Wyrok z 10 lutego 2021, sygn. I C 275/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 lutego 2021 r.

Sąd Rejonowy w Zambrowie Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący sędzia Marta Kołakowska
Protokolant Jadwiga Styła

po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2021 r. w Zambrowie na rozprawie

sprawy z powództwa (...) z siedzibą w (...) ((...) )

przeciwko M. P.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego M. P. na rzecz powoda (...) z siedzibą w (...) ((...)) kwotę 3 630 (trzy tysiące sześćset trzydzieści) złotych wraz z odsetkami od kwoty 3000 złotych umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 13 sierpnia 2018 roku do dnia zapłaty.

II.  zasądza od pozwanego M. P. na rzecz powoda (...) z siedzibą w (...) ((...) ) kwotę 1 117 (jeden tysiąc sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu w tym kwotę 917 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt I C 275/20

UZASADNIENIE

W pozwie wniesionym w dniu 3 czerwca 2020 r. do Sądu Rejonowego L. (...) w ramach Elektronicznego Postępowania Upominawczego strona powodowa (...) z siedzibą w Z. ((...)), wniosła o zasądzenie od pozwanego M. P. kwoty 3.630,00 złotych z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 13 sierpnia 2018 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu strona powodowa wskazała iż pozwany w dniu 29 października 2018 r. zawarł z pierwotnym wierzycielem (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. umowę pożyczki o numerze (...). Pozwany zobowiązał się spłacić pożyczkę w terminie 30 dni, który to termin upłynął bezskutecznie 12 sierpnia 2018 r.

Wobec powyższego w dniu 30 lipca 2020 r. S. (...) w sprawie o sygn. akt (...) wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w którym orzekł zgodnie z żądaniem pozwu (k. 39). Pozwany M. P. pismem z dnia 24 sierpnia 2020 roku wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym, co spowodowało utratę mocy nakazu w całości (k.41, 47).

W piśmie z dnia 21 stycznia 2021 r. stanowiącym uzupełnienie sprzeciwu od nakazu zapłaty złożonego w elektronicznym postępowaniu upominawczym – pełnomocnik pozwanego wskazał, iż powód nie udowodnił wysokości roszczenia co do zasady i co do wysokości oraz nie wykazał przekazania przez powoda środków pieniężnych pozwanemu. Pozwany zaznacza również iż ustalone koszty kredytu godzą w zasady współżycia społecznego, a także zarzucił powodowi nie wykazania legitymacji procesowej.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwany zawarł w dniu 29 października 2018 r. z pierwotnym wierzycielem (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. ramową umowę pożyczki o numerze (...), w ramach której pożyczkobiorca zobowiązywał się udzielać pozwanemu pożyczki na jego wniosek złożony drogą elektroniczną na kwotę 3.000,00 złotych, przy czym zawarcie umowy nastąpiło przy użyciu środków porozumiewania się na odległość poprzez utworzenie przez pozwanego na stronie internetowej pożyczkodawcy profilu klienta (k. 8 – 13). Sąd uznał tę umowę, wbrew twierdzeniom pozwanego, za skutecznie zawartą .

Pozwany wypełnił formularz rejestracyjny, zapoznał się z warunkami umowy, formularzem informacyjnym oraz zaakceptował ich treść, następnie zaś uiścił kwotę 1 grosza tytułem opłaty rejestracyjnej (k. 15). Na podstawie przelewu rejestracyjnego pożyczkodawca zweryfikował zgodność danych wykorzystanych do stworzenia profilu z danymi na przelewie, następnie zaś, po złożeniu przez pozwanego wniosku o pożyczkę, pożyczkodawca poinformował o przyznaniu pożyczki (k. 66, 67). W dniu 29 października 2018 r. pierwotny wierzyciel przelał kwotę pożyczki w wysokości 3.000,00 złotych na rachunek bankowy dłużnika, z którego wcześniej została przelana opłata weryfikacyjna w wysokości 1 grosza (k. 14).

Na podstawie ramowej umowy zakupu wierzytelności z dnia 29 sierpnia 2019 r. zawartej pomiędzy (...) z siedzibą w Z. ((...)) oraz (...) sp. z.o.o. z siedzibą w W. powód nabył przysługującą względem pozwanego wierzytelność (k. 17, 18 – 21).

W dniu 22 października 2019 roku powód zawiadomił pozwanego o cesji wierzytelności, a także wezwał do zapłaty zaległej kwoty (k. 16) . Mimo wezwania , pozwany nie dokonał spłaty wierzytelności.

Sąd zważył, co następuje:

Przedmiotowe powództwo jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie.

Wszystkie podniesione przez stronę pozwaną zarzuty, w świetle przedłożonych przez powoda dokumentów, uznać należy za chybione.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zarzut braku po stronie powoda legitymacji procesowej czynnej jest niezasadny. Przedłożone przez powoda dokumenty dowodzą jednoznacznie, iż w odniesieniu do przedmiotowej wierzytelności powód jest następcą prawnym pożyczkodawcy.

Powód wykazał zarówno istnienie, jak i wysokość zobowiązania pozwanego. Z przedłożonej przez powoda umowy pożyczki wraz z załącznikami oraz potwierdzenia przelewu, zdaniem Sądu wynika jednoznacznie, że w dniu 29 października 2018 roku pomiędzy pozwanym, a wierzycielem pierwotnym zawarta została na odległość umowa pożyczki, na podstawie której na rachunek bankowy pozwanego, zweryfikowany przedtem przez pożyczkodawcę, przelana została umówiona kwota 3.000,00 złotych.

W tym miejscu podnieść należy, że umowa zawarta na odległość to umowa regulowana ustawowo, w której jedną stroną jest przedsiębiorca, a drugą konsument (obrót konsumencki). Do zawarcia tej umowy dochodzi w ramach zorganizowanego przez przedsiębiorcę systemu zawierania umów na odległość. Warunkiem koniecznym do zakwalifikowania umowy jako zawartej na odległość jest brak jednoczesnej fizycznej obecności stron, w tym samym miejscu i czasie, a także zawarcie umowy z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie. Należy podkreślić, że umowa na odległość nie musi być zawarta na piśmie. Nie dochowanie tej formy nie powoduje nieważności czynności prawnej. Stąd też brak podpisów na załączonej do akt sprawy umowie pożyczki z 28 października 2018 roku. Umowa ta stanowi dokument i dowód w sprawie.

Różnica czasowa pomiędzy rejestracją, a zawarciem umowy pożyczki jest bez znaczenia, albowiem, jak wyjaśnił powód, rejestracja w systemie teleinformatycznym pożyczkodawcy i opłata rejestracyjna jest uiszczana jednorazowo przy zawieraniu pierwszej pożyczki, a jedynym warunkiem udzielenia pożyczki jest posiadanie przez pożyczkobiorcę aktywnego Profilu Klienta, a nie każdorazowe potwierdzanie warunków umowy przelewem na kwotę 0,01 zł. Z treści umowy wynika, że spełnia ona wymogi określonej w art. 720 § 1 kc umowy pożyczki.

Reasumując, Sąd uznał, że przedłożone przez stronę powodową dokumenty nie budzą wątpliwości i dowodzą istnienia przedmiotowego zadłużenia. Wysokość dochodzonych odsetek umownych oraz odsetek karnych, a także wysokość pozostałego do spłaty kapitału, opłaty za udzielenie pożyczki i opłaty prowizyjnej została należycie przez powoda udokumentowana i wynika z zawartej przez strony umowy pożyczki, a strona przeciwna poza gołosłownymi twierdzeniami nie przedstawiła dowodów kwestionujących wyliczenia strony powodowej i podważających prawdziwość i wiarygodność załączonych do akt dokumentów.

W konsekwencji Sąd na podstawie umowy pożyczki z dnia 29 października 2018 roku wobec brzmienia art. 481 § 1k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę należności głównej - 3.630,00 złotych wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od kwoty 3.000,00 złotych od dnia 13 sierpnia 2018 roku do dnia zapłaty (§ 1 pkt 1.13 umowy pożyczki).

Mając na uwadze wynik procesu, w oparciu o przepis § 2 pkt 3) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) oraz art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony, Sąd zasądził od pozwanego jako strony przegrywającej na rzecz powoda kwotę 1.117,00 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 200,00 złotych tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu, kwotę 900,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwotę 17,00 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.