Uzasadnienie z 5 kwietnia 2022, sygn. II Ca 1201/22

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie

z 9 marca 2022 roku

Pozwem z dnia 5 maja 2021 roku strona powodowa (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. domagała się zasądzenia od pozwanej E. R. kwoty 1.981,68 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym, tj. od dnia 11 września 2020 roku do dnia zapłaty, a to z tytułu wierzytelności wynikającej z umowy pożyczki z dnia 26 października 2019 roku i zawartej w jej wykonaniu umowy pożyczki o nr (...), na podstawie której pozwana miała otrzymać od wierzyciela pierwotnego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pożyczkę gotówkową w kwocie 1.800,00 zł. Ponadto strona powodowa wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami od daty uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Pozwana uzasadniając swoje stanowisko oświadczyła, że kwestionuje powództwo tak co do zasady, jak i co do wysokości, a nadto legitymację procesową powodowej Spółki. Pozwana podniosła, iż nie wnioskowała o udzielenie pożyczki, a zatem nie zawierała przedmiotowej umowy. Pozwana zarzuciła, iż nie otrzymywała od wierzyciela pierwotnego jakiekolwiek środków z tytułu spornej umowy pożyczki. Pozwana podniosła, iż umowa pożyczki obejmuje prowizję za jej udzielenie w rażąco wygórowanej wysokości mimo, że pożyczka miałaby zostać udzielona na krótki okres. Ponadto wskazała, iż w treści umowy przewidziane zostały nadmierne opłaty.

Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia:

W dniu 27 maja 2019 roku pozwana E. R. została zweryfikowana za pośrednictwem usługi (...). Weryfikacja została potwierdzona.

/ dowód: potwierdzenie weryfikacji (k. 19)/;

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością świadczy dla wierzyciela pierwotnego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. usługi pośrednictwa kredytowego.

Wierzyciel pierwotny zastrzegł, iż pożyczka może być udzielona wyłącznie pożyczkobiorcy, który jest osobą fizyczną i posiada pełną zdolność do czynności prawnych, a także spełnia następujące warunki: 1) zarejestrował się na Platformie (...)i utworzył Konto Użytkownika, 2) dokonał przelewu weryfikacyjnego lub dokonał weryfikacji za pomocą usługi (...), 3) złożył w sposób prawidłowy wniosek o zawarcie umowy pożyczki, który został zaakceptowany przez pożyczkodawcę, 4) przeszedł pozytywnie weryfikację oraz uzyskał pozytywną ocenę zdolności kredytowej, 5) zawarł z pożyczkodawcą umowę pożyczki na zasadach określonych w niniejszej ramowej umowie pożyczki, 6) w chwili ubiegania się o pożyczkę, pożyczkobiorca nie posiada zaległości finansowych względem pożyczkodawcy, 7) spełnia pozostałe warunki przewidziane w umowie (§ 1 pkt. 1.6 ramowej umowy pożyczki o nr (...), dalej „ramowej umowy”).

Warunkiem złożenia wniosku o zawarcie umowy pożyczki i zawarcia umowy pożyczki miało być dokonanie przez pożyczkobiorcę rejestracji na Platformie (...) oraz utworzenie Konta Użytkownika, które jest aktywne w momencie składania wniosku o zawarcie umowy pożyczki. Po poprawnym wypełnieniu Formularza Internetowego, celem weryfikacji danych podanych przez klienta oraz potwierdzenia numeru Rachunku Bankowego Klienta, Klientowi zostają przekazane za pośrednictwem Platformy (...) dane niezbędne do dokonania Przelewu Weryfikacyjnego. W celu potwierdzenia rejestracji Klient zobowiązany jest dokonać Przelewu Weryfikacyjnego na Rachunek Bankowy P., wpisując w tytule przelewu tekst zgodny z komunikatem otrzymanym drogą elektroniczną po poprawnym wypełnieniu Formularza Internetowego. W przypadku, gdy Klient posiada Rachunek Bankowym w banku nie wymienionym na Platformie (...), Pożyczkobiorca zobowiązany jest dokonać Przelewu Weryfikacyjnego zgodnie z instrukcją zamieszczoną na Platformie (...). W celu potwierdzenia rejestracji Klienta ma również możliwość dokonania weryfikacji Rachunku Bankowego za pośrednictwem usługi (...), której zasady zostały wyjaśnione na Stronie Internetowej, przy czym Klient uprzednio wyraża zgodę na przeprowadzenie weryfikacji rachunku bankowego we wskazany powyżej sposób. W przypadku weryfikacji Rachunku Bankowego za pośrednictwem Usługi (...), Pożyczkobiorca zwolniony jest z obowiązku dokonywania Przelewu Weryfikacyjnego. Po otrzymaniu przez pożyczkodawcę Przelewu Weryfikacyjnego lub po dokonaniu weryfikacji poprzez usługę (...), rejestrację uważa się za zakończoną (§ 3 pkt. 3.1., 3.6. – 3.8 ramowej umowy).

Ramowa umowa pożyczki miała zostać zawarta na podstawie wniosku pożyczkobiorcy o zawarcie ramowej umowy pożyczki w trakcie przeprowadzenia przez pożyczkobiorcę procedury założenia Konta Klienta. Dokument Ramowej Umowy Pożyczki zostaje udostępniony Pożyczkobiorcy poprzez Platformę Pożyczkową (przed zawarciem tej umowy) w trakcie procesu rejestracji na Platformie (...). Dodatkowo wzór Ramowej Umowy Pożyczki dostępny jest na Platformie (...) bez konieczności rejestracji i zakładania Konta Klienta (§ 4 pkt. 4.1 – 4.2. ramowej umowy).

Wniosek o zawarcie pierwszej umowy pożyczki zarejestrowany pożyczkobiorca może złożyć wyłącznie za pośrednictwem Formularza Internetowego, wskazując propozycję Indywidualnych Warunków Umowy, tj. kwoty pożyczki oraz terminu spłaty pożyczki. W przypadku składania wniosku o zawarcie umowy pożyczki refinansującej, pożyczkobiorca jest ponadto zobowiązany podać opis zobowiązania, które ma zostać spłacone w wykonaniu przez pożyczkodawcę umowy pożyczki refinansującej (dyspozycja spłaty). W przypadku, gdy zobowiązanie, o którym mowa w zdaniu poprzednim stanowi zobowiązanie względem innego pożyczkodawcy, z którym współpracuje pośrednik, wypełnienie danych we wniosku o zawarcie pożyczki refinansującej nastąpi automatycznie, a dane te zostaną potwierdzone przez pożyczkobiorcę. Pożyczkodawca (działając za pośrednictwem pośrednika) po przeprowadzeniu procedury weryfikacyjnej opisanej w § 6 Ramowej Umowy Pożyczki, poinformuje pożyczkobiorcę o przyznaniu lub odmowie przyznania pożyczki za pomocą komunikatu zamieszczonego na Platformie (...), drogą elektroniczną (wiadomość e-mail) lub telefonicznie (wysyłając wiadomość SMS). Po zaakceptowaniu przez pożyczkodawcę wniosku o zawarcie umowy pożyczki, pożyczkodawca (za pośrednictwem pośrednika) udostępni pożyczkobiorcy potwierdzenie zawarcia umowy pożyczki, formularz informacyjny, harmonogram oraz formularz odstąpienia, jako dokumenty widoczne po zalogowaniu się przez pożyczkobiorcę do konta użytkownika (w formie umożliwiającej zapis na komputerze pożyczkobiorcy). Dodatkowo dokumenty te pożyczkodawca (za pośrednictwem pośrednika) wyśle na adres poczty elektronicznej pożyczkobiorcy wskazany w Formularzu Rejestracyjnym, w formie plików PDF umożliwiających ich zapisanie na komputerze pożyczkobiorcy. Pożyczkodawca lub podmiot działający na zlecenie pożyczkodawcy (np. pośrednik) wypłaca pożyczkę pożyczkobiorcy, przelewając pożyczkę na rachunek bankowy pożyczkobiorcy lub wskazanych przez pożyczkobiorcę pomiotów uprawnionych względem pożyczkobiorcy (pożyczka refinansująca), od razu po wejściu w życie umowy pożyczki. Wraz z dokonaniem wspomnianego przelewu uznaje się, że pożyczkobiorca otrzymał pożyczkę. Termin zwrotu pożyczki oraz spłaty jej poszczególnych rat liczony jest od dnia, w którym pożyczkobiorca otrzymał pożyczkę zgodnie z warunkami umowy (§ 5 pkt. 5.1., 5.7. – 5.9. ramowej umowy).

Pożyczkodawca wypłaca pożyczkę pożyczkobiorcy, przelewając pożyczkę na Indywidualny Rachunek Bankowy pożyczkobiorcy lub wskazanych przez pożyczkobiorcę podmiotów uprawnionych względem pożyczkobiorcy (pożyczka refinansująca) maksymalnie do 5 dni od przyznania pożyczki. Wraz z dokonaniem wspomnianego przelewu uznaje się, że pożyczkobiorca otrzymał pożyczkę. Termin spłaty liczony jest od dnia, w którym pożyczkobiorca otrzymał pożyczkę zgodnie z warunkami umowy (§ 7 pkt. 7.3. ramowej umowy).

Z tytułu otrzymania kwoty pożyczki pożyczkobiorca jest zobowiązany do zapłaty na rzecz pożyczkodawcy prowizji w wysokości określonej w Tabeli Opłat i Prowizji stanowiącej załącznik do przedmiotowej umowy. Prowizja zwiększa sumę zadłużenia z tytułu pożyczki i spłacana jest łącznie z kwotą pożyczki w dacie spłaty (§ 8 pkt. 8.1. – 8.2. ramowej umowy).

W przypadku pożyczki refinansującej pożyczkodawca przelewa pożyczkę na rachunek podmiotu wskazanego przez pożyczkobiorcę od razu po wejściu w życie umowy pożyczki, a jednocześnie przesyła do pożyczkobiorcy informacje o wypłaceniu pożyczki refinansującej, drogą elektroniczną (wiadomość e-mail) lub telefonicznie (poprzez wiadomość SMS) (§ 11 pkt. 11.4. ramowej umowy).

Opłata za Utworzenie Konta Użytkownika wynosiła 0,01 zł, zaś prowizja przy pożyczce standardowej zawieranej na 10 dni – 14% kwoty pożyczki, na 20 dni -20% kwoty pożyczki, natomiast na 30 dni – 26%. W przypadku umowy refinansującej, przy umowie zawieranej na 14 dni, wynosiła 16% kwoty do spłaty oraz na 30 dni – 25% kwoty do spłaty.

/ dowód: ramowa umowa pożyczki nr (...) wraz z załącznikami - Tabelą Opłat i Prowizji oraz wzorem oświadczenia o odstąpieniu od umowy (k. 12 – 15)/;

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., dla którego usługi pośrednictwa kredytowego świadczyła (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. sporządziła pismo zatytułowane „umowa pożyczki o nr (...) (potwierdzenie zawarcia umowy pożyczki)”. Pismo to zostało opatrzone datą 26 października 2019 roku. Z jego treści miało wynikać, iż pomiędzy wierzycielem a pozwaną miała zostać zawarta umowa pożyczki. Całkowita kwota pożyczki wskazana w tym dokumencie opiewała na kwotę 1.800,00 zł, przy czym całkowita kwota wypłacona na rzecz pozwanej wynosiła 0,00 zł, gdyż zgodnie z pkt. 1 pisma, realizacja kwoty miała nastąpić w ciągu 5 dni i zgodnie z dyspozycja pożyczkobiorcy wypłata kwoty pożyczki miała nastąpić na rachunek bankowy należący do poprzedniego pożyczkodawcy o nr (...). Prowizja miała wynosić 450,00 zł i odpowiadała całkowitej kwocie pożyczki. Całkowita kwota do spłaty wynosiła zatem 2.250,00 zł. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania pożyczki wynosiła 1410,33%. Z przedmiotowego dokumentu wynikało, iż umowa obowiązywała do dnia 25 listopada 2019 roku, z zastrzeżeniem, że wpływ na rachunek pożyczkodawcy wszystkich należności wynikających z pisma będzie stanowić skuteczne zwolnienie pożyczkobiorcy z obowiązków i zobowiązań wynikających z pisma.

/ dowód: pismo zatytułowane „Umowa pożyczki nr (...) (k. 16)/;

(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wygenerował także formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego, mający stanowić potwierdzenie zawarcia stron umowy pożyczki o nr (...).

/ dowód: formularz informacyjny dotyczący kredytu konsumenckiego (k. 17 – 18)/;

W dniu 25 października 2019 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością otrzymała kwotę 450,00 zł z tytułu prowizji za refinansowanie pożyczki o nr (...).

Natomiast w dniu 26 września 2019 roku na rachunek o nr (...), mający należeć do pozwanej E. R. przekazano z rachunku o nr (...) kwotę 1.500,00 zł. W tytule przelewu wskazano, iż wypłata środków dotyczy pożyczki o nr (...).

/ dowód: potwierdzenie wykonania operacji (k. 20), potwierdzenie wykonania operacji (k. 21)/;

W dniu 29 maja 2020 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zawarła ze stroną powodową (...) Spółką Akcyjną umowę sprzedaży wierzytelności, której przedmiotem było przeniesienie przez sprzedającego na rzecz kupującego wierzytelności pieniężnych określonych w § 1 umowy i wykazanych w załączniku nr 1 do umowy w celu ich dalszej windykacji. Kupujący miał przyjąć te wierzytelności oraz zobowiązał się do zapłaty na rzecz sprzedającego określoną w § 2 umowy kwotę. Sprzedający oświadczył, ze w stosunku do podmiotów wymienionych w załączniku nr 1 do umowy w postaci listy wierzytelności, stanowiącym integralną część umowy oraz w wersji elektronicznej (załącznik nr 1A), przysługują mu niesporne, istniejące i wymagalne oraz nieprzedawnione wierzytelności pieniężne wynikające z udzielonych przez sprzedającego umów pożyczek.

W załączniku nr 1 do umowy z dnia 29 maja 2020 roku pod pozycją nr 163 ujęto wierzytelność przysługującą (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. względem pozwanej E. R. wynikającą z umowy o nr (...) w kwocie 1.905,34 zł.

/ dowód: umowa sprzedaży wierzytelności (k. 23 – 26), załącznik nr 1 do umowy (k. 27)/;

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty zgromadzone w toku niniejszego postępowania. W tym miejscu należy jednak podkreślić, że wydruki dotyczące ramowej umowy pożyczki oraz umowy pożyczki z dnia 26 października 2019 roku w świetle złożonych zarzutów pozwanej nie mogły zostać uznane za wykazanie faktu zawarcia umowy, albowiem w żaden inny sposób nie zostało udowodnione, że takie umowy w rzeczywistości zostały zawarte. Stanowią one więc jedynie dowód tego, jakie warunki udzielenia pożyczek oferowały dane instytucje pożyczkowe.

Ponadto, Sąd ustalając stan faktyczny, zwrócił uwagę, że przedsądowe wezwanie do zapłaty datowane na dzień 26 czerwca 2020 roku oraz pisma zawierające zawiadomienia o przelewie wierzytelności nie zostały przedłożone wraz z potwierdzeniami odbioru czy też innymi dokumentami świadczącymi o faktycznym nadaniu ich do pozwanej, a więc nie mogły stanowić dowodu tego, ze zostały pozwanej doręczone.

Podstawa prawna rozstrzygnięcia:

Powództwo strony powodowej należało w całości oddalić. Roszczenie strony powodowej nie zostało wykazane zarówno co do zasady, jak i co do wysokości.

Strona powodowa wywodziła swoje roszczenie z umowy pożyczki o nr (...) (potwierdzenia zawarcia umowy pożyczki) z dnia 26 października 2019 roku zawartej pomiędzy (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., w imieniu której usługi pośrednictwa kredytowego świadczyła (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., z pozwaną E. R.. Integralną część przedmiotowej umowy miała stanowić Ramowa Umowa Pożyczki o nr (...) października 2019 roku, zawierająca ogólne warunki umów zawieranych przez pożyczkobiorców ww. spółki.

Pozwana zajmując stanowisko w niniejszej sprawie podniosła szereg zarzutów, a w tym przede wszystkim zarzut, który dotyczył okoliczności zawarcia ww. umowy pożyczki. Pozwana stanowczo podniosła, iż nie wyrażała woli zawarcia przedmiotowej umowy pożyczki, a wobec czego nie wnioskowała o jej zawarcie. Pozwana kwestionowała także, by zaakceptowała warunki zawarte w ramowej umowie pożyczki. Ponadto ponosiła, iż strona powodowa upatrywała zasadności swojego stanowiska jedynie we wtórnikach dokumentów, które – jej zdaniem – były niewystarczające na poparcie twierdzeń powodowej Spółki. Pozwana zarzucała także, iż nie zachowano mocy dowodowej przedłożonych dokumentów, gdyż te, a zwłaszcza umowy, na które powoływała się strona powodowa, nie zawierały podpisów. Pozwana zwróciła także uwagę, iż nie otrzymała od strony powodowej żadnych środków wynikających z rzekomo zawartej przez nią umowy. Zdaniem pozwanej przed wszczęciem niniejszego postępowania nie otrzymała ona także wezwań do zapłaty. Pozwana zaprzeczyła także, iż otrzymała od wierzyciela pierwotnego dokumenty, o których mowa w art. 7 i 13 ustawy, o kredycie konsumenckim.

Podstawą materialno – prawną roszczenia strony powodowej był art. 720 k.c zgodnie, z którym Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej.

Umowa pożyczki, na którą strona powodowa się powołuje, miała zostać zawarta nie w sposób tradycyjny przy jednoczesnej obecności obu stron, lecz miała to być umowa o kredyt konsumencki zawierana na odległość. Umowa taka jest dopuszczalna zgodnie z ustawą o kredycie konsumenckim z dnia 12 maja 2011 roku (Dz.U.2019.1083) oraz zgodnie z ustawą z dnia 30 maja 2014 roku o prawach konsumenta (Dz.U.2014.827). Ustawy te stanowią, że umowa o kredyt konsumencki (przez co rozumie się m.in. umowę pożyczki) zawierana na odległość to umowa zawierana z konsumentem bez jednoczesnej obecności obu stron, przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, o której mowa w ustawie z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. z 2012 r. poz. 1225) – ustawa powyższa utraciła moc z dniem 25 grudnia 2014 roku w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 3 maja 2014 roku o prawach konsumenta (Dz.U. 2014.827).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o prawach konsumenta przez umowę zawartą na odległość umowa zawarta na odległość rozumie się umowę zawartą z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.

Zarówno ustawa o kredycie konsumenckim, jak i ustawa o prawach konsumenta przewidują szereg wymogów informacyjnych przed zawarciem umowy. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o prawach konsumenta najpóźniej w chwili wyrażenia przez konsumenta woli związania się umową przedsiębiorca jest obowiązany poinformować konsumenta w sposób jasny i zrozumiały, wskazujący na zamiar zawarcia umowy i odpowiadający rodzajowi użytego środka porozumiewania się na odległość m. in. o cenie lub wynagrodzeniu obejmujących wszystkie ich składniki, w tym o opłatach i podatkach, a w przypadku niemożności określenia dokładnej ceny lub wynagrodzenia - podstawie obliczenia ceny lub wynagrodzenia umożliwiającej konsumentowi dokonanie ich weryfikacji oraz zasadach zapłaty ceny lub wynagrodzenia oraz o kosztach oraz terminie i sposobie świadczenia usługi. Ponadto, zgodnie z ust. 3 art. 39 ustawy o prawach konsumenta przedsiębiorca jest obowiązany do przekazania konsumentowi informacji, o których mowa w ust. 1, utrwalonych na papierze lub innym trwałym nośniku dostępnym dla konsumenta, przed zawarciem umowy, a gdy umowa jest na życzenie konsumenta zawierana z zastosowaniem środka porozumiewania się na odległość, który na to nie pozwala - niezwłocznie po jej zawarciu. Dodatkowo, zgodnie z ust. 6 wskazanego artykułu obowiązek informacyjny wskazany w ustępie poprzedzającym nie dotyczy poszczególnych czynności (umów szczegółowych) wynikających z umowy (umowy ramowej).

Przenosząc powyższe przepisy prawa na grunt niniejszej sprawy należało uznać, iż w przedmiotowej sprawie strona powodowa w żaden sposób nie wykazała, by wierzyciel pierwotny udzielający pożyczki spełnił obowiązek informacyjny w stosunku do pozwanej w zakresie rzekomej ramowej umowy. W szczególności nie zostało udowodnione, że dokument w postaci umowy ramowej lub dokument w postaci formularza informacyjnego został przesłany pozwanej jako konsumentowi na papierze lub innym trwałym nośniku dostępnym dla konsumenta przed zawarciem umowy. Również brak jest dowodu świadczącego o tym, że taka umowa została dostarczona pozwanej niezwłocznie po zawarciu umowy.

Mając na uwadze przepisy kodeksu cywilnego, należy stwierdzić, że strona powodowa nie udowodniła faktu skutecznego złożenia oferty przez poprzedniego pożyczkodawcę, ani potwierdzenia umowy przez pozwaną. Z treści przedłożonego wydruku, którego przedmiotem była ramowa umowa, wynika, iż pożyczka może zostać udzielona tylko i wyłącznie z inicjatywy pożyczkobiorcy poprzez zgłoszenie wniosku. Strona powodowa nie przedstawiła jednak chociażby kopii takiego wniosku pozwanej. W tym miejscu warto podkreślić także, iż strona powodowa w żadnym razie nie wykazała, by pozwana przed zawarciem umowy, która stanowi podstawę roszczenia w niniejszej sprawie, wnioskowała o udzielenie na jej rzecz pożyczki, czy to standardowej, czy też refinansującej. Co istotne wniosek ten był konieczny do zawarcia rzekomej umowy pożyczki, gdyż jak stanowi § 4 pkt. 4.1. Ramowa umowa pożyczki miała zostać zawarta na podstawie wniosku pożyczkobiorcy o zawarcie ramowej umowy pożyczki w trakcie przeprowadzenia przez pożyczkobiorcę procedury założenia Konta Klienta. Warunkiem koniecznym było zatem uprzednie złożenie przez pozwaną wniosku. Strona powodowa nie przedłożyła żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, iż stanowi on przedmiotowy wniosek. Z całą pewnością, za taki dokument nie można uznać wydruku z systemu I..

Ponadto pozwana podnosiła, iż na żadnym z przedłożonych przez stronę powodową dokumencie nie widnieje własnoręczny, jak też kwalifikowany podpis pozwanej.

Treść art. 78 § 1 k.c. stanowi, iż do zachowania pisemnej formy czynności prawnej wystarcza złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli. Do zawarcia umowy wystarcza wymiana dokumentów obejmujących treść oświadczeń woli, z których każdy jest podpisany przez jedną ze stron, lub dokumentów, z których każdy obejmuje treść oświadczenia woli jednej ze stron i jest przez nią podpisany.

W tym stanie rzeczy należy jednak zwrócić uwagę, iż skuteczność umowy pożyczki zawartej przez Internet nie wymaga ani podpisów odręcznych, ani też podpisu kwalifikowanego — co oznacza, że wystarczającym potwierdzeniem jest wydruk dokumentu z serwisu pożyczkodawcy. Niewątpliwie jednak taka umowa wymaga potwierdzenia. Powszechnie znanym sposobem potwierdzenia umowy zawieranej na odległość jest bowiem dokonanie przelewu weryfikacyjnego.

Jak wynika z § 3 pkt. 3.6. – 3.7. ramowej umowy pożyczki, w celu potwierdzenia rejestracji Klient zobowiązany jest dokonać Przelewu Weryfikacyjnego na Rachunek Bankowy P., wpisując w tytule przelewu tekst zgodny z komunikatem otrzymanym drogą elektroniczną po poprawnym wypełnieniu Formularza Internetowego. W przypadku, gdy Klient posiada Rachunek Bankowym w banku nie wymienionym na Platformie (...), Pożyczkobiorca zobowiązany jest dokonać Przelewu Weryfikacyjnego zgodnie z instrukcją zamieszczoną na Platformie (...). W celu potwierdzenia rejestracji Klienta ma również możliwość dokonania weryfikacji Rachunku Bankowego za pośrednictwem usługi (...), której zasady zostały wyjaśnione na Stronie Internetowej, przy czym Klient uprzednio wyraża zgodę na przeprowadzenie weryfikacji rachunku bankowego we wskazany powyżej sposób. W przypadku weryfikacji Rachunku Bankowego za pośrednictwem Usługi (...), Pożyczkobiorca zwolniony jest z obowiązku dokonywania Przelewu Weryfikacyjnego.

Sąd stanął na stanowisku, iż dokument mający wykazać dokonanie weryfikacji jak na k. 19 dotyczy zarówno innego okresu, jak i innej umowy pożyczki. Z wydruku wynika bowiem, iż weryfikacja nastąpiła w dniu 27 maja 2019 roku, a zatem blisko 5 miesięcy wcześniej, niż miałaby zostać zawarta umowa pożyczki z października 2019 roku. Strona powodowa nie przedłożyła także żadnego dokumentu, z którego wynikałoby dokonanie przez pozwaną przelewu weryfikacyjnego. Strona powodowa nie przedłożyła także żadnego dowodu zwrotu tej opłaty na rachunek pozwanej.

W tym stanie rzeczy należało przyjąć, że strona powodowa nie udowodniła, że ramowa umowa została zawarta. Pozwana zaprzeczyła, aby wyraziła wolę zawarcia takiej umowy. Zaprzeczyła zarówno okoliczności wysłania wniosku o udzielenie pożyczki, jak i potwierdzenia woli zawarcia umowy.

W zgromadzonym materialne dowodowym w sprawie brak jest dowodów świadczących o wysłaniu pozwanej wskazanych dokumentów celem potwierdzenia zawarcia umowy, a pozwana zaprzecza, że taka okoliczność miała miejsce. W związku z powyższym, sam wydruk ramowej umowy bez podpisów stron oraz niczym nie poparte twierdzenia strony powodowej o jej zawarciu nie może dowodzić zawarcia wskazanej umowy wierzycielem pierwotnym a pozwaną.

Należy podkreślić, że okoliczność, iż strona powodowa nie uczestniczyła w zawarciu ramowej umowy z pozwaną, nie może prowadzić do skutku w postaci uznania przez Sąd faktu zawarcia umowy bez jakichkolwiek dowodów na poparcie tej okoliczności. Strona powodowa jako podmiot profesjonalny, uczestniczący czynnie w obrocie gospodarczym, winna liczyć się z tym, że jako cesjonariusz, w razie wytoczenia powództwa przed sądem o uzyskaną wierzytelność, będzie obowiązana spełnić warunek z art. 6 k.c. Ciężar udowodnienia, że cedent zawarł umowę z pozwanym spoczywa w przedmiotowej sprawie na stronie powodowej.

Z tych samych powodów, które Sąd powyżej wskazał odnośnie ramowej umowy pożyczki, a które dla przejrzystości uzasadnienia Sąd nie przytacza powtórnie, strona powodowa nie udowodniła, że doszło do zawarcia umowy pożyczki z dnia 26 października 2019 roku.

Dodatkowo, Sąd podkreśla, że strona powodowa nie wykazała żadnym dowodem, że zostały wypłacone jakiekolwiek środki pieniężne z tytułu rzekomej umowy pożyczki, a w tym, że kwota pożyczki spowodowała np. spłacenie zobowiązania pozwanego u osoby trzeciej (brak stosownego przelewu).

Jak wynika z pkt. 1 rzeczonej umowy, realizacja wypłata kwoty pożyczki miała nastąpić w ciągu 5 dni. Zgodnie jednak z rzekomą dyspozycją pozwanej, kwota pożyczki miała nastąpić na rachunek bankowy należący do poprzedniego pożyczkodawcy pozwanej, a to: (...). Zaś zgodnie z § 11 pkt. 11.4. w przypadku pożyczki refinansującej pożyczkodawca przelewa pożyczkę na rachunek podmiotu wskazanego przez pożyczkobiorcę od razu po wejściu w życie umowy pożyczki, a jednocześnie przesyła do pożyczkobiorcy informacje o wypłaceniu pożyczki refinansującej, drogą elektroniczną (wiadomość e-mail) lub telefonicznie (poprzez wiadomość SMS).

Na gruncie niniejszej sprawy, powodowa Spółka nie wykazała, by kwota pożyczki wynikająca z umowy pożyczki o nr (...) została przekazana na rachunek wskazany w dokumencie zatytułowanym jako „umowa pożyczki o nr (...)”. Wniosku tego nie zmienia także potwierdzenie operacji znajdujące się na k. 21, gdyż z jego daty wynika, że kwota 1.500,00 zł została przekazana na rzecz pozwanej w dniu 26 września 2019 roku, podczas gdy umowa stanowiąca podstawę roszczenia strony powodowej miała zostać zawarta w dniu 26 października 2019 toku, a zatem miesiąc później. W tytule potwierdzenia wskazano także, że wypłata środków dotyczy pożyczki o nr (...), a zatem innej aniżeli wynikającej z umowy pożyczki o nr (...). Strona powodowa nie dostarczyła także pełnego wyciągu z kont z okresu trwania rzekomej pożyczki. Nie wystarczające jest przedłożenie potwierdzenie wykonania operacji na kwotę 450,00 zł obejmujące wypłatę prowizji, która to płatność również odbiegała datą od daty zawarcia umowy, gdyż została wykonana dzień przed zawarciem rzekomej umowy. Z uwagi na to, że pozwana zaprzeczyła, aby jakiekolwiek środki zostały jej wypłacone, bądź wypłacone na rzecz spłaty innego pożyczkodawcy pozwanej, oraz z uwagi na brak dostarczenia na tę okoliczność dowodu przez stronę powodową, roszczenie należało uznać za nieudowodnione.

Z uwagi na brak udowodnienia zawarcia zarówno ramowej umowy, jak i umowy pożyczki refinansującej, należało uznać, że roszczenie strony powodowej jest bezzasadne co do zasady oraz co do wysokości.

Na marginesie, odnosząc się do zarzutów pozwanej co do przelewu wierzytelności dokonanej pomiędzy (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. a stroną powodową w dniu 29 maja 2020 roku, należy wskazać, że co do zasady umowa ta nie budzi zasadniczych wątpliwości. Także załącznik nr 1 do tej umowy pozwala na identyfikację zobowiązania. Nie oznacza to jednak, że umowa cesji sanuje braki dowodowe wymienione szczegółowo powyżej.

Dodatkowo w świetle zarzutu pozwanej co do rażącego wygórowania prowizji, należy wskazać, iż z art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim wynika, że maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu oblicza się według wzoru:

w którym poszczególne symbole oznaczają:

(...) maksymalną wysokość pozaodsetkowych kosztów kredytu,

K - całkowitą kwotę kredytu,

n - okres spłaty wyrażony w dniach,

R - liczbę dni w roku.

Pozaodsetkowe koszty kredytu w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu. Pozaodsetkowe koszty kredytu wynikające z umowy o kredyt konsumencki nie należą się w części przekraczającej maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu obliczone w sposób określony w ust. 1 lub całkowitą kwotę kredytu.

W ocenie Sądu prowizja zastrzeżona w umowie pożyczki na kwotę 450,00 zł nie przekracza maksymalnej wysokości pozaodsetkowych kosztów pożyczki, gdyż te na gruncie niniejszej sprawy mogły wynosić 493,20 zł.

W tym stanie rzeczy Sąd podzielił stanowisko pozwanej, iż strona powodowa nie wykazała dochodzonego roszczenia tak co do zasady, jak i co do wysokości. Strona powodowa nie ustosunkowała się także w żaden sposób do zarzutów pozwanej zawartych w odpowiedzi na pozew, a w szczególności nie uzupełniła materiału dowodowego, wobec czego powództwo należało oddalić w całości.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w punkcie I. sentencji wyroku.

O kosztach procesu orzeczono jak w punkcie II. sentencji wyroku na zasadzie art. 98 § 1 k.p.c. zasądzając je od strony powodowej na rzecz pozwanej, a to zgodnie z odpowiedzialnością za wynik procesu zaliczając w ich skład kwotę 900,00 zł – taryfowych kosztów zastępstwa procesowego (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie).

Sygn. akt I C 671/21/S

(...). (...):

1.  (...).

2.  (...),

3.  (...).

(...)

(...)