Postanowienie SN z 21 września 2007, sygn. V CZ 76/07
Data orzeczenia
21 września 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Hubert Wrzeszcz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 21 września 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Krzysztof Strzelczyk
SSN Kazimierz Zawada
w sprawie z powództwa G. K.
przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej
w Warszawie
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 21 września 2007 r.,
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 2 stycznia 2007 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
2
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił wniesioną przez
adwokata apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 13 kwietnia
2006 r. z powodu nieuiszczenia opłaty podstawowej (art. 1302
§ 3 k.p.c.).
Z uzasadnienia orzeczenia wynika, że powódka w toku procesu – na
podstawie postanowienia z dnia 10 kwietnia 2003 r. – uzyskała całkowite
zwolnienie od kosztów sądowych. W tej sytuacji – zdaniem Sądu Apelacyjnego –
zawarty w apelacji bezprzedmiotowy wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
i postanowienie Sądu pierwszej instancji o zwolnieniu powódki od opłaty od apelacji
nie mają znaczenia dla oceny dopełnienia przez adwokata obowiązku uiszczenia
opłaty podstawowej bez wezwania.
W zażaleniu pełnomocnik powódki wniósł o uchylenie zaskarżonego
postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Trafnie Sąd Apelacyjny uznał, że zawarty w apelacji wniosek o zwolnienie od
kosztów sądowych był bezprzedmiotowy, ponieważ powódka korzystała ze
zwolnienia od opłaty od apelacji na podstawie postanowienia z dnia 10 kwietnia
2003 r. Wynikające z tego postawienia zwolnienie od kosztów sądowych nie
wygasło – wbrew przekonaniu skarżącej – z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia
28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz.
1398 ze zm.; dalej: ustawa). Przytoczona ustawa nie przewiduje bowiem takiego
skutku. Uzyskane zwolnienie od kosztów sądowych powódka mogłaby utracić – co
nie miało jednak miejsca w sprawie – jednie na skutek cofnięcia jej tego zwolnienia
(art. 110 ustawy).
Słusznie niekwestionowany w zażaleniu obowiązek opłacenia apelacji
według ustawy oznaczał natomiast konieczność uiszczenia opłaty podstawowej.
Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 2 ustawy – w wersji obowiązującej w sprawie –
opłatę podstawową należało pobrać od apelacji wnoszonej przez stronę zwolnioną
od kosztów sądowych. Jednakże apelacja, którą w takiej sytuacji wniósł adwokat
bez uiszczenia opłaty podstawowej, podlegała odrzuceniu a limine (art. 1302
§ 3
3
k.p.c.). Opłata podstawowa – jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale z dnia
10 stycznia 2007 r., III CZP 134/06 (Lex nr 207 715) – jest opłatą w wysokości
stałej w rozumieniu art. 1302
§ 3 k.p.c.
Nie podważają zaskarżonego postanowienia podnoszone przez skarżąca
okoliczności, że ustawa w pierwszym okresie stosowania budziła wątpliwości,
stopniowo wyjaśniane w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Te okoliczności mogą
natomiast nabrać znaczenia w ewentualnym postępowaniu o przywrócenie terminu
do dokonania czynności procesowej (art. 168 k.p.c.).
Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji
postanowienia (art. 39814
w zw. z art. 3941
§ 3 k.p.c.).
kg