sygn. V CNP 121/07 29 sierpnia 2007 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 29 sierpnia 2007, sygn. V CNP 121/07

Data orzeczenia 29 sierpnia 2007
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący SSN Iwona Koper
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt V CNP 121/07
POSTANOWIENIE
Dnia 29 sierpnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Iwona Koper
w sprawie ze skargi wierzyciela J.K.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w W.
z dnia 5 kwietnia 2005 r., sygn. akt [...]
w sprawie w postępowaniu upadłościowym B.
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 sierpnia 2007 r.,
odrzuca skargę.
2
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w W., na skutek sprzeciwu wierzyciela J.K., zmienił
postanowienie Sędziego komisarza o ustaleniu dodatkowej listy wierzytelności
przez umieszczenie na niej jego wierzytelności w kwocie 32.617,50 zł w kategorii
szóstej, dalej idący sprzeciw oddalił. W zażaleniu na to postanowienie wierzyciel
wnosił o jego zmianę i uznanie jego wierzytelności w kategorii pierwszej. Sąd
Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2005 r. oddalił zażalenie.
W skardze wniesionej od postanowienia Sądu Okręgowego wierzyciel żądał
stwierdzenia jego niezgodności z prawem. Skargę oparł na podstawie naruszenia
art. 204 § 1 pkt l Prawa upadłościowego (Dz.U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.),
w zw. z art. 84 i nast. kp. wskazując na niezgodność zaskarżonego orzeczenia
z tymi przepisami oraz art. 58 § 1 k.c. W wypełnieniu obowiązku
uprawdopodobnienia szkody podał, że spowodowana ona została przez wydanie
zaskarżonego postanowienia, gdyż w następstwie wydania go z naruszeniem
prawa wierzyciel pozbawiony został przysługującego wynagrodzenia,
które obejmuje dochodzona i niekwestionowana co do wysokości wierzytelność.
Nadto zgłosił dowód z zeznań świadków na okoliczność rzeczywistych przyczyn
złej kondycji finansowej upadłej firmy, czym, jak podnosił, został bezzasadnie
obciążony.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Określony w art. 4255
§ 1 pkt 4 k.p.c., pośród innych wymagań, wymóg
uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie
orzeczenia, którego skarga dotyczy, stanowi element konstrukcyjny skargi. Skarga
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega
odrzuceniu, jeżeli nie zawiera uprawdopodobnienia istnienia szkody (tak m. innymi
SN w postanowieniach z dnia 30 października 2006 r., IV CNP 94/06,nie publ.,
z dnia 24 stycznia 2007 r., II CNP 125/06, nie publ.).
Spełnienie obowiązku przewidzianego tym przepisem polega na
przedstawieniu wywodu przekonującego, że szkoda wystąpiła, określeniu jej
rodzaju i rozmiaru, czasu powstania oraz związku przyczynowego z wydaniem
3
orzeczenia niezgodnego z prawem (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006/1/16, z dnia 23 września 2005 r.,
III CNP 5/05, niepubl, z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05, niepubl., z dnia
27 kwietnia 2007 r., III CNP 24/07 niepubl.). Skarżący powinien więc powołać
w skardze wszystkie znane mu fakty, które wskazują na związek między
zaskarżonym orzeczeniem, a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub
utraconymi korzyściami, a nadto powołać dowody lub przynajmniej ich surogaty,
potwierdzające wiarygodność tego twierdzenia (postanowienie SN z dnia 25 lipca
2006 r. III CNP 40/06, nie publ.).
Wniesiona skarga wymagania tego te nie spełnia. Nie jest w tym względzie
wystarczające twierdzenie skarżącego, że przez wydanie zaskarżonego
postanowienia pozbawiony został należnego wynagrodzenia, o którego wysokości,
a tym samym wysokości podnoszonej szkody, nie określonej wprost co do
rozmiaru, można wnosić jedynie z tego, że odpowiadać ma dochodzonej
w postępowaniu upadłościowym wierzytelności. Skarga nie zawiera, twierdzeń ani
dowodów, odnośnie do istnienie związku przyczynowego między szkodą w tej
postaci, a z zaskarżonym orzeczeniem, wskazujących w szczególności na to,
że w konkretnych okolicznościach toczącego się postępowania umieszczenie
wierzytelności skarżącego na liście w szóstej kategorii pozbawiło go możliwości jej
zaspokojenia w całości lub jakiejkolwiek części, które uzyskałby w razie ulokowanie
jej w wyższej kategorii.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 424 § 1 k.p.c.).