Postanowienie SN z 22 września 2008, sygn. II CNP 77/08
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Przedmiot
o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
apelacja
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
pozwany
Skarb Państwa
Data orzeczenia
22 września 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Marek Sychowicz
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 22 września 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Sychowicz
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 września 2008 r.,
skargi A. N.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P.
z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II Ca (…) wydanego w sprawie z powództwa M. L.
przeciwko A. N. i B. B.
o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności.
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 marca 2007 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił apelację
pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 29 września 2006 r., którym został
pozbawiony wykonalności tytuł wykonawczy w postaci ugody zawartej w dniu 27
października 1994 r. przed Sądem Rejonowym w T. w sprawie I C (…).
Pozwana A. N. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego
wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245
§ 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od którego
została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia i wniosku o
stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem – także wskazanie przepisu prawa, z
którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia
szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz
2
wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe. Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i
powinny być spełnione w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca
któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie
właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.
Każde wymaganie przewidziane w art. 4245
§ 1 k.p.c. ma charakter samoistny,
powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych wymagań. Przepis
ten wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym
zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać każdy z tych
elementów przedstawiony odrębnie (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 lipca
2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia z 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, nie publ. oraz
z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).
Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP
23/05, postawienie przez prawodawcę jako dwu odrębnych wymagań przytoczenia
podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone
orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym i uzasadnionym. Po
pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi, o której mowa, została ustanowiona w
celu stworzenia możliwości realizacji uprawnień wypływających z art. 4171
§ 2 k.c.,
zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność
Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy
wykonywaniu władzy publicznej. Jest w tej sytuacji oczywiste, że niezgodność z prawem
uzasadniająca odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia
skargi – jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest
niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego
orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują niezgodność
orzeczenia z prawem (por. art. 4244
k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy
wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame
z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest niezgodne. Z tych przyczyn,
zważywszy także na względy czysto normatywne, tj. na konstrukcję art. 4245
k.p.c.,
należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245
§ 1 pkt
3 k.p.c. odwołanie się do podstaw skargi lub ich uzasadnienia.
W skardze pozwanej powołano jako jej podstawę naruszenie prawa materialnego
– art. 58 i 917 k.c. Nie wskazano jednakże przepisu prawa, z którym zaskarżone
3
orzeczenie jest niezgodne. Skarga nie spełnia zatem wymagania przewidzianego w art.
4245
§ 1 pkt 3 k.p.c.
Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. art. 4248
§ 1 k.p.c.
postanowił odrzucić skargę., przewidującym odpowiedzialność
Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy
wykonywaniu władzy publicznej. Jest w tej sytuacji oczywiste, że niezgodność z prawem
uzasadniająca odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia
skargi – jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest
niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego
orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują niezgodność
orzeczenia z prawem (por. art. 4244
k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy
wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame
z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest niezgodne. Z tych przyczyn,
zważywszy także na względy czysto normatywne, tj. na konstrukcję art. 4245
k.p.c.,
należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245
§ 1 pkt
3 k.p.c. odwołanie się do podstaw skargi lub ich uzasadnienia.
W skardze pozwanej powołano jako jej podstawę naruszenie prawa materialnego
– art. 58 i 917 k.c. Nie wskazano jednakże przepisu prawa, z którym zaskarżone
3
orzeczenie jest niezgodne. Skarga nie spełnia zatem wymagania przewidzianego w art.
4245
§ 1 pkt 3 k.p.c.
Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. art. 4248
§ 1 k.p.c.
postanowił odrzucić skargę.