Postanowienie SN z 7 grudnia 2007, sygn. III CO 18/07
Data orzeczenia
7 grudnia 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 7 grudnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie z wniosku V. S.A.
przeciwko I. limited w M.
o zawezwanie do próby ugodowej,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2007 r.,
na skutek postanowienia Sądu Rejonowego w K.
z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt [...],
odmawia oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy.
2
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 października 2007 r. Sąd Rejonowy w K. zwrócił się
do Sądu Najwyższego o oznaczenie w trybie art. 45 k.p.c. właściwego miejscowo
sądu, do którego należy skierować sprawę z wniosku V. Spółki Akcyjnej przeciwko I.
Limited w M. o zawezwanie do próby ugodowej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek podlega oddaleniu. Jurysdykcja krajowa sądów polskich opiera się
w sprawie niniejszej jedynie na art. 1103 pkt 3 k.p.c., a zatem na okoliczności,
że wykonanie umowy zawartej pomiędzy stronami ma nastąpić w Polsce.
Potrzeba oznaczenia sądu właściwego nie istnieje, albowiem zgodnie z art. 45
k.c. powstaje ona jedynie wówczas, gdy nie można na podstawie okoliczności
sprawy ustalić właściwości sądu „w myśl przepisów kodeksu”. Wystarczające jest
zatem obowiązywanie jakiejkolwiek normy mogącej (nawet nie w sposób
bezwzględny) statuować właściwość miejscową sądu polskiego. Taką normą jest art.
34 zd. pierwsze k.p.c., zgodnie z którym powództwo o ustalenie istnienia umowy,
o jej wykonanie, rozwiązanie lub unieważnienie, jak też o odszkodowanie z powodu
niewykonania lub nienależytego wykonania umowy wytoczyć można przed sąd
miejsca jej wykonania.
Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 listopada 1991 r., II CO
16/91 (OSNC 1993 nr 3, poz. 40), z uwzględnieniem przepisu art. 454 § 1 i 2 k.c.,
pojęcie „miejsca wykonania umowy”, przy dochodzeniu roszczeń o spełnienie
świadczenia pieniężnego, należy zasadniczo rozumieć jako miejsce zamieszkania
lub siedziby wierzyciela. Z tego względu należy przyjąć, że skoro wnioskodawca ma,
jak twierdzi, roszczenie do zawezwanego o zwrot świadczenia pieniężnego,
spełnionego w wykonaniu zobowiązania, które wygasło na skutek wykonania prawa
odstąpienia, to w sprawie istnieje możliwość oznaczenia sądu właściwego bez
potrzeby wydania przez Sąd Najwyższy postanowienia w tym przedmiocie.
Mając na względzie powyższe, wniosek na podstawie art. 45 a contrario k.p.c.
należało oddalić.