Postanowienie SN z 22 kwietnia 2008, sygn. III CNP 11/08
Data orzeczenia
22 kwietnia 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Iwona Koper
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 22 kwietnia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Iwona Koper
w sprawie z powództwa P. H. i M. H.
przeciwko K. K., S. S., J. Z., B. M., D. M. i J. S.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 kwietnia 2008 r.,
na skutek skargi pozwanych
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II
Ca (…),
odrzuca skargę i oddala wniosek powodów o zasądzenie kosztów postępowania
wywołanego wniesieniem skargi.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2007 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelacje
pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego w K. zasadzającego od pozwanych na rzecz
powodów P. H. i M. H. kwoty: od K. K. 11.789,14, od D. M. 15.597,89 zł, od S. S.
17.712,59 zł, od J. S. 20.575,14 zł, od J. Z. 16.277,24 zł, od pozwanej B. M. 12.840, 30
zł, wszystkie z ustawowymi odsetki.
Wyrok ten pozwani zaskarżyli skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia. Skarżący podali, że spowodowana wydaniem zaskarżonego
wyroku szkoda polega na zasądzeniu na rzecz powodów poniesionych prze nich już raz
kosztów utrzymania budynku w kwocie 40.283, 86 zł wraz z ustawowymi odsetkami
określonymi w powołanym wyroku Sądu Rejonowego.
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245
§ 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać - obok oznaczenia orzeczenia, od którego
została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia, wskazania przepisu
prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, wniosku o stwierdzenie
niezgodności orzeczenia z prawem – także uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody,
spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że
wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie
jest możliwe. Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w
sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich
dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania
braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
Przewidziany w art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c. obowiązek uprawdopodobnienia
wyrządzenia szkody polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, że szkoda
wystąpiła – ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego
oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów (postanowienia SN z dnia 11
sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16 i z dnia 13 grudnia 2005 r., I
CNP 28/05, niepubl.; por. także art. 243 k.p.c.). Skarżący powinien nadto określić czas
powstania szkody oraz wywieść istnienie związku przyczynowego między szkodą, a
wydaniem zaskarżonego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., IV
CNP 38/05, BSN 2006, nr 4, s. 10).
Wniesiona wspólnie przez pozwanych, będących w rozpoznanej i zakończonej
zaskarżonym wyrokiem sprawie współuczestnikami formalnymi, skarga zawiera
wprawdzie element dotyczący uprawdopodobnienia szkody spowodowanej przez jego
wydanie, jednak określona ona został globalnie i nie wynika z niego rozmiar szkody
spowodowanej indywidualnie każdemu z nich. Skarga nie zawiera także wywodu
wykazującego istnienie adekwatnego związku przyczynowego między zaskarżonym
orzeczeniem, a powstałą szkodą. Związek ten występuje wtedy, gdy szkoda jest
normalnym, naturalnym następstwem zaskarżonego orzeczenia.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji (art. 4248
§ 1 k.p.c.).
Wniosek powodów o zasądzenie kosztów postępowania wywołanego wniesieniem
skargi nie został uwzględniony, jako złożony po terminie, a zatem bezskutecznie (art.
3988
§ 1 zd. 1 w zw. z art. 167 k.p.c. w zw. z art. 42412
k.p.c.).