sygn. II CZ 59/07 19 września 2007 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 19 września 2007, sygn. II CZ 59/07

Data orzeczenia 19 września 2007
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący SSN Stanisław Dąbrowski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt II CZ 59/07
POSTANOWIENIE
Dnia 19 września 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Maria Grzelka
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie z wniosku Przedsiębiorstwa Wodno - Inżynieryjnego
"P." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K.
o wpis spółki przekształconej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 19 września 2007 r.,
zażalenia wnioskodawcy
na postanowienie Sądu Okręgowego w K.
z dnia 2 kwietnia 2007 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
2
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2007 r. odrzucił
apelację wnioskodawcy „Przedsiębiorstwa Wodno-Inżynieryjnego „P.” spółki z
ograniczoną odpowiedzialnością w K. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z
dnia 2 marca 2007 r.
W uzasadnieniu Sąd Okręgowy stwierdził, że zgodnie z treścią art. 368 § 1
k.p.c. apelacja powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma
procesowego, a ponadto zawierać elementy wskazane w tym przepisie. Wyliczenie
obligatoryjnych składników apelacji zawarte w art. 368 § 1 pkt 1 – 5 k.p.c.
statuuje wymogi formalne dla apelacji jako szczególnego pisma procesowego.
Zgodnie z pkt 2 apelacja winna zawierać zwięzłe przedstawienie zarzutów,
a zgodnie z pkt 3 także ich uzasadnienie.
W ocenie Sądu Okręgowego apelacja wniesiona w niniejszej sprawie nie
spełnia wymogu wynikającego z art. 368 § 1 pkt 2 k.p.c., chociaż bowiem zawiera
w uzasadnieniu polemikę z argumentami wyrażonymi przez Sąd pierwszej
instancji, nie zawiera w ogóle zarzutów wskazujących ma niewłaściwe
zastosowanie jakiejkolwiek normy prawnej (materialnej czy procesowej),
niewyjaśnienie jakichkolwiek okoliczności, czy też jakiekolwiek inne uchybienia
popełnione przez Sąd pierwszej instancji, a mające wpływ na treść orzeczenia.
Apelację w niniejszej sprawie wniósł pełnomocnik procesowy wnioskodawcy
– radca prawny. Wobec uznania, że apelacja sporządzona przez radcę prawnego
nie spełnia wymagań określonych w art. 368 § 1 pkt 2 k.p.c., Sąd Okręgowy
odrzucił ją na podstawie art. 373 k.p.c. w zw. z art. 3701
k.p.c.
Wnioskodawca złożył zażalenie na powyższe postanowienie Sądu
Okręgowego, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że
w części apelacji zatytułowanej „uzasadnienie” zawarł zgodnie z art. 368 § § 1 pkt 2
k.p.c. zwięzłe przedstawienie zarzutów, które w dalszej części uzasadnienia zostały
szeroko rozwinięte. Zdaniem skarżącego przytaczaniem zarzutów jest zawarte
w apelacji stwierdzenie, że „Sąd przy uzasadnieniu orzeczenia oparł się na treści
3
559 § 4 k.s.h., 558 § 1 k.s.h., które regulują zaledwie wstęp do procesu
przekształcenia, a pominął ważkie treści wynikające z art. 560 § 1 i 2 k.s.h., 566
k.s.h, 567 k.s.h. Stąd też wykładnia Sądu jest niekompletna i może prowadzić do
błędnych wniosków odmiennych od zamierzeń legislatora, które przyświecały mu
przy konstrukcji instytucji przedawnienia.”
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażaleniu nie można odmówić trafności. W cytowanym w zażaleniu
fragmencie apelacji podniesiono naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 559
§ 4 k.p.h. i 558 § 1 k.s.h., art. 560 § 1 i 2 k.s.h., 566 k.s.h. i 567 k.s.h. przez błędną
wykładnię pierwszych dwóch z wymienionych przepisów i niezastosowanie
pozostałych. Stanowi to zwięzłe przedstawienie zarzutów w rozumieniu art. 368
§ 1 pkt 2 k.p.c. Ponad dwie strony apelacji przeznaczone zostały na uzasadnienie
zarzutów. Nie można więc zgodzić się z poglądem Sądu Okręgowego,
że w apelacji zabrakło przedstawienia zarzutów i ich uzasadnienia.
Z powyższych względów na mocy art. 3941
§ 2 i 3 k.p.c. Sąd Najwyższy
orzekł jak w sentencji postanowienia.