Postanowienie SN z 6 listopada 2008, sygn. V CNP 66/08
Data orzeczenia
6 listopada 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Lech Walentynowicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 6 listopada 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Lech Walentynowicz
w sprawie ze skargi H. B.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu
Okręgowego w B. z dnia 10 maja 2006 r., sygn. akt II Cz (…) [II WSC (…)]
w sprawie z powództwa H. B.
przeciwko M. S.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2008 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 maja 2006 r. [sygn. akt II Cz (…)] Sąd Okręgowy w B.
oddalił zażalenie powoda H. B. od postanowienia Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 27
lutego 2006 r. [sygn. akt l C (…)] odrzucającego apelację.
H. B. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w B., zarzucając sprzeczność z prawem, a
mianowicie z art. 168 k.p.c., a także z art. 131 § 1 k.p.c. Skarżący stwierdził, że
„wydając zaskarżone postanowienie Sąd Okręgowy naraził powoda na szkodę w
wysokości 18.682 zł tytułem nierozpoznania apelacji oraz Sąd Rejonowy pobrał od
powoda zaliczkę na przeprowadzenie z opinii biegłego, którego to dowodu Sąd nie
przeprowadził oraz zażądał od powoda trzykrotnie tej samej opłaty uiszczenia wpisu od
zażalenia".
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
2
Zgodnie z art. 4241
§ 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej
instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub
uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było
i nie jest możliwe. W wyjątkowych wypadkach - jak stanowi § 2 powołanego artykułu -
gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku
prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga
przysługuje także od prawomocnego orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej lub
drugiej instancji, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych,
chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych
przysługujących stronie środków prawnych.
W rozpoznawanej sprawie istotne jest to, że kwestionowane postanowienie
formalne Sądu Okręgowego o oddaleniu zażalenia zamknęło skarżącemu tylko
możliwość kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu Rejonowego i samoistnie nie może
stanowić szkody. W konsekwencji istnieje wyrok Sądu Rejonowego z dnia 25 sierpnia
2005 r., korzystający z waloru prawomocności i powagi rzeczy osądzonej (art. 365 i 366
k.p.c.). Nie został on zakwestionowany również w tej skardze, zatem nie może podlegać
jakiejkolwiek weryfikacji w sprawie skargowej.
Wniesiona skarga nie spełnia także istotnego wymagania, przewidzianego w art.
4245
§ 1 pkt 4 k.p.c., tj. uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez
wydanie orzeczenia, którego dotyczy. Należy zauważyć, że skarżący – w następstwie
procesowego ukształtowania swojej skargi - został pozbawiony możliwości dowodzenia,
że wynik postępowania odwoławczego byłby dla niego korzystny. Sąd Najwyższy nie
może zastępować sądu drugiej instancji i rozstrzygać, jakiej treści orzeczenie powinno
zapaść w następstwie nieodrzucenia środka odwoławczego (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 4 lipca 2006 r. V CNP 86/06; OSNC 2007/3/47). Zaskarżając
jedynie postanowienie formalne oddalające zażalenie, skarżący nie uprawdopodobnił,
gdyż nie mógł uprawdopodobnić, powstania szkody (art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248
§ 1 k.p.c. postanowił, jak
w sentencji postanowienia.