Wyrok z 16 maja 2016, sygn. X GC 33/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 maja 2016 roku

Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie X Wydział Gospodarczy

w składzie następującym:

Przewodniczący:	SSR Grzegorz Urbanik
Protokolantka:	sekretarz sądowy I. S.

po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2016 r. w Szczecinie

sprawy z powództwa (...) 2 spółkę jawną (...), M. S. w S.

przeciwko R. R.

o zapłatę

1. Zasądza od pozwanego R. R. na rzecz powódki (...) 2 spółki jawnej (...), M. S. w S. kwotę 13.262,48 zł (trzynaście tysięcy dwieście sześćdziesiąt dwa i czterdzieści osiem) wraz z ustawowymi odsetkami (od 1 stycznia 2016 r. liczonymi z odsetkami ustawowymi za opóźnienie) liczonymi:

- od kwoty 10.352,15 zł od dnia 28 września 2014 roku do dnia zapłaty,

- od kwoty 2.910,33 zł od dnia 29 października 2014 roku do dnia zapłaty.

2. Zasądza od pozwanego na rzecz powódki koszty procesu w kwocie 3.081 zł (trzy tysiące osiemdziesiąt jeden złotych), w tym kwotę 2.400 zł (dwa tysiące czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt X GC 33/16

UZASADNIENIE

Sprawa rozpoznana w postępowaniu zwykłym

Powódka (...) 2 spółka jawna (...), M. S. w S. wniosła pozew przeciwko R. R., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) w G., żądając zapłaty kwoty 13.262,48 zł wraz z ustawowymi odsetkami oraz kosztami procesu.

W uzasadnieniu wskazano, że powódka sprzedała pozwanemu artykuły budowlane i wystawiła faktury VAT o nr (...). Strony zgodnie określiły ceny i terminy płatności, które zostały wpisane na fakturach VAT. Pozwany zaksięgował ww. faktury VAT do kosztów uzyskania przychodu. Powódka dodatkowo wyjaśniła, że z faktury VAT nr (...) dochodzi kwoty 10.352,15 zł.

W dniu 25 listopada 2015 r. starszy referendarz sądowy w Sądzie Szczecin – Centrum w S. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (sygn. akt X GNc 2006/15).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany R. R. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu.

Pozwany przyznał, że w ramach współpracy z powódką nabywał w jej przedsiębiorstwie materiały budowlane na potrzeby realizacji robót budowlanych prowadzonych przez jego przedsiębiorstwo. Dalej podniósł, że nigdy nie uchylał się od płatności ceny zamówionych i dostarczonych towarów co wprost wynika z zestawienia rachunków załączonych do pozwu. Ze względu na trudności związane z prowadzoną działalnością gospodarczą nie był on w stanie podjąć terminowej spłaty zobowiązań. Ta sytuacja zmusiła pozwanego do zawieszenia działalności gospodarczej.

Odnosząc się do roszczenia wynikającego z pozwu pozwany podniósł, że z treści pozwu wynika, że powódka dochodzi jedynie części swojego roszczenia. Pozwany zarzucił, że powódka nie wskazała jakiej części roszczenia domaga się z faktury VAT nr (...) z tytułu zakupu towarów objętych tym dokumentem. Pozwany podkreślił, że jest to kwestia istotna w celu rzeczowego i merytorycznego odniesienia się do roszczenia. Jest to także istotne z punktu widzenia dokumentów WZ, które podpisywały różne osoby.

Pozwany wniósł o skierowanie sprawy do mediacji.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

R. R., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) R. R. w G., zakupił u (...) 2 spółki jawnej (...), M. S. w S., artykuły budowlane na łączną wartość 17.501,18 zł. Zakupy były udokumentowane fakturami VAT o numerach: (...).

Wszystkie faktury zostały podpisane przez R. R., natomiast zakupiony towar był wydawany pracownikom kupującego.

R. R. zapłacił kwotę 4.238,70 zł tytułem części ceny za materiały objęte fakturą VAT nr (...).

Dowód:

-

faktura VAT nr (...) k. 11,

-

faktura VAT nr (...) k. 20,

-

faktura VAT nr (...) k. 21,

-

faktura VAT nr (...) k. 24,

-

dokumenty wydania WD k. 12 – 19, 20 v, 21 v, 22 – 23, 24 v,

-

zestawienie rozrachunków k. 25

-

przesłuchanie przedstawiciela powódki k. 104.

W związku z opóźnieniem w płatności sprzedawca wezwał kupującego do zapłaty kwoty 23.262,48 zł.

R. R. nie kwestionował roszczenia. Kontrahenci kontaktowali się przed skierowaniem przez sprzedającego powództwa o zapłatę. Kupujący zaspokoił część zobowiązań wynikających również z innych faktur.

Dowód:

-

wezwanie do zapłaty z dnia 11 grudnia 2014 r. wraz z potwierdzeniem odbioru k. 8 – 10,

-

przesłuchanie przedstawiciela powódki k. 104.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo jest uzasadnione.

Powódka roszczenie wywiodła z dyspozycji art. 535 k.c., zgodnie z którym przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Powódka domaga się realnego wykonania zobowiązania przez kupującego tj. zapłaty ceny.

W ocenie Sądu dowody złożone przez stronę powodową są wiarygodne i przy uwzględnieniu kontekstu sytuacyjnego oraz logiki pozwalają na dokonanie ustaleń faktycznych.

Pomiędzy stronami procesu nie były sporne okoliczności związane z faktem zawarcia umów sprzedaży, w tym także złożenia zamówień. Pozwany zasadniczo poddał wątpliwość kwestię wydania towaru. Drugi przedmiot kontrowersji odnosił się do pozostałej części roszczenia opiewającego na kwotę 10.352,15 zł udokumentowanego fakturą VAT nr (...). W tym zakresie pozwany zarzucił brak wykazania jaka części roszczenia z tej faktury jest dochodzone co skutkuje niemożnością odniesienie się do żądania w tym zakresie.

Przed przystąpienie do oceny zgłoszonych dowodów potwierdzających okoliczność powołane przez stroną pozwaną należy dokonać uwagi na natury ogólnej. Norma wyrażona w art. 535 k.c. wymienia elementy konstytutywne odróżniające umowę sprzedaży od innych umów nazwanych oraz tzw. nienazwanych. Nie ma jednak żadnych wątpliwości, że do elementów istotnych każdej umowy należy termin zapłaty, który co do zasady ustalany jest w umowie, a jeżeli umowa nie zawiera takich postanowień, to zastosowanie znajdzie art. 455 k.c. inicjujący obowiązek strony kupującej do zapłaty ceny. W niniejszej sprawie termin zapłaty za sprzedany towar został ustalony, co potwierdzają odpowiednie zapisy na fakturach wystawionych przez sprzedawcę.

Sąd zauważył, że roszczenia powódki dotyczy zobowiązań powstałych w drugiej połowie 2014 r. Do czasu doręczenia pozwanemu odpisu nakazu nie kwestionował on roszczenia dochodzonego w niniejszej sprawie.

Załączone dowody z dokumentów obrazują w sposób modelowy zasady współpracy jakie są przyjmowane pomiędzy stałym kontrahentami. Kupujący, najczęściej pracownicy, odbierają towar, natomiast właściciel firmy kupującej odbiera fakturę. Podpis na fakturze potwierdza fakt wykonania zobowiązania, a zatem wydania towaru.

Z racji złożonych podpisów na fakturach przez pozwanego w połączeniu z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy (dowody wydania, wezwanie do zapłaty oraz przesłuchanie przedstawiciela powódki), to na pozwany spoczywał obowiązek wykazania okoliczności mogących doprowadzić do zniweczenia żądania powódki. Pozwany temu obowiązkowi nie sprostał.

Nie mógł odnieść skutku zarzut pozwanego dotyczący niewyjaśnienia przez stronę powodową z tytułu jakich rzeczy sprzedanych wymienionych na fakturze VAT nr (...) domaga się zapłaty. Sąd podziela argumentację powódki, że nie miała ona takiego obowiązku. Suma na fakturze widniejąca jako kwota zakupu powinna być uiszczona przez pozwanego w całości, skoro zaś sam pozwany nie wykazał np. pokwitowaniem, że zapłacił jedynie za konkretne materiały widniejące na tej fakturze, to nie było obowiązku sprzedającego do przyporządkowywania części wpłaconej kwoty jako zapłaty za konkretny produkt umieszczony na fakturze.

Sąd pominął dowód z przesłuchania pozwanego, albowiem jego nieobecność na rozprawie z dnia 16 maja 2016 r. była nieusprawiedliwiona. Z tej też przyczyny Sąd przeprowadził dowód jedynie z przesłuchania przedstawiciela powódki (art. 302 § 1 k.p.c.).

O odsetkach orzeczono zgodnie z art. 481 k.c., stanowiącym, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Pozwany pozostaje w opóźnieniu wobec powódki od dnia następnego wskazanego na fakturach jako dzień płatność (vide faktury VAT k. 11, 20 - 24).

O kosztach procesu rozstrzygnięto zgodnie z treścią art. 98 k.p.c. Powódka wygrała proces w całości, zatem pozwany winien jej zwrócić koszty w postaci uiszczonej opłaty od pozwu w kwocie 1.164 zł, wynagrodzenia pełnomocnika, ustalonego zgodnie z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) – 2400 zł wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa – 17 zł.