Postanowienie SN z 23 listopada 2007, sygn. IV CZ 90/07
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Przedmiot
o zapłatę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga o wznowienie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
odszkodowanie
Role w sprawie
powód
przedstawiciel ustawowy dziecka
Data orzeczenia
23 listopada 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Jan Górowski
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 23 listopada 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jan Górowski (przewodniczący)
SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)
SSN Zbigniew Strus
ze skargi powoda
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem
Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 18 sierpnia 2006 r., w sprawie z powództwa W. G.
przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu w B.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 23 listopada 2007 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 9 sierpnia 2007 r.,
1. oddala zażalenie,
2. nie obciąża powoda kosztami postępowania.
Uzasadnienie
2
Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę
powoda W. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem
tego Sądu z dnia 18 sierpnia 2006 r., wydanym w sprawie przeciwko Skarbowi
Państwa – Sądowi Rejonowemu w B. o odszkodowanie, stwierdzając, że została
ona wniesiona po upływie przepisanego terminu. Powód oparł skargę na podstawie
przewidzianej w art. 401 pkt 2 k.p.c., wobec czego powinna być ona wniesiona w
terminie trzymiesięcznym od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej
organ lub przedstawiciel ustawowy (art. 407 § 1 k.p.c.). Powód twierdził, że o
wyroku Sądu Apelacyjnego dowiedział się w dniu 5 października 2006 r., a w dniu
14 października udało mu się skontaktować z pełnomocnikiem. Skarga o
wznowienie została natomiast złożona dopiero w dniu 14 maja 2007 r. W tej
sytuacji skarga ta – zgodnie z art. 410 § 1 k.p.c. – ulegała odrzuceniu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie powód zarzucił, że Sąd Apelacyjny
błędnie zinterpretował uzasadnienie skargi i w konsekwencji błędnie przyjął, iż
dowiedział się on o wyroku już w dniu 5 października 2006 r. W uzasadnieniu była
bowiem mowa o tym, że w dniu 5 października 2006 r. dowiedział się jedynie
o rozstrzygnięciu Sądu rozpoznającego jego apelację, a w dniu 14 października
2006 r. skontaktował się ze swoim pełnomocnikiem. Podniósł ponadto, że jego
pełnomocnik w okresie od 30 czerwca do 21 sierpnia 2006 r. korzystał ze
zwolnienia lekarskiego, następnie od dnia 21 sierpnia 2006 r. przebywał w szpitalu
i dopiero z dniem 28 maja 2007 r. odzyskał zdolność do wykonywania czynności
zawodowych. W konkluzji żalący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Argumenty przytoczone w zażaleniu nie uzasadniają wniosku o uchylenie
zaskarżonego postanowienia.
W skardze o wznowienie postępowania żalący, powołując się na podstawę
z art. 401 pkt 2 k.p.c., twierdził, że w toku postępowania przed Sądem Apelacyjnym
nie był należycie reprezentowany, nie otrzymał bowiem zawiadomienia o rozprawie
3
ani odpowiedzi na apelację, a ustanowiony przez niego pełnomocnik procesowy nie
uczestniczył w rozprawie apelacyjnej.
Zgodnie z art. 407 k.p.c., początek biegu terminu do wniesienia skargi
o wznowienie postępowania zależy od podstawy wznowienia. Jeżeli podstawę tę
stanowi brak należytej reprezentacji, termin do wniesienia skargi biegnie od dnia,
w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy.
Trzeba podkreślić, że termin, o którym mowa, biegnie od „dowiedzenia się
o wyroku”, a nie od „dowiedzenia się o treści wyroku”. Wystarczające jest zatem,
aby strona dowiedziała się o wydaniu wyroku, nie jest natomiast konieczne, aby
dowiedziała się o jego treści, a tym bardziej o treści jego uzasadnienia (zob.
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 lutego 1999 r., II CKN 645/98,
niepubl., z dnia 12 kwietnia 2000 r., IV CKN 2/00, OSNC 2000, nr 10, poz. 192
i z dnia 6 stycznia 2006 r., III PZ 12/05, OSNP 2006, nr 23-24, poz. 362). Skoro
żalący – co bezsporne – dowiedział się o wydaniu zaskarżonego wyroku w dniu
5 października 2006 r., bieg trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi
o wznowienie należało liczyć od tej daty. Oceny tej nie zmienia przy tym
okoliczność, że w okresie od 30 czerwca 2006 r. do 27 maja 2007 r. ustanowiony
przez żalącego pełnomocnik procesowy w osobie radcy prawnego K. I. był
niezdolny do wykonywania czynności zawodowych.
Trzeba zauważyć, że wniesiona przez żalącego skarga o wznowienie
postępowania ulegała odrzuceniu także z tej przyczyny, że nie została oparta na
ustawowej podstawie wznowienia (art. 410 § 1 k.p.c.). Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy
w postanowieniu z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99, sformułowanie
podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401-404 k.p.c. nie
oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej
uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi (zob. OSNP 2001,
nr 4, poz. 133). Żalący powoływał się na brak należytej reprezentacji spowodowany
tym, że nie uczestniczył w rozprawie przez Sądem Apelacyjnym ani nie był na niej
reprezentowany przez swojego pełnomocnika procesowego. W orzecznictwie Sądu
Najwyższego utrwalony jest natomiast pogląd, że nienależyta reprezentacja jako
podstawa wznowienia postępowania nie dotyczy sposobu zastępowania strony
przez pełnomocnika procesowego. Działanie pełnomocnika pociąga za sobą
4
skutki bezpośrednio dla reprezentowanego, dlatego ewentualne zaniedbania
pełnomocnika procesowego strony nie mogą być uznane za podstawę wznowienia
w rozumieniu art. 401 pkt 2 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia
9 czerwca 2000 r., I PKN 277/00, OSNP 2002, nr 1, poz. 15; z dnia 12 października
2001 r., III AO 32/01, OSNP 2002, nr 18, poz. 449; z dnia 26 marca 2003 r., II CZ
26/03, OSNC 2004, nr 6, poz. 95; z dnia 9 sierpnia 2005 r., IV CK 57/05, niepubl.;
z dnia 24 lutego 2006 r., II CZ 1/06, niepubl. i z dnia 8 czerwca 2006 r., II CZ 36/06,
niepubl.).
Z przytoczonych wyżej powodów Sąd Najwyższy na zasadzie art. 39814
w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych
podstaw, z tym że ze względu na sytuację materialną żalącego postanowił
o kosztach postępowania zażaleniowego po myśli art. 102 w związku z art. 39821
,
art. 391 § 1 oraz art. 3941
§ 3 k.p.c.
kg. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia
9 czerwca 2000 r., I PKN 277/00, OSNP 2002, nr 1, poz. 15; z dnia 12 października
2001 r., III AO 32/01, OSNP 2002, nr 18, poz. 449; z dnia 26 marca 2003 r., II CZ
26/03, OSNC 2004, nr 6, poz. 95; z dnia 9 sierpnia 2005 r., IV CK 57/05, niepubl.;
z dnia 24 lutego 2006 r., II CZ 1/06, niepubl. i z dnia 8 czerwca 2006 r., II CZ 36/06,
niepubl.).
Z przytoczonych wyżej powodów Sąd Najwyższy na zasadzie art. 39814
w związku z art. 3941
§ 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych
podstaw, z tym że ze względu na sytuację materialną żalącego postanowił
o kosztach postępowania zażaleniowego po myśli art. 102 w związku z art. 39821
,
art. 391 § 1 oraz art. 3941
§ 3 k.p.c.
kg