sygn. III CNP 78/07 13 listopada 2007 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 13 listopada 2007, sygn. III CNP 78/07

Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik odrzucono środek zaskarżenia
Przedmiot o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia stosunku najmu
Typ sprawy sprawa cywilna
Etap apelacja
Tryb posiedzenie niejawne
Data orzeczenia 13 listopada 2007
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
Sygn. akt III CNP 78/07
POSTANOWIENIE
Dnia 13 listopada 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie z powództwa M. K.
przeciwko S. P.
o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia stosunku najmu,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 listopada 2007 r.,
na skutek skargi powódki
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 7 listopada 2005 r.,
odrzuca skargę.
2
Uzasadnienie
Na skutek apelacji pozwanego S. P. od wyroku Sądu Rejonowego w K. z
dnia 4 kwietnia 2005 r. w przedmiocie ustalenia bezskuteczności wypowiedzenia
stosunku najmu, wyrokiem z dnia 7 listopada 2005 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił
zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił powództwo, zasądzając od powódki M.
K. na rzecz pozwanego zwrot kosztów postępowania za pierwszą instancję oraz za
postępowanie odwoławcze.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia, opartej wyłącznie na podstawie naruszenia prawa materialnego,
powódka powoływała się na niezgodność wyroku Sądu Okręgowego z art. 11 ust. 2
pkt 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym
zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266
z późn. zm.), a nadto z art. 42 § 1 k.c. w zw. z art. 178 § 2 k.r.o. i art. 156 k.r.o. oraz
art. 209 k.c. Pełnomocnik skarżącej wywodził, że przez wydanie orzeczenia została
wyrządzona powódce szkoda w bliżej nieokreślonej kwocie, polegająca na utracie
tytułu prawnego do lokalu i zagrożeniem eksmisją a także zobowiązaniem do
opłacania odszkodowania za zajmowany bez tytułu prawnego lokal. Nadto strona
skarżąca podnosiła, że od wyżej wymienionego wyroku nie przysługiwała skarżącej
„kasacja”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Elementy konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia, wymienione w art. 4245
§ 1 pkt 1-6 k.p.c., stanowią,
podobnie jak w przypadku skargi kasacyjnej, „cechy kreatywne” tego środka
prawnego, bez których nie można w ogóle stwierdzić, aby pismo nazwane „skargą”
w istocie nią było (postanowienie SN z dnia 27 października 2005 r., V CNP 23/05,
LEX nr 186767).
Przedmiotowa skarga nie czyni zadość wymaganiom art. 4245
§ 1 pkt 4 i 5
k.p.c. Pierwsze z tych wymagań nie zostało przez skarżącego spełnione, gdyż
skarżąca nie uprawdopodobniła wyrządzenia jej szkody przez wydanie
zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego,
uprawdopodobnienie szkody oznacza złożenie przez skarżącego oświadczenia, iż
3
szkoda wystąpiła — ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru, wraz z powołaniem się
na środki dowodowe, które zdaniem skarżącego stanowią uprawdopodobnienie
szkody (tak m.in. postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC
2006, nr 1, poz. 16). Skarżąca w sprawie niniejszej nie oznaczyła w ogóle rozmiaru
prawdopodobnej szkody, która została jej wyrządzona. Należy zresztą zwrócić
uwagę, że w prawomocnie zakończonej sprawie przedmiot rozstrzygnięcia
obejmował żądanie najemcy ustalenia dalszego istnienia stosunku prawnego
najmu, a nie zasądzenie świadczeń wynikających na tle tego stosunku. W związku
z tym trudno dostrzec jakikolwiek związek pomiędzy prawomocnym orzeczeniem
a uszczerbkiem po stronie powódki.
Gdy chodzi o wymaganie określone w art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c., stwierdzić
należy, że powódka nie wykazała, iż wzruszenie orzeczenia przy pomocy innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Od wyroku wydanego po dniu
6 marca 2005 r. stronom przysługuje, w związku z brzmieniem art. 3 ustawy z dnia
22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz
ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98),
nadzwyczajny środek zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej. Nie jest on tym
samym, co dotychczas obowiązująca kasacja. Powódka w żaden sposób nie
uzasadnia, dlaczego skarga kasacyjna od prawomocnego orzeczenia jej nie
przysługiwała, a także czy i dlaczego nie mogły być od niego wywiedzione inne
środki prawne, zwłaszcza w postaci skargi o wznowienie postępowania.
Mając na względzie powyższe, skargę o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia należało odrzucić na podstawie art. 4248
§ 1
k.p.c.
kg. Pełnomocnik skarżącej wywodził, że przez wydanie orzeczenia została
wyrządzona powódce szkoda w bliżej nieokreślonej kwocie, polegająca na utracie
tytułu prawnego do lokalu i zagrożeniem eksmisją a także zobowiązaniem do
opłacania odszkodowania za zajmowany bez tytułu prawnego lokal. Nadto strona
skarżąca podnosiła, że od wyżej wymienionego wyroku nie przysługiwała skarżącej
„kasacja”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Elementy konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia, wymienione w art. 4245
§ 1 pkt 1-6 k.p.c., stanowią,
podobnie jak w przypadku skargi kasacyjnej, „cechy kreatywne” tego środka
prawnego, bez których nie można w ogóle stwierdzić, aby pismo nazwane „skargą”
w istocie nią było (postanowienie SN z dnia 27 października 2005 r., V CNP 23/05,
LEX nr 186767).
Przedmiotowa skarga nie czyni zadość wymaganiom art. 4245
§ 1 pkt 4 i 5
k.p.c. Pierwsze z tych wymagań nie zostało przez skarżącego spełnione, gdyż
skarżąca nie uprawdopodobniła wyrządzenia jej szkody przez wydanie
zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego,
uprawdopodobnienie szkody oznacza złożenie przez skarżącego oświadczenia, iż
3
szkoda wystąpiła — ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru, wraz z powołaniem się
na środki dowodowe, które zdaniem skarżącego stanowią uprawdopodobnienie
szkody (tak m.in. postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC
2006, nr 1, poz. 16). Skarżąca w sprawie niniejszej nie oznaczyła w ogóle rozmiaru
prawdopodobnej szkody, która została jej wyrządzona. Należy zresztą zwrócić
uwagę, że w prawomocnie zakończonej sprawie przedmiot rozstrzygnięcia
obejmował żądanie najemcy ustalenia dalszego istnienia stosunku prawnego
najmu, a nie zasądzenie świadczeń wynikających na tle tego stosunku. W związku
z tym trudno dostrzec jakikolwiek związek pomiędzy prawomocnym orzeczeniem
a uszczerbkiem po stronie powódki.
Gdy chodzi o wymaganie określone w art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c., stwierdzić
należy, że powódka nie wykazała, iż wzruszenie orzeczenia przy pomocy innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Od wyroku wydanego po dniu
6 marca 2005 r. stronom przysługuje, w związku z brzmieniem art. 3 ustawy z dnia
22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz
ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98),
nadzwyczajny środek zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej. Nie jest on tym
samym, co dotychczas obowiązująca kasacja. Powódka w żaden sposób nie
uzasadnia, dlaczego skarga kasacyjna od prawomocnego orzeczenia jej nie
przysługiwała, a także czy i dlaczego nie mogły być od niego wywiedzione inne
środki prawne, zwłaszcza w postaci skargi o wznowienie postępowania.
Mając na względzie powyższe, skargę o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia należało odrzucić na podstawie art. 4248
§ 1
k.p.c.
kg