Postanowienie SN z 10 sierpnia 2007, sygn. IV CNP 90/07
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Przedmiot
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
apelacja
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
spadek
Data orzeczenia
10 sierpnia 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Jan Górowski
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 10 sierpnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jan Górowski
w sprawie ze skargi strony powodowej
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 17 listopada 2004 r., sygn. akt [...],
w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Zakładu
Opieki Zdrowotnej Wojewódzkiego Szpitala […]
przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 10 sierpnia 2007 r.,
odrzuca skargę i odstępuje od obciążenia powoda kosztami
postępowania skargowego.
2
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 listopada 2004 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację
Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Wojewódzkiego Szpitala […] od
oddalającego powództwo wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 14 kwietnia 2004 r.
o zapłatę od Narodowego Funduszu Zdrowia kwoty 3 223 477,25 zł.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem tego prawomocnego
orzeczenia powód zarzucił naruszenie art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia
1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych
wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1995 r.
Nr 1, poz. 2 ze zm.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego
postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona
szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241
§ 1 k.p.c.). Jest więc co do
zasady niedopuszczalna, jeżeli w sprawie strona miała możliwość zaskarżyć
orzeczenie apelacją, kasacją, skargą o wznowienie postępowania lub mogła
skorzystać z innego środka np. o uchylenie lub zmianę stwierdzenia nabycia
spadku, czy z wniosku o przywrócenie terminu.
Od tego unormowania ustawodawca wprowadził wyjątek przewidziany w art.
4241
§ 2 k.p.c. Na podstawie tej regulacji, skarga przysługuje także od orzeczenia
sądu pierwszej lub drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie,
naruszającego podstawowe zasady porządku prawnego, konstytucyjne wolności
lub prawa człowieka, chociaż strony nie skorzystały z przysługujących im środków,
pod warunkiem, że jego uchylenie lub zmiana w innym postępowaniu nie jest już
dopuszczalna.
Niezgodność z prawem wynikająca z naruszenia podstawowych zasad
porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności, albo praw człowieka to
3
przesłanka ogólna, a więc wymaga doprecyzowania w praktyce orzeczniczej
i piśmiennictwie. Występuje wtedy, gdy został naruszony przepis mający
podstawowe znaczenie dla funkcjonowania demokratycznego państwa, bądź
normujący ujęte w rozdziale drugim Konstytucji wolności oraz prawa człowieka
i obywatela. Ze względu jednak na wyjątkowość omawianego unormowania,
wyartykułowanie tej przesłanki jest także elementem konstrukcyjnym skargi.
Ustawodawca w przeciwieństwie do innych wymagań tego nadzwyczajnego
i wysoce sformalizowanego środka zawartych w pozostałych punktach art. 4245
§ 1
k.p.c., w przepisie art. 4245
§ 1 pkt 5 in fine k.p.c. nałożył na skarżącego obowiązek
nie tylko przedstawienia ale i wykazania, że występuje ten wyjątkowy wypadek
uzasadniający jego wniesienie.
Za wyjątkowy wypadek można uznać - przykładowo - nieskorzystanie przez
stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby,
katastrofy, klęski żywiołowej, lub błędnej informacji udzielonej przez pracownika
sądu. Skarżący zarzucił, że dopiero w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu
Najwyższego z dnia 30 marca 2006 r. III CZP 130/05 (OSNC 2006, nr 11, poz. 177)
przesądzone zostało, że samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej
przysługuje roszczenie w stosunku do kas chorych (Narodowego Funduszu
Zdrowia) o zwrot kosztów zwiększonego wynagrodzenia pracowników, jeżeli
pomimo prawidłowej gospodarki tymi środkami nie był on w stanie ich pokryć
w całości lub części. W związku z tym należy przypomnieć, że nie można
stwierdzić niezgodności z prawem orzeczenia opartego na przepisie prawa, którego
treść dopuszcza możliwość różnych interpretacji i gdy za każdą z nich przemawiają
różne argumenty (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2006 r., III BU
2/05, OSNP 2007, nr 1-2, poz. 23). Nie stanowi wyjątkowego wypadku, o którym
mowa w art. 4241
§ 2 k.p.c. zmiana kierunku orzecznictwa Sądu Najwyższego
(por. postanowienie Sądu Najwyższego, z dnia 22 czerwca 2007 r., III CNP 37/07,
dotychczas niepublikowane).
Spełnienie wymagania, określonego w art. 4245
§ 1 pkt 5 in fine k.p.c. polega
na zawarciu w skardze wyodrębnionej, poprawnej jurydyczne argumentacji
przedstawiającej jakie podstawowe zasady porządku prawnego, lub konstytucyjne
wolności, albo prawa człowieka zaskarżone prawomocne orzeczenie narusza
4
i wskazaniu na czym polegała obraza przepisów (przepisu) mających podstawowe
znaczenie dla ich ochrony (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia
2006 r., II CNP 2/06 OSNC 2006, nr 6 poz. 112). Tego elementu konstrukcyjnego
skarga nie zawiera. Wprawdzie skarżący wskazał na kolizję dwóch zasad
konstytucyjnych, tj. zasady określoności i zasady ochrony zaufania do prawa
stanowionego, ale zarzuty te dotyczyły wadliwości przedmiotowego unormowania,
a nie orzeczenia Sądu Apelacyjnego.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 4248
§ 1 i 2 k.p.c.).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c..