Uzasadnienie z 29 marca 2022, sygn. IV Ka 2442/21

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 2442/21

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego (...) z dnia 11 października 2021 roku, sygn. akt II K 139/17/K

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1) obrazy przepisów postępowania, mającej wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to:

a) art. 170 § 1 punkt 2 i 5 k.p.k., poprzez niesłuszne i wbrew dyspozycji art. 170 § 1a k.p.k. oddalenie na rozprawie w dniu 27 września 2021 roku wniosków dowodowych złożonych przez prokuratora w piśmie z dnia 6 sierpnia 2020 roku o uzupełniające przesłuchanie A. S., o przesłuchanie dr. n. med. W. K., o konfrontację biegłej E. P. z biegłymi z (...) w S. oraz z lekarzami P. K. i P. S., a także w piśmie z dnia 31 maja 2021 roku o konfrontację biegłego J. M. z biegłymi z (...) w S., albowiem wnioski te w sposób oczywisty nie zmierzały do przedłużenia postępowania i dotyczyły okoliczności mających istotne znaczenie dla ustalenia, czy został popełniony czyn zabroniony, czy stanowi on przestępstwo i jakie, oraz okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy: uzupełniające przesłuchanie A. S. i przesłuchanie dr. n. med. W. K. - dla oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, konfrontacja biegłej E. P. z biegłymi z (...) w S. oraz z lekarzami P. K. i P. S. - dla kwestii, czy stan niedotlenienia okołoporodowego dziecka A. S. był wynikiem rozwijającego się zakażenia wewnątrzmacicznego płodu czy też wynikiem narastającej niewydolności łożyska, a w konsekwencji dla oceny prawidłowości działań diagnostycznych oskarżonego J. K. w dniu 22 kwietnia 2011 roku w stosunku do pacjentki - pokrzywdzonej A. S., natomiast konfrontacja biegłego J. M. z biegłymi z (...) w S. - dla kwestii prawidłowości oceny zapisu KTG A. S., a w konsekwencji również dla oceny prawidłowości działań diagnostycznych oskarżonego, co skutkowało nieprzeprowadzeniem wskazanych wyżej dowodów, których potrzeba wynikała z okoliczności sprawy,

b) art. 7 i 410 k.p.k., polegającą na błędnej ocenie opinii (...) w S. i jej nieuwzględnieniu jako podstawy ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, a to wskazania do natychmiastowej dalszej diagnostyki pacjentki A. S. w dniu 22 kwietnia 2011 roku i zakażenia wewnątrzmacicznego płodu jako przyczyny okołoporodowego niedotlenienia płodu, podczas gdy prawidłowa ocena tej opinii prowadzi do wniosku, że w toku postępowania zaistniały sprzeczności między tą opinią a opiniami biegłej E. P. i biegłego J. M., które winny zostać rozstrzygnięte poprzez przeprowadzenie konfrontacji między autorami sprzecznych opinii,

c) art. 7 i 410 k.p.k., polegającą na błędnej ocenie opinii (...) i jej nieuwzględnieniu jako podstawy ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, a to istnienia konieczności przeprowadzenia w dniu 2 grudnia 2011 roku pełnego badania ginekologicznego z oceną USG K. T. i natychmiastowego przyjęcia jej na oddział ginekologiczno-położniczy oraz występowania realnego zagrożenia dla życia i zdrowia K. T. będącego wynikiem pozostawienia materiałów opatrunkowych po przeprowadzonym u niej zabiegu ginekologicznym, podczas gdy prawidłowa ocena tej opinii prowadzi do wniosku, że w toku postępowania zaistniały sprzeczności między tą opinią a opinią biegłego J. M., które winny zostać rozstrzygnięte poprzez przeprowadzenie konfrontacji między autorami sprzecznych opinii,

2) błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mającego wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu przez Sąd, że:

a) istnieją wątpliwości, iż to na oskarżonym ciążył obowiązek liczenia materiałów używanych w trakcie zabiegu, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności z pism z dnia 10 lutego 2012 roku i z dnia 24 maja 2012 roku oraz z protokołu przesłuchania z dnia 28 czerwca 2012 roku lek. med. Z. J. pełniącego funkcję Ordynatora Oddziału Ginekologiczno - Położniczego Szpitala (...) wynika, że w przypadku zabiegów położniczych (a takiemu została poddana pokrzywdzona K. T.) osobą odpowiedzialną za liczenie materiału użytego do tych zabiegów jest osoba wykonująca ten zabieg,

b) materiałami opatrunkowymi, które usunęła doktor D. P., mogły być środki higieniczne zastosowane przez samą pacjentkę, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby pokrzywdzona K. T. tego rodzaju materiały stosowała dopochwowo, a D. P. wprost zeznała, że nie usuwała tamponów, lecz gazy używane do tamowania krwawienia, a były one umiejscowione w taki sposób, że nie mogły być umieszczone przez pokrzywdzoną,

c) materiał dowodowy nie wykazał, iż istniało w przypadku K. T. bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, mimo że z prawidłowo ocenionej opinii biegłych (...)Uniwersytetu Medycznego wynika, że pozostawienie w jamie macicy przez ponad 3 tygodnie po porodzie, materiału opatrunkowego stanowiło stan zagrożenia zdrowia i potencjalnie także stan zagrożenia życia oraz wyczerpywało kodeksowe znamiona narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, a wniosek ten jest kompatybilny z opinią biegłego J. M., który wskazał, że potencjalne pozostawienie ciał obcych znacznego rozmiaru w jamie macicy musiałoby uruchomić miejscowy stan zapalny szybko przechodzący w odczyn ogólny do sepsy włącznie.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty zawarte w apelacji prokuratora są zasadne i jako takie musiały skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, z uwagi na konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości i brak możliwości skazania przez sąd odwoławczy osoby uniewinnionej (art. 454 § 1 k.p.k.).

Na rozprawie w dniu 27 września 2021 roku sąd oddalił wnioski dowodowe prokuratora, podając jako podstawę przepis art. 170 § 1 punkt 2 i 5 k.p.k. Należy podkreślić, iż postanowienie to nie zostało w żaden sposób uzasadnione (k. 512, tom III). Rację ma apelujący, iż wnioski dowodowe prokuratora nie zmierzały do przedłużenia postępowania (ich złożenie na tym a nie innym etapie postępowania wynikało ze zmieniającej się „sytuacji dowodowej”), ponadto przeprowadzenie dowodów przez niego postulowanych miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy odpowiedzialności karnej za zarzucane oskarżonemu czyny kwalifikowane z art. 160 § 2 i 3 k.k. Kluczową zasadą procesu karnego jest tzw. zasada prawdy materialnej, sprowadzająca się do stwierdzenia, iż podstawę wszystkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne (art. 2 § 2 k.p.k.). Z tą najważniejszą chyba zasadą polskiego postępowania karnego skorelowany jest nakaz dopuszczenia i przeprowadzenia wszelkich możliwych dowodów z urzędu, jako swoisty środek do osiągnięcia celu, jakim jest dojście do prawdy. Sprawność postępowania jest ważna, ale nie może górować nad dążeniem do prawdy materialnej.

Nie ulega wątpliwości, że w analizowanej sprawie sąd miał do czynienia z czterema opiniami, tj. (...), (...), J. M. i E. P.. Chronologicznie pierwsze były opinie (...) Uniwersytetu Medycznego i (...)Uniwersytetu Medycznego. Nie jest jednak tak, że skoro w sprawie zasięgnięto kolejnych opinii, to te wcześniejsze zostały wykluczone z postępowania, nie stanowią dowodu. Jeśli zaistniały między opiniami sprzeczności, należało przeprowadzić konfrontację biegłych i te sprzeczności wyjaśnić. Nie przekonuje ocena zawarta w uzasadnieniu sądu rejonowego gdzie w sposób lakoniczny odrzucono te opinie, jako miarodajny dowód uznając opinie biegłych: J. M. i E. P.. Tymczasem w opiniach uniwersytetów medycznych zawarto dość zgodne i daleko idące stwierdzenia o błędach oskarżonego w zakresie postepowania co do A. S. i jej dziecka (zwłaszcza k. 610 i n., 621, 622, 624, 648, 665, 731 i n., tom III), a także błędach w leczeniu K. T. (k. 142 i n., 170, 209 i n., 228 i n., tom II).

Zestawiając ze sobą opinię PUM, gdzie częścią ginekologiczną zajmował się biegły S. R., i opinię biegłej E. P., trudno uznać tę ostatnią za w pełni przekonującą. Biegła przykładowo, powołując się na literaturę, uznaje za prawidłowe postępowanie lekarza, który odsyła do domu, bez dalszej diagnostyki i obserwacji szpitalnej, kobietę mającą rodzić dziecko w sytuacji uzyskania dwóch nieprawidłowych badań KTG. Biegła stwierdza, iż w takiej sytuacji można czekać 24 godziny, niejako na rozwój sytuacji. Gdyby przyjąć tę opinię za trafną, można by zadać sobie pytanie jaki jest w ogóle sens badania KTG, skoro nie wyciąga się z niego żadnych wniosków. Słusznie biegły S. R. wskazał na konieczność wykonania w takiej sytuacji choćby badania USG, ponieważ złe wyniki KTG mogą sugerować zaistnienie choćby tzw. konfliktu pępowinowego, który może grozić uduszeniem się dziecka. Sąd I instancji przeszedł też do porządku dziennego nad zaniedbaniami „organizacyjnymi” oskarżonego i nie dokonał analizy czy opisane tam zaniechania oskarżonego, przy uznaniu, iż mieści się to w granicach skargi prokuratora, nie stanowią przestępstwa z art. 160 § 2 i 3 k.k.

Rozpoznając ponownie sprawę sąd dopuści i przeprowadzi dowody wnioskowane przez prokuratora w piśmie z dnia 6 sierpnia 2020 roku i 31 maja 2021 roku (k. 397, tom II, k. 508, tom III), a bezzasadnie oddalone na rozprawie w dniu 27 września 2021 roku (k. 512, tom III). Gdyby konfrontacja z biegłym S. R., z uwagi na jego wiek, okazała się niemożliwa, wówczas sąd winien ocenić która z opinii wydanych w sprawie jest pełna, jasna, fachowa (w świetle kryteriów z art. 201 k.p.k.) i swoje stanowisko rzetelnie uzasadnić. Jeśli jednak sąd uzna, iż bez przesłuchania biegłego R. i skonfrontowania go przede wszystkim z biegłą E. P., nie jest możliwa prawidłowa ocena wydanych w sprawie opinii, dopuści dowód z opinii innego zespołu biegłych (lub biegłego) aby w sposób definitywny rozstrzygnąć czy postępowanie oskarżonego wobec A. S. i jej nienarodzonego dziecka było prawidłowe czy też wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 160 § 2 i 3 k.k. Co do obu zarzucanych oskarżonemu czynów należy przede wszystkim ustalić czy zachowanie lekarza doprowadziło czy też nie do powstania lub też zwiększenia się niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia.

Jeśli chodzi o pozostałe przeprowadzone w sprawie dowody, sąd może poprzestać na ich ujawnieniu (art. 442 § 2 k.p.k.).

Wniosek

o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Mając na uwadze zasadność podniesionych zarzutów i treść art. 454 § 1 k.p.k. należało wyrok uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

prokurator

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

całość wyroku

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☐

zmiana