Postanowienie SN z 12 września 2008, sygn. II CNP 68/08
Data orzeczenia
12 września 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Marek Sychowicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 12 września 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Sychowicz
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 września 2008 r.
skargi K. T. i J. T.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S.
z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt II Ca (…)
wydanego w sprawie z powództwa K. T. i J. T.
przeciwko B. Ł. i A. Ł.
o zapłatę,
odrzuca skargę;
zasądza od K. T. i J. T. solidarnie na rzecz B. Ł. i A. Ł. solidarnie kwotę 934
(dziewięćset trzydzieści cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 lipca 2007 r. Sąd Okręgowy w S. zmienił wyrok Sądu
Rejonowego w G. z dnia 7 marca 2007 r. i oddalił powództwo wytoczone przez K. T. i J.
T. przeciwko B. Ł. i A. Ł. o zasądzenie kwoty 5835,20 zł tytułem wynagrodzenia za
bezumowne korzystanie z lokalu.
Powodowie wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245
§ 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od którego
została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia i wniosku o
stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem – także wskazanie przepisu prawa, z
2
którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia
szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz
wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe. Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i
powinny być spełnione w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca
któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie
właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
Każde wymaganie przewidziane w art. 4245
§ 1 k.p.c. ma charakter samoistny,
powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych wymagań. Przepis
ten wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym
zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać każdy z tych
elementów przedstawiony odrębnie (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 lipca
2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia z 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, nie publ. oraz
z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).
Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP
23/05, postawienie przez prawodawcę jako dwu odrębnych wymagań przytoczenia
podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone
orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym i uzasadnionym. Po
pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi, o której mowa, została ustanowiona w
celu stworzenia możliwości realizacji uprawnień wypływających z art. 4171
§ 2 k.c.,
zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność
Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy
wykonywaniu władzy publicznej. Jest w tej sytuacji oczywiste, że niezgodność z prawem
uzasadniająca odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia
skargi – jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest
niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego
orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują niezgodność
orzeczenia z prawem (por. art. 4244
k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy
wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame
z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest niezgodne. Z tych przyczyn,
zważywszy także na względy czysto normatywne, tj. na konstrukcję art. 4245
k.p.c.,
należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245
§ 1 pkt
3 k.p.c. odwołanie się do podstaw skargi lub ich uzasadnienia.
3
W skardze powodów powołano jako jej podstawę naruszenie prawa materialnego
– art. 224 § 2 k.c. oraz naruszenie przepisów postępowania: art. 322, 217 § 1 w zw. z
art. 227 i art. 391 § 1, art. 217 § 2 w zw. z art. 391 § 1 i art. 328 oraz art. 232 zd. drugie
k.p.c. Nie wskazano jednakże przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest
niezgodne. Skarga nie spełnia zatem wymagania przewidzianego w art. 4245
§ 1 pkt 3
k.p.c.
Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. art. 4248
§ 1 k.p.c.
postanowił odrzucić skargę i na podstawie art. 42412
w zw. z art. 39821
i art. 391 § 1 oraz
art. 98 § 1 i 3 k.p.c. a także § 13 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej
z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) orzekł o kosztach postępowania.