Postanowienie SN z 19 czerwca 2007, sygn. IV CSP 1/07
Data orzeczenia
19 czerwca 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Mirosława Wysocka
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 19 czerwca 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 19 czerwca 2007 r.,
skargi powoda J. J.
na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki,
dotyczącej postępowania przed Sądem Najwyższym
w sprawie II PK 25/07
I. odrzuca wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu;
II. odrzuca skargę.
2
Uzasadnienie
Powód J. J. wniósł osobiście skargę na naruszenie prawa strony do
rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Jego
zdaniem zwłoka ta została wywołana na skutek opieszałości Sądu
Najwyższego, który dotychczas nie rozpoznał wniesionej przez niego w
dniu 1 lutego 2007 r. „kasacji” od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 12 września 2006 r. wydanego w sprawie o
odszkodowanie. W skardze powód domagał się w związku z zarzucaną
przewlekłością zasądzenia od Skarbu Państwa - Sądu Najwyższego kwoty 10.000
zł tytułem odszkodowania. Skarżący zgłosił ponadto wniosek o zwolnienie go od
kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
1. Zgodnie z art. 871
§ 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym
obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów bądź radców prawnych. Zasada
ta nie odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego
przepisu. Także więc w postępowaniu ze skargi na naruszenie prawa strony
do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki,
które ma być wszczęte i toczyć się przed tym Sądem, zachodzi konieczność
wykazania się przez skarżącego zdolnością postulacyjną, analogicznie jak
dotychczas w postępowaniu kasacyjnym, czy też zażaleniowym (por. m.in.
postanowienie SN z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7,
poz. 77 oraz z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00, nie publ.). Wniesienie
tej skargi przez stronę, która nie ma zdolności postulacyjnej czyni skargę
niedopuszczalną (por. mającą moc zasady prawnej uchwałę składu siedmiu
sędziów SN z dnia 16 listopada 2004 r., III SPP 42/04, OSNP 2005, nr 5, poz. 71).
Za taką więc należało uznać skargę powoda jako wniesioną przez niego osobiście,
a w konsekwencji odrzucić.
3
W tym stanie rzeczy dalsza ocena skargi powoda pod kątem spełnienia
wszystkich ustawowych wymagań decydującego o jej dopuszczalności stała
się bezprzedmiotowa.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy skargę powoda,
jako niedopuszczalną, odrzucił, przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia
art. 373 k.p.c. w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c. i art. 39321
k.p.c. oraz w zw. art. 8
ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa
strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej
zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843).
2. Odnosząc się do wniosku powoda o ustanowienie dla niego
pełnomocnika z urzędu, należy stwierdzić, że wniosek ten jest bezprzedmiotowy.
Pełnomocnik z urzędu w osobie radcy prawnego został już bowiem na
wniosek skarżącego w sprawie ustanowiony postanowieniem Sądu Rejonowego w
G. z dnia 23 sierpnia 2005 r. Nie było żadnych przeszkód, ażeby pełnomocnik ten
sporządził i wniósł w imieniu powoda skargę na naruszenie prawa
strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej
zwłoki oraz reprezentował go nadal w zainicjowanym tą skargą postępowaniu.
Umocowania pełnomocnika procesowego jest bowiem dla tego celu
wystarczające, gdyż, jak wynika z art. 91 pkt 1 k.p.c., z mocy samego prawa
pozwala ono na podejmowanie przez pełnomocnika wszelkich łączących się
ze sprawą czynności procesowych. Ponieważ postępowanie ze skargi ma
charakter jedynie wpadkowy (incydentalny), a jego wszczęcie nie rozpoczyna
nowej, niezależnej sprawy, nie można uznać, że postępowanie to jest
autonomiczne i niezależne od postępowania toczącego się w sprawie głównej.
Za taką oceną jego charakteru przemawia wiele argumentów m. in. jego cel, który
wiąże się przede wszystkim z przeciwdziałaniem przewlekaniu toczącego się
w sprawie postępowania, a także konieczność odpowiedniego stosowanie do tego
rodzaju postępowania na podstawie art. 8 § 2 wskazanej ustawy z dnia 17 czerwca
2004 r. w kwestiach w niej nie uregulowanych przepisów o postępowaniu
zażaleniowym obowiązujących w postępowaniu, którego skarga ta dotyczy
(por. m.in. uzasadnienie powołanej uchwały z dnia 17 listopada 2004 r. oraz
uchwałę SN z dnia 19 stycznia 2005 r., III SPP 109/04, OSNP 2005, nr 9,
4
poz.133). W konsekwencji należy przyjąć, że w zakresie wspomnianego wyżej
umocowania mieszczą się także czynności odnoszące się do postępowania ze
skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu
sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, skoro stanowi ono fragment postępowania
toczącego się w „sprawie”, o której mowa w art. 91 pkt 1 k.p.c.
W tym stanie rzeczy wniosek powoda o ustanowienie pełnomocnika
z urzędu, który został już w postępowaniu wcześniej ustanowiony, należało - jako
bezprzedmiotowy - odrzucić.
jz