sygn. II CNP 89/08 30 października 2008 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 30 października 2008, sygn. II CNP 89/08

Data orzeczenia 30 października 2008
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący SSN Iwona Koper
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt II CNP 89/08
POSTANOWIENIE
Dnia 30 października 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Iwona Koper
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 października 2008
r.
skargi R. D.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z
dnia 9 maja 2007 r., sygn. akt I ACa (…) wydanego w sprawie z powództwa R. D.
przeciwko E. D.
o rozwód,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Prawomocnym wyrokiem z dnia 9 maja 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację
powoda R. D. od wyroku Sądu Okręgowego w P. rozwiązującego przez rozwód
małżeństwo powoda z pozwaną E. D. z winy obojga małżonków i orzekającego o władzy
rodzicielskiej nad ich małoletnią córka T. D., o obowiązku ponoszenia przez rodziców
kosztów jej utrzymania i wychowania oraz ustalającego kontakty powoda z córką w
obecności matki dziecka i kuratora sądowego, którego koszty ponosić będą obie strony
w równych częściach.
W skardze powód domagał się stwierdzenia niezgodności z prawem wyroku
Sądu Apelacyjnego i wnosił o jego uchylenie w całości. Podnosił, że z uwagi na
niezgodność wyroku Sądu Okręgowego z przepisami art. 96 ust. 2 ustawy z dnia
28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, art. 95 § 1 k.r.o. i art. 111
§ 1 k.r.o. dotyczącego pozbawienia władzy rodzicielskiej (mylnie oznaczonego jako art.
2
111 § 1 k.p.c.) niezgodny z prawem jest także wyrok Sądu Apelacyjnego, oddalający
apelację w całości.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245
§ 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia
(pkt 1), przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie (pkt 2), w ramach których
skarżący powinien wytknąć konkretne uchybienia przepisom, które spowodowały
niezgodność orzeczenia z prawem zaskarżonego orzeczenia, wskazanie przepisu
prawa z którym zaskarżone jest niezgodne (pkt 3), uprawdopodobnienie wyrządzenia
szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia (pkt 4), wykazanie że wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe
(pkt 5) oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem (pkt 6).
Wymagania te mają charakter konstytutywny i powinny być spełnione w sposób
kumulatywny, a co za tym idzie skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta
jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków
formalnych i podlega odrzuceniu a limine (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27
stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).
Wniesiona skarga nie zawiera przytoczenia podstaw skargi, a tym samym nie
spełnia wymagania opisanego w pkt 2 art. 4245
§ 1 k.p.c., które jest wymaganiem
odrębnym od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest
niezgodne i nie może być z nim utożsamiane (powołane wyżej postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r.).
Niezależnie od tego, niedopuszczalne jest oparcie skargi na zarzutach
dotyczących faktów lub oceny dowodów (art. 4244
zd. drugie), a w konsekwencji
podnoszone w niej zarzuty z zakresu prawa materialnego muszą mieć oparcie w faktach
ustalonych w zaskarżonym orzeczeniu, a nie konstruowanych przez skarżącego w
opozycji do tych ustaleń (postanowienie SN z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05,
OSNC 2006, nr 4, poz. 76). Skarżący nie może więc, jak czyni to powód, podważać
zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia poprzez kwestionowanie przyjętych za
jego podstawę ustaleń faktycznych z powodu ich sprzeczności z materiałem dowodnym
sprawy i błędów w dokonanej przez sąd ocenie dowodów.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248
§ 1 k.p.c.).