Postanowienie SN z 7 listopada 2008, sygn. II CNP 94/08
Data orzeczenia
7 listopada 2008
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Antoni Górski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 7 listopada 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Antoni Górski
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 listopada 2008r.,
skargi T. C. i A. C.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu
Okręgowego w S. z dnia 17 stycznia 2007r., sygn. akt II Ca (…) wydanego w sprawie z
wniosku T. C. i A. C.
przy uczestnictwie R. C. i M. R.
o ustalenie sposobu korzystania,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 4241
k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej
instancji, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub
uchylenie orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie
jest możliwe. Ponadto w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z
naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo
praw człowieka i obywatela, skarga przysługuje także od prawomocnego orzeczenia
wydanego przez sąd pierwszej lub drugiej instancji, jeżeli strony nie skorzystały z
przysługujących im środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie
orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.
Wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia określone zostały w przepisie art. 4245
§ 1 k.p.c. Jednym z
2
nich jest wymienione w pkt 4 wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody,
spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego ten kreatywny wymóg
skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia obliguje
skarżącą do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła, jak również do wskazania jej
rodzaju i rozmiaru, a ponadto do powołania lub przedstawienia dowodów lub innych
środków uwiarygodniających jej twierdzenie. Niezbędne jest wskazanie związku
przyczynowego między wydaniem zaskarżonego wyroku a powstaniem szkody. Ponadto
skarżąca może powoływać się tylko na taką szkodę, która została już wyrządzona na
skutek wydania zaskarżonego orzeczenia, a nie na szkodę, która może powstać dopiero
w przyszłości. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
orzeczenia nie służy bowiem zapobieganiu wyrządzeniu szkody, mogącej powstać na
skutek jego wydania, lecz jest środkiem prawnym, który w razie jego uwzględnienia
będzie stanowić podstawę wystąpienia z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o
naprawienie szkody wyrządzonej tym orzeczeniem, (por. postanowienia SN z dnia 15
lutego 2006 r., IV CNP 7/05, LEX nr 192046; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05,
OSNC 2006 r., nr 1, poz. 16; z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl.; z dnia
27 października 2005 r., V CNP 28/05, niepubl.; z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CNP
102/06, niepubl.; z dnia 25 maja 2007 r., II CNP 51/07, niepubl.; z dnia 21 lipca 2008 r., l
CNP 44/08, niepubl.; z dnia 30 września 2008 r., l CNP 63/08, niepubl.).
Wbrew temu, skarżący powołali się jedynie na to, że ich szkoda polega „na
ograniczeniu własności” całkowicie nieadekwatnym do przysługujących im udziałów w
rzeczy wspólnej, co nie spełnia wymogu z art. 4245
§ 1 pkt 4 k.p.c. i skutkuje
odrzuceniem skargi (art. 4248
§ 2 k.p.c.).