Postanowienie SN z 27 marca 2008, sygn. II CNP 11/08
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Przedmiot
o zapłatę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
prokurator
uczestnik postępowania
uczestnik
Data orzeczenia
27 marca 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Stanisław Dąbrowski
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 27 marca 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Stanisław Dąbrowski
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 marca 2008 r.
skargi W. S. i S. S.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty Sądu
Okręgowego w S. z dnia 6 kwietnia 2004 r., sygn. akt I Nc (…)
wydanego w postępowaniu upominawczym
w sprawie z powództwa B. W.
przeciwko W. S. i S. S.
o zapłatę,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Pozwani W. i S. S. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem nakazu
zapłaty wydanego przez Sąd Okręgowy w S. w dniu 6 kwietnia 2004 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W myśl art. 871
§ 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje
obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Przymus
adwokacko-radcowski jest wyłączony jedynie w postępowaniu o zwolnienie od kosztów
sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej
organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator,
notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej
organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca
Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871
§ 2 k.p.c.), a ponadto gdy zastępstwo
procesowe Skarbu Państwa jest wykonywane przez Prokuratorię Generalną Skarbu
Państwa (art. 871
§ 3 k.p.c.). Przymus adwokacko-radcowski obowiązuje w każdym
2
postępowaniu, z wyjątkiem wymienionych postępowań wpadkowych, w tym również w
postępowaniu wywołanym skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia. Przedmiotowa skarga sporządzona i wniesiona została
osobiście przez uczestników postępowania, a zatem bez zachowania przymusu
adwokacko-radcowskiego. Niezależnie od powyższego skarga jest niedopuszczalna z
tego względu, że dotyczy orzeczenia zapadłego przez dniem 1 września 2004 r. tj. przed
wejściem w życie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny
oraz niektórych innych ustaw nowelizującą księgę trzecią tytuł VI Kodeksu cywilnego w
zakresie odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z
prawem działania lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej i ustanawiającą
przewidziane w art. 4171
§ 2 k.c. „właściwe postępowanie”. Stanowisko takie znalazło
wyraz w uchwale składu siedmiu sędziów SN z dnia 26 października 2005 r., mającej
moc zasady prawnej (III BZP 1/05, OSNC 2006, nr 5, poz. 78). Z tego względu Sąd
Najwyższy odrzucił skargę jako niedopuszczalną (art. 4248
§ 1 k.p.c.)..). Przymus adwokacko-radcowski obowiązuje w każdym
2
postępowaniu, z wyjątkiem wymienionych postępowań wpadkowych, w tym również w
postępowaniu wywołanym skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia. Przedmiotowa skarga sporządzona i wniesiona została
osobiście przez uczestników postępowania, a zatem bez zachowania przymusu
adwokacko-radcowskiego. Niezależnie od powyższego skarga jest niedopuszczalna z
tego względu, że dotyczy orzeczenia zapadłego przez dniem 1 września 2004 r. tj. przed
wejściem w życie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny
oraz niektórych innych ustaw nowelizującą księgę trzecią tytuł VI Kodeksu cywilnego w
zakresie odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z
prawem działania lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej i ustanawiającą
przewidziane w art. 4171
§ 2 k.c. „właściwe postępowanie”. Stanowisko takie znalazło
wyraz w uchwale składu siedmiu sędziów SN z dnia 26 października 2005 r., mającej
moc zasady prawnej (III BZP 1/05, OSNC 2006, nr 5, poz. 78). Z tego względu Sąd
Najwyższy odrzucił skargę jako niedopuszczalną (art. 4248
§ 1 k.p.c.).