Wyrok z 1 kwietnia 2016, sygn. IV K 73/16

WYROK ŁĄCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 kwietnia 2016 roku

Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie w Wydziale IV Karnym

w składzie:

Przewodniczący: SSR Artur Witek

Protokolant: Mariusz Zając

w obecności prokuratora Prokuratury Rejonowej Szczecin - Śródmieście w Szczecinie Elżbiety Muniak

po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2016 roku sprawy

M. B.

urodz. (...) w P., syna E. i T. z domu M.

skazanego prawomocnymi wyrokami:

1.  łącznym Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 29 września 2015 roku, sygn. akt VI K 299/15 na karę łączną 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności,

2.  Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie z dnia 26 listopada 2015 roku, sygn. akt IV K 577/15 na karę łączną 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności,

I.  na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k., art. 86 § 1 k.k. łączy kary łączne pozbawienia wolności wymierzone wyrokami Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 29 września 2015 roku, sygn. akt VI K 299/15 oraz Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie z dnia 26 listopada 2015 roku, sygn. akt IV K 577/15 i orzeka wobec M. B. karę łączną 5 (pięciu) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności.

II.  Na podstawie art. 577 k.p.k. zalicza skazanemu na poczet orzeczonej kary łącznej okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w dniu 14 stycznia 2014 roku, od dnia 17 maja 2014 roku do dnia 19 maja 2014 roku oraz w dniu 28 sierpnia 2014 roku.

III.  Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia skazanego M. B. od zapłaty wydatków poniesionych przez Skarb Państwa.

IV.  Na podstawie § 11 ust. 5, § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. F. kwotę 240 (dwustu czterdziestu) złotych, tytułem kosztów zastępstwa prawnego z urzędu.

SSR Artur Witek

Sygn. akt IV K 73/16

UZASADNIENIE

M. B. został skazany prawomocnymi wyrokami:

3.  łącznym Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 29 września 2015 roku, sygn. akt VI K 299/15 za ciągi przestępstw z art. 279 § 1 k.k. popełnionych w okresach od dnia 20 września 2013 roku do dnia 19 listopada 2014 roku na karę łączną 5 lat pozbawienia wolności,

4.  Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie z dnia 26 listopada 2015 roku, sygn. akt IV K 577/15 za ciąg przestępstw z art. 279 § 1 k.k. popełnionych w okresie od listopada 2013 roku do dnia 17 maja 2014 roku na karę roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.

Dowody: - odpis wyroku Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie

z dnia 26 listopada 2015, sygn. akt IV K 577/15 – k. 15-17,

- odpis wyroku Sądu Rejonowego Szczecin Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 29 września 2015 roku, sygn. akt VI K 299/15 – k. 32,

- dane o karalności – k. 23-25.

M. B. urodził się w (...) roku. Jest kawalerem. Nie posiada dzieci. Od 1985 roku został dziewiętnastokrotnie skazany za przestępstwa, w tym cztery razy wyrokami łącznymi. Aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności. W trakcie pobytu w jednostce penitencjarnej zachowuje się regulaminowo wobec przełożonych. W grupie współosadzonych zazwyczaj funkcjonuje właściwie, choć bywał także uczestnikiem konfliktów. Skazany w sytuacjach dla siebie niekorzystnych reaguje autoagresją, w związku z czym został dwukrotnie ukarany za dokonanie samouszkodzeń. Ostatni raz miało to miejsce w dniu 29 maja 2015 roku. M. B. nie był nagradzany regulaminowo. Nie deklaruje przynależności do podkultury przestępczej. Nie jest zainteresowany podjęciem zatrudnienia. Karę odbywa w systemie zwykłym. Pomimo motywowania do realizacji programu oddziaływania, nie wyraził na to zgody. Skazany wypowiada się krytycznie na temat dotychczasowego trybu życia i popełnionych czynów.

Dowody: - opinia o skazanym – k. 29.

- dane o karalności – k. 23-25.

Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o zgromadzone dokumenty w postaci odpisów orzeczeń sądowych, danych o karalności i opinii o skazanym. Zostały one uznane za wiarygodne, bowiem sporządziły je uprawnione osoby w odpowiedniej formie. Strony nie kwestionowały ich treści.

Sąd na podstawie treści pisma Dyrektora Zakładu Karnego w Goleniowie wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego wobec M. B..

W sprawie, w oparciu o dyspozycję art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 20 marca 2015 r.), zastosowanie znalazły przepisy obowiązujące od dnia 1 lipca 2015 roku, ponieważ po wskazanej dacie uprawomocniły się orzeczenia kończące oba analizowane postępowania. Zgodnie zatem z obecnym brzmieniem przepisów art. 85 § 1 i 2 k.k., art. 86 § 1 k.k., art. 87 k.k. kara łączna obejmuje kary i kary łączne tego samego rodzaju oraz pozbawienia wolności i ograniczenia wolności, które podlegają wykonaniu. Jest ona orzekana w granicach od najwyższej kary wymierzonej za poszczególne czyny do ich sumy.

Aktualnie wykonaniu wobec M. B. podlegają tożsame sankcje pozbawienia wolności zastosowane wyrokami łącznym Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 29 września 2015 roku, sygn. akt VI K 299/15 w wymiarze 5 lat oraz Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie z dnia 26 listopada 2015 roku, sygn. akt IV K 577/15 w wymiarze 1 roku i 8 miesięcy. Ich wysokość dała podstawy do określenia granic kary łącznej od 5 lat do 6 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd wyznaczył ją na poziomie 5 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności ze względu z jednej strony na dopuszczenie się przez skazanego dużej liczby, tj. czterdziestu ośmiu, bezprawnych zachowań, z drugiej zaś fakt naruszenia nimi jednego dobra prawnie chronionego w postaci mienia w okresie nieznacznie przekraczającym rok. M. B. okazał się sprawcą niepoprawnym, który pomimo stosowanych wobec niego licznych sankcji od 1985 roku, dopuszczał się kolejnych czynów zabronionych.

Wpływ na wysokość orzeczonej kary łącznej miała także postawa skazanego po zakończeniu analizowanych spraw, w tym podczas pobytu w jednostce penitencjarnej. Na jego korzyść przemawiało poprawne funkcjonowanie w warunkach izolacji więziennej i krytyczny stosunek wobec dotychczasowego trybu życia. Odmiennie oceniona została dwukrotna karalność dyscyplinarna. Powyższy fakt oraz niepełne zaangażowanie M. B. w proces resocjalizacji, przejawiające się brakiem zainteresowania zmianą systemu odbywania kary na programowego oddziaływania, wykluczają uznanie go za zakończony. Znaczniejsze zmniejszenie wymiaru kary łącznej byłoby także sprzeczne z wymogami w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Biorąc pod uwagę dopuszczenie się przez wnioskodawcę kilkudziesięciu przestępstw, stanowiących elementy ciągów, a także wielokrotną jego karalność, którą należy rozpatrywać jako szczególnie negatywny czynnik prognostyczny, Sąd doszedł do przekonania o braku przesłanek do poprzestania jedynie na konieczności wykonania sankcji zbliżonej do jednej kary łącznej.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami zaliczono na poczet orzeczonej kary okresy rzeczywistego pozbawienia wolności skazanego. Został on także zwolniony od ponoszenia należnych Skarbowi Państwa kosztów, bowiem ich uregulowanie byłoby dla niego zbyt uciążliwe z uwagi na pobyt w zakładzie karnym, ograniczający możliwość podjęcia pracy zarobkowej oraz brak źródeł dochodów i wartościowych przedmiotów majątkowych, gwarantujących ściągnięcie wierzytelności. Sąd przyznał nadto na rzecz obrońcy koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu, ponieważ zgodnie z treścią oświadczenia złożonego na rozprawie, nie zostały uiszczone w żadnej części.

SSR Artur Witek