Postanowienie SN z 18 stycznia 2008, sygn. I CNP 114/07
Data orzeczenia
18 stycznia 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział I
Przewodniczący
SSN Iwona Koper
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 18 stycznia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Iwona Koper
w sprawie ze skargi Zakładów Przemysłu Cukierniczego „M.(...)” S.A. w R. obecnie w W.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu
Apelacyjnego z dnia 7 marca 2007r., sygn. akt I ACz (…), wydanego w sprawie z
powództwa W. P.
przeciwko Zakładom Przemysłu Cukierniczego „M.(...)” S.A. z siedzibą w R., obecnie w
W.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2008 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 marca 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie
pozwanego Zakładu Przemysłu Cukierniczego „M.(...)” S.A. w R. na postanowienie Sądu
Okręgowego w W. z dnia 8 stycznia 2007 r., którym Sąd ten odrzucił sprzeciw
pozwanego od wydanego w dniu 10 października 2006 r. w postępowaniu
upominawczym nakazu zapłaty.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem tego postanowienia powód
zarzucił, że Sąd Apelacyjny błędnie i z naruszeniem art. 503 § 1, 504 § 1, 130 § 1 k.p.c.
i art. 45 Konstytucji przyjął, iż jego sprzeciw wniesiony został po upływie terminu i
podlegał odrzuceniu na podstawie art. 504 § 1 k.p.c. Wnosił o stwierdzenie niezgodności
z wymienionymi przepisami zaskarżonego postanowienia. Podał, że na skutek wydania
przez Sąd Apelacyjny niezgodnego z prawem postanowienia poniósł szkodę musiał
2
bowiem zapłacić powodowi kwotę 126.299,53 zł w wykonaniu nakazu zapłaty z dnia 10
października 2006 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241
§ 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego
postępowanie w sprawie, gdy na skutek jego wydania stronie została wyrządzona
szkoda. Zaskarżone w sprawie niniejszej postanowienie wydane zostało przez Sąd
drugiej instancji i zakończyło postępowanie w sprawie, lecz jego wydanie (tak jak i
wydanie przez Sąd Okręgowy orzeczenia o odrzuceniu sprzeciwu pozwanego) nie
wyrządziło skarżącemu twierdzonej szkody.
Odrzucenie sprzeciwu spowodowało jedynie to, że pozwany utracił możliwość
zaskarżenia nakazu zapłaty, a droga do dalszego rozpoznania sprawy została, co do
zasady, definitywnie zamknięta. Nakaz zapłaty stał się prawomocny i w niniejszym
postępowaniu ze skargi nie jest dopuszczalne badanie jego prawidłowości. Weryfikacja
przyjętego przez powoda założenia, że w razie utraty przez nakaz zapłaty mocy w
następstwie skutecznego wniesienia sprzeciwu i po merytorycznym rozpoznaniu sprawy
skarżący nie poniósłby szkody odpowiadającej należności zapłaconej powodowi na
podstawie nakazu nie jest więc możliwa w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Nie jest rolą Sądu Najwyższego
rozstrzyganie, jakie orzeczenie należało wydać, gdyby sprzeciw pozwanego został
skutecznie wniesiony. Jedynie zaskarżenie nakazu w drodze skargi o stwierdzenie jego
niezgodności z prawem umożliwiłoby dokonanie oceny jego prawidłowości. Skarżący
musiałby jednak wykazać, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 4241
§ 2 k.p.c.
W tym ujęciu szkody jej źródło stanowi nakaz zapłaty, a więc leży ona poza
normalnym związkiem przyczynowym z zaskarżonym postanowieniem. Z tej przyczyny,
niezależnie od ewentualnej niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia (co
zresztą w sprawie nie zachodzi) skarga jest niedopuszczalna.
O odrzuceniu skargi Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c.