241
k.p.c. oraz z dalszych przepisów dotyczących skargi o stwierdzenie niezgodności z
3
prawem prawomocnego orzeczenia środek ten może wnieść jedynie osoba będąca
stroną postępowania, w którym wyrok ten został wydany. W doktrynie przyjmuje się
wprawdzie, że skarga ta przysługuje także interwenientowi ubocznemu, lecz nie
dotyczy to sprawy niniejszej.
Mając powyższe na uwadze, należało uznać, że dalsze badanie skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyroku Sądu Okręgowego
w E. pod kątem jej dopuszczalności stało się bezprzedmiotowe.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy skargę małżonków K.
odrzucił stosownie do art. 4248
§ 1 k.p.c.