sygn. IV CNP 50/07 19 czerwca 2007 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 19 czerwca 2007, sygn. IV CNP 50/07

Data orzeczenia 19 czerwca 2007
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Mirosława Wysocka
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt IV CNP 50/07
POSTANOWIENIE
Dnia 19 czerwca 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie ze skargi pozwanego
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w B.
z dnia 6 października 2006 r., z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "E." w B.
przeciwko Z. Z.
o nakazanie rozbiórki,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 19 czerwca 2007 r.,
I. odrzuca skargę;
II. zasądza od Z. Z. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej
"E." kwotę 300 (trzysta) zł tytułem zwrotu kosztów
postępowania ze skargi.
Uzasadnienie
2
Pozwany Z. Z. wniósł osobiście skargę o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 6 października 2006
r., którym oddalona została jego apelacja wniesiona od wyroku Sądu Rejonowego
w B. z dnia 21 czerwca 2006 r. uwzględniającego powództwo Spółdzielni
Mieszkaniowej „E." o nakazanie rozbiórki. W odpowiedzi na skargę strona
powodowa domagała się jej odrzucenia oraz zasądzenia od pozwanego kosztów
zastępstwa procesowego w kwocie 300 zł.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 871
§ 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym
obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zasada ta nie
odnosi się jedynie do osób określonych w paragrafie drugim tego przepisu. Także
więc w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia zachodzi konieczność wykazania się zdolnością
postulacyjną, analogicznie jak dotychczas w postępowaniu kasacyjnym, czy też
zażaleniowym. Wniesienie skargi przez stronę, która nie ma zdolności postulacyjnej
czyni skargę niedopuszczalną (por. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
14 stycznia 1997 r., l CZ 23/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77 oraz postanowienie SN
z dnia 19 grudnia 2000 r., V CZ 113/00, nie publ.). Z tego względu skargę
pozwanego wniesioną przez niego osobiście należało uznać za niedopuszczalną
z „innych przyczyn" w rozumieniu art. 4248
§ 1 k.p.c. i odrzucić bez wezwania na
podstawie art. 130 § 1 k.p.c. do naprawienia tego uchybienia. Niezachowanie
przymusu adwokacko-radcowskiego nie stanowi braku formalnego, a zatem wada
ta nie podlega usunięciu w trybie przewidzianym w ostatnio wskazanym przepisie
(por. powołane postanowienie SN z dnia 14 stycznia 1997 r., a także nie publ.
postanowienia SN z dnia 23 maja 2001 r., V CZ 52/01, z dnia 29 kwietnia 2003 r.,
V CZ 41/03 oraz z dnia 23 lipca 2003 r., II CZ 63/03).
Mając powyższe na względzie, za bezprzedmiotową należało uznać ocenę
skargi pozwanego pod kątem spełnienia pozostałych przesłanek, od których zależy
3
jej dopuszczalność, gdyż wynik tej oceny pozostaje bez wpływu na treść
rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej.
W tym stanie rzeczy należało orzec, jak w sentencji, na podstawie art. 4248
§
1 k.p.c.
O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 1
i 3 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c.
kg