Postanowienie SN z 12 września 2008, sygn. II CNP 68/08
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Kwota główna
5835,20 zł · kwota żądania
Tryb
posiedzenie niejawne
Data orzeczenia
12 września 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Marek Sychowicz
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 12 września 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Sychowicz
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 września 2008 r.
skargi K. T. i J. T.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S.
z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt II Ca (…)
wydanego w sprawie z powództwa K. T. i J. T.
przeciwko B. Ł. i A. Ł.
o zapłatę,
odrzuca skargę;
zasądza od K. T. i J. T. solidarnie na rzecz B. Ł. i A. Ł. solidarnie kwotę 934
(dziewięćset trzydzieści cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 lipca 2007 r. Sąd Okręgowy w S. zmienił wyrok Sądu
Rejonowego w G. z dnia 7 marca 2007 r. i oddalił powództwo wytoczone przez K. T. i J.
T. przeciwko B. Ł. i A. Ł. o zasądzenie kwoty 5835,20 zł tytułem wynagrodzenia za
bezumowne korzystanie z lokalu.
Powodowie wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245
§ 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od którego
została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia i wniosku o
stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem – także wskazanie przepisu prawa, z
2
którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia
szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz
wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe. Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i
powinny być spełnione w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca
któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie
właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
Każde wymaganie przewidziane w art. 4245
§ 1 k.p.c. ma charakter samoistny,
powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych wymagań. Przepis
ten wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym
zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać każdy z tych
elementów przedstawiony odrębnie (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 lipca
2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia z 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, nie publ. oraz
z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).
Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP
23/05, postawienie przez prawodawcę jako dwu odrębnych wymagań przytoczenia
podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone
orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym i uzasadnionym. Po
pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi, o której mowa, została ustanowiona w
celu stworzenia możliwości realizacji uprawnień wypływających z art. 4171
§ 2 k.c.,
zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność
Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy
wykonywaniu władzy publicznej. Jest w tej sytuacji oczywiste, że niezgodność z prawem
uzasadniająca odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia
skargi – jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest
niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego
orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują niezgodność
orzeczenia z prawem (por. art. 4244
k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy
wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame
z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest niezgodne. Z tych przyczyn,
zważywszy także na względy czysto normatywne, tj. na konstrukcję art. 4245
k.p.c.,
należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245
§ 1 pkt
3 k.p.c. odwołanie się do podstaw skargi lub ich uzasadnienia.
3
W skardze powodów powołano jako jej podstawę naruszenie prawa materialnego
– art. 224 § 2 k.c. oraz naruszenie przepisów postępowania: art. 322, 217 § 1 w zw. z
art. 227 i art. 391 § 1, art. 217 § 2 w zw. z art. 391 § 1 i art. 328 oraz art. 232 zd. drugie
k.p.c. Nie wskazano jednakże przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest
niezgodne. Skarga nie spełnia zatem wymagania przewidzianego w art. 4245
§ 1 pkt 3
k.p.c.
Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. art. 4248
§ 1 k.p.c.
postanowił odrzucić skargę i na podstawie art. 42412
w zw. z art. 39821
i art. 391 § 1 oraz
art. 98 § 1 i 3 k.p.c. a także § 13 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej
z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) orzekł o kosztach postępowania.. a także § 13 ust. 5 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej
z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) orzekł o kosztach postępowania.