Wyrok z 4 kwietnia 2016, sygn. XI W 2897/15

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 4 kwietnia 2016 roku

Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie, XI Wydział Karny

w składzie:

Przewodniczący: SSR Anna Gurtowska

Protokolant: Karolina Szczęsna

przy udziale oskarżyciela posiłkowego K. K.

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2016 roku sprawy:

S. T. syna J. i M., urodzonego (...) w W.

obwinionego o to, że w dniu 06 kwietnia 2014 roku o godzinie 23:22 na ulicy (...) w W., kierując pojazdem marki F. o numerze rejestracyjnym (...) nie zastosował się do ograniczenia prędkości określonego znakiem drogowym B‑33 „ograniczenie prędkości do 50 km/h” i przekroczył dozwoloną prędkość o 27 km/h, co zostało zarejestrowane za pomocą urządzenia do pomiaru prędkości MultaRadar CD, to jest o wykroczenie z art. 92a kw

o r z e k a

I.  obwinionego S. T. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, stanowiącego wykroczenie z art. 92a kw i za to na podstawie art. 92a kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych,

II.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (stu) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz kwotę 30 (trzydziestu) złotych tytułem opłaty.

Sygn. akt XI W 2897/15

UZASADNIENIE

Na podstawie całokształtu materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 6 kwietnia 2014 roku o godzinie 23:22 ulicą (...), na wysokości numeru 51, w W. S. T. prowadził samochód osobowy marki F. o numerze rejestracyjnym (...) z prędkością 77 kilometrów na godzinę. Dopuszczalna prędkość na tym odcinku drogi, wyrażona znakiem B-33, wynosiła 50 kilometrów na godzinę.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: notatki urzędowej (k. 1-3, 23, 24), zdjęcia (k. 4), świadectwa legalizacji pionowej (k. 5), wezwania z zpo (k. 6-7, 10-11), oświadczenia (k. 8), wezwania (k. 14), pisma z załącznikiem (k. 17-18, 47-48, 59-61), informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego (k. 46), informacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisu w ruchu drogowym (k. 49).

W toku czynności wyjaśniających obwiniony nadesłał pisemne wyjaśnienia, w których wskazał, iż nie mógł popełnić zarzucanego wykroczenia, ponieważ w kwietniu 2014 roku przebywał poza granicami kraju. Podniósł również, iż pojazd marki F. o numerze rejestracyjnym (...) był formalnie zarejestrowany na P. G., lecz pozostawał do dyspozycji innych osób tj. członków rodziny.

Sąd zważył, co następuje:

Zgromadzony materiał dowodowy w postaci notatek urzędowych (k. 1-3, 23, 24), zdjęcia (k. 4), świadectwa legalizacji pionowej (k. 5), wezwań z zpo (k. 6-7, 10-11), oświadczenia (k. 8), wezwania (k. 14), pism z załącznikami (k. 17-18, 47-48, 59-61), informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego (k. 46) oraz informacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisu w ruchu drogowym (k. 49) Sąd uznał w całości za wiarygodny. Dokumenty i notatki te zostały sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania, w odpowiedniej formie przez uprawnione podmioty. Z tych względów Sąd oparł się na nich przy ustalaniu stanu faktycznego.

Zestawienie pisemnych wyjaśnień obwinionego ze wskazanymi powyżej dowodowymi prowadzi do wniosku, iż wyjaśnienia obwinionego S. T. nie zasługują na wiarę, w szczególności w zakresie w jakim obwiniony przeczy jakoby to on prowadził samochód marki F. w dniu 6 kwietnia 2014 roku. Porównanie zdjęcia zarejestrowanego urządzeniem do pomiaru prędkości ze zdjęciem obwinionego dołączonym do wniosku o wydanie dowodu osobistego prowadzi do konkluzji, iż osobą zarejestrowaną przez urządzenie jest obwiniony. Ponadto właściciel pojazdu P. G., wskazał obwinionego S. T. jak osobę, której powierzył pojazd do kierowania w dniu popełnienia wykroczenia.

S. T. został obwiniony o to, że w dniu 06 kwietnia 2014 roku o godzinie 23:22 na ulicy (...) w W., kierując pojazdem marki F. o numerze rejestracyjnym (...) nie zastosował się do ograniczenia prędkości określonego znakiem drogowym B‑33 „ograniczenie prędkości do 50 km/h” i przekroczył dozwoloną prędkość o 27 km/h, co zostało zarejestrowane za pomocą urządzenia do pomiaru prędkości MultaRadar CD, to jest o popełnienie wykroczenia z art. 92a kw.

Zgodnie z art. 92a § 1 kw - zachowanie sprawcze polega na niestosowaniu się do ograniczenia prędkości. Niestosowanie się polega na niepodporządkowaniu się ograniczeniom prędkości, w którego rezultacie dochodzi do przekroczenia dopuszczalnych granic. Nie ulega wątpliwości, iż certyfikowane urządzenie samoczynnie rejestrujące pomiar prędkości wykonało zdjęcie pojazdu marki F. o numerze rejestracyjnym (...), którego kierujący przekroczył dozwoloną prędkość o 27 km/h, nie dostosowując się do znaku drogowego B-33 - ograniczenie prędkości do 50 km/h. Na sprawstwo obwinionego wskazuje oświadczenie właściciela pojazdu P. G., który podał, iż powierzył pojazd do kierowania w dniu 6 kwietnia 2014 roku S. T.. Sąd dokonał również porównania zdjęcia zarejestrowanego urządzeniem do pomiaru prędkości ze zdjęciem obwinionego na wniosku o wydanie dowodu osobistego. Sąd nie miał wątpliwości, iż na zdjęciu wykonanym przez urządzenie rejestrujące utrwalony został wizerunek S. T..

Ustaliwszy, iż S. T. popełnił wykroczenie, Sąd był zobowiązany rozważyć, jaką podjąć w związku z tym reakcję. Przeanalizowawszy całość materiałów i okoliczności sprawy, Sąd na podstawie art. 92a kw wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 300 złotych. Sąd wnikliwie analizował zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe czynu, aby wymiar kary spełnił poczucie społecznej sprawiedliwości kary, był adekwatny do stopnia winy obwinionego i osiągnął cele zapobiegawcze i wychowawcze.

Przy wymiarze kary Sąd uwzględnił stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu Sąd wziął zaś pod uwagę, iż przedmiotem ochrony art. 92a kw jest porządek i bezpieczeństwo ruchu drogowego zagrożone przez niedostosowanie się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym. W tym przypadku porządek ruchu drogowego jest zabezpieczony przez przestrzeganie dozwolonej prędkości poruszania się pojazdu, co niewątpliwie przekłada się na bezpieczeństwo ruchu drogowego, w tym bezpieczeństwo podmiotów w nim uczestniczących. Nie ulega zaś żadnej wątpliwości, iż obwiniony nie dostosował się do obowiązującego go nakazu jazdy z prędkością dopuszczalną pięćdziesięciu kilometrów na godzinę, stwierdzona bowiem prędkość pojazdu obwinionego wynosiła siedemdziesiąt siedem kilometrów na godzinę. Obwiniony zlekceważył znak ograniczający prędkość. Należy zaś mieć na uwadze, iż zmniejszenie ogólnie dopuszczalnej prędkości na terenie zabudowanym bądź po za nim, za pomocą znaków drogowych, następuje jeżeli warunki bezpieczeństwa ruchu na drodze lub jej odcinku za tym przemawiają, to jest w przypadkach gdy w inny sposób bezpieczeństwo ruchu na danym odcinku nie zostanie zapewnione. Reasumując, w ocenie Sądu, kara grzywny wymierzona obwinionemu jest adekwatna do stopnia winy i uwzględnia stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez obwinionego wykroczenia. Nadto prowadzi do osiągnięcia celów zapobiegawczych i wychowawczych kary.

Przy wymiarze grzywny, Sąd kierował się przesłankami przewidzianymi w art. 24 § 3 kw zgodnie, z którymi wymierzając grzywnę bierze się pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż grzywna w wysokości 300 złotych jest adekwatna i nie przekracza możliwości finansowych obwinionego.

Sąd na podstawie art. 118 § 1 kpw w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia, zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania, a nadto zgodnie z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych opłatę w wysokości 30 złotych. Sąd doszedł do wniosku, że uiszczenie kosztów - w łącznej wysokości 130 złotych - nie będzie dla obwinionego zbyt uciążliwe.

Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji wyroku.

ZARZĄDZENIE

Odpis wyroku z uzasadnieniem proszę doręczyć obwinionemu z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka odwoławczego.