Postanowienie SN z 30 października 2008, sygn. II CNP 86/08
Data orzeczenia
30 października 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
Prezes SN Tadeusz Ereciński
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 30 października 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Tadeusz Ereciński
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 października 2008
r.,
skargi E. M. i R. M.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu
Rejonowego w Ł. z dnia 21 listopada 2007 r., sygn. akt III Ca (…), wydanego w sprawie
z wniosku T. B., T. B. i M. B.
przy uczestnictwie E. M., R. M., U. W., C. L., N. M. i H. T.
o zniesienie współwłasności,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy w Ł. oddalił apelację
uczestników E. M. i R. M. od postanowienia Sądu Rejonowego w K.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
uczestnicy zarzucili naruszenie art. 621 k.p.c., rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i wzorów
dokumentów w zw. z art. 4, 25 i 26 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych
i hipotece i wnosili o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez
wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.). Wymaganie
2
uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na przedstawieniu wyodrębnionego
wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej
powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z
prawem (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP
38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie publ., z
dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP
19/05, nie publ.). Skarżący tego obowiązku nie spełnili; wskazali jedynie, że kwota
„26 074,93 zł” stanowi „wartość negowanego rozstrzygnięcia’ oraz stwierdzili, że „przez
wydanie zaskarżonego orzeczenia uczestnicy utracili część lokalu handlowego o
powierzchni 23,89, który dotychczas użytkowali”, co nie jest uprawdopodobnieniem
wyrządzonej szkody.
Zgodnie z art. 4245
§ 1 pkt 5 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać m. in. wykazanie, że wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest
możliwe. Wymaganie to nie jest spełnione, jeżeli skarżący bez przeprowadzenia analizy
prawnej w zakresie możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych ogranicza tę część skargi do stwierdzenia, że od zaskarżonego
orzeczenia nie przysługuje skarga kasacyjna (por. postanowienia z dnia 17 sierpnia
2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17, z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05,
nie publ., z dnia 16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05, nie publ., z dnia 16 grudnia 2005 r., I
CNP 32/05, nie publ., z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 1/06, nie publ.). Wniesiona
skarga również tego warunku nie spełnia; ograniczono się w niej tylko do stwierdzenia,
że zaskarżone postanowienie "nie podlega kasacji ani wznowieniu postępowania”.
Zgodnie z art. 4248
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu niejawnym
m. in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245
§ 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.